De moeder van alle metaforen.

Dagen lijken weken en weken lijken maanden als je jong bent. De verwondering draait overuren. Alles is nieuw. Alles moet een plaats krijgen.De neurale snelwegen worden aangelegd. De voorraadkamers van het geheugen worden volgestouwd. Er worden verkeerde, irrationele wegen ingeslagen. De geest is nog grotendeels ontvankelijk voor het wegen en meten van nieuwe dingen. En langzaam begint de verwondering te fossiliseren. De zaken des levens beginnen hun definitieve vorm te krijgen. De voorraadkamers raken vol. En de tijd begint te versnellen. De verwondering vervaagt en lost bijna helemaal op in het zuurbad van de dagelijkse sleur. Het grootste deel van de werkelijkheid wordt steeds beter herkend en heeft al een naam. Wat wel blijft is het verlangen naar die eerste verwondering, naar het begaan van de ongebaande paden die voeren naar onbekende bestemmingen. En de tijd versnelt. Weken lijken dagen. Jaren lijken maanden. De ongebaande paden zijn snelwegen geworden. De primitieve opslag van goederen is uitgegroeid tot een luxe warenhuis waar alles te koop is en alles op zijn plaats ligt. Men kan de dingen steeds beter vinden en met elkaar in verband brengen. Steeds meer deuren gaan open. Er worden prachtige warenhuizen opgericht met honderden filialen. En de tijd gaat steeds sneller. De warenhuizen raken overvol. Het verval zet in. Spullen raken zoek. Het onderhoud aan de snelwegen kan de toenemende teloorgang van de kwaliteit van het wegdek niet langer compenseren.
Uiteindelijk draait de dood het lichtknopje om, alles wordt duister en de werkelijkheid verdwijnt.

Advertenties

2 reacties

Opgeslagen onder Uncategorized

2 Reacties op “De moeder van alle metaforen.

  1. Sommige metaforen vind ik aangenaam, andere beoordeel ik als monsterlijk. Je kunt ook gewoon feitelijk berichten. De taal wordt dan saai, het alledaagse nog grauwer dan het al is en de verbeelding gaat dood. Dat kan toch nooit de bedoeling zijn. Het is meneer L. Wittgenstein, een knorrige ingenieur, die de taal in het harnas van zijn werkelijkheid wilde persen. Hij moest terugkeren op zijn schreden. Gedachten zijn zoveel mooier dan taal. Poëzie is de enige, zij het volledig onvolkomen, mogelijkheid om gevoelens in taal uit te drukken. Het gebruik van taal legt op een pijnlijke wijze de onmogelijkheid van werkelijke communicatie bloot. Maar dat geeft niet. We weten niet beter.

  2. Metaforen zijn onmisbaar bij het geven van beschrijvingen. Het is een kunst om bepaalde zaken (bijvoorbeeld emoties) niet te benoemen maar ze te beschrijven aan de hand van metaforen. Je moet die kunst wel goed beheersen, anders wordt je tekst stereotyp of clichématig.

    Ik kan jouw beschrijvingen hierboven goed waarderen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s