Mijn muziek wordt heel soms beluisterd door anderen op het schaamteloze internet van de onbescheidenheid en de zelfoverschatting.

Mijn muziek wordt kennelijk zo nu en dan op internet beluisterd en bekeken. Ik vind dat opmerkelijk. Ik kan een aardig moppie zingen en begeleid mijzelf daarbij bijzonder amateuristisch op een gitaar. Het is niet goed. Ik speel blues en wat covers uit de jaren zestig en zeventig. Muziek uit mijn tijd, noem je dat dan. Eigenlijk stelt het geen donder voor en toch luisteren willekeurige onbekenden over de hele wereld zo nu en dan naar wat ik heb gemaakt. Dat is vreemd! Ik maak dus iets dat eigenlijk helemaal niet goed of wereldschokkend is en desalniettemin luisteren de mensen er naar. In huiskamers over de hele wereld klinkt mijn krakkemikkige muziek.

Dit gezegd zijnde ga ik nu over op belangrijker zaken. Hoe is het in godvredesnaam mogelijk dat in mijn bestaan alle lotsbepalende factoren dusdanig samenvallen dat ik steeds vaker in een toestand van opperste gelukszaligheid mijn leven kan leiden? Waarom is dat grillige en wispelturige geluk zo onevenredig prominent in mijn leven aanwezig? Ik besef dat het morgen afgelopen kan zijn. Een moment van onbedachtzaamheid, een verkeerde beslissing, een verdrietig familielid of de dood van een dierbare. Het ongeluk, het verdriet ligt altijd op de loer!
Geluk is fragiel. Er is een buitenwereld. De wereld van het niet-IK. Die wereld beukt constant met zijn agressieve vuisten op het pantser van mijn voorgewende onverschilligheid. Ik negeer dat geweld en zoek, misschien wel als begrijpelijke vlucht, de stilte, de verwondering en de creativiteit, die mijn eigen wereld mij kan schenken. Ik hou me doof voor de snauwerige bevelen van de buitenwereld. Ik trek dus mijn eigen plan. Ik zwerf. Ik beweeg en ik kijk.
En dan, als ik door die machtige bossen dwaal, wordt ik me langzaam bewust van de relativiteit, van de onbeduidendheid van de strevingen des levens. Ik wordt bevangen door een grote rust. In mijn hoofd is alles verdwenen. Ik ervaar, bijna als in een religieuze roes, een alles overheersend en pregnant gevoel van samensmelting met de mij omringende werkelijkheid. Ik word één met die werkelijkheid. De tijd stopt. Het moment wordt eeuwig. Geboorte en sterven vallen samen en overstijgen mijn perceptie van begin en einde.

NB. Kijk!!! Kijk daar, heel hoog, daar zweef ik. Ik zweef op wolken van zelfgenoegzaamheid en megalomanie. Ik ben zo licht dat mijn atomen zich vermengen met de waterdamp. En langzaam val ik als regen weer naar de aarde waar ik me vermeng met het zand en wordt tot de modder aan uw schoeisel. Even flink stampen en uw schoenen zijn weer schoon.

Advertenties

2 reacties

Opgeslagen onder Uncategorized

2 Reacties op “Mijn muziek wordt heel soms beluisterd door anderen op het schaamteloze internet van de onbescheidenheid en de zelfoverschatting.

  1. Joost Lips

    Met een doorn een doorn verwijderen is de hoogste taal;
    ik waardeer wat je hier doet in ieder woord van intentie.
    Uiteindelijk valt er vanzelfsprekend niets te verwijderen.

  2. En toch is het moeilijk om een goede bevredigende koers uit te zetten in het leven. Want het leven stelt zo zijn eisen. Het plaatst je vaak voor prettige verrassingen, maar soms ook voor uiterst onaangename en ingrijpende gebeurtenissen. Deze gebeurtenissen, ook wel “life-events” genoemd , zo heb ik begrepen, dienen via leermomenten omgesmolten te worden tot een gouden weg die leidt naar de uiteindelijke en totale opheffing van alle lijden. En dat is mij nou net iets te groot. Het zou misschien wel moeten, maar ik kan dat (nog) niet opbrengen en blijf haken in mijn megalomanie en in mijn, steeds de kop weer opstekend, narcisme. Ik strompel verder, met vallen en opstaan, en op weg naar een toestand waarin alle lijden wordt opgeheven, probeer ik mijn “zelf” te verliezen. Probeer ik te voelen dat mijn beekje geen beekje is maar onderdeel van een machtige heldere rivier die elk moment weer een andere hoedanigheid heeft.

    Kijk, dat bedoel ik nou, ik verlies me wel in de terminologie van het boeddhisme, maar laat nog niet toe dat mijn hart en geest oplossen in het water van die machtige rivier. Soms lukt het wel, maar vaker niet.

    Hoe in het leven te staan? Moet de wereld, los gemaakt van alle uitspraken hierover, terugtreden in de volkomen onzegbaarheid. Nagarjuna (de Plato van het Boeddhisme) zegt:
    “Alle waarneming komt tot rust, het veelvoudige komt tot rust en er heerst vrede”
    Dus zolang je “de dingen” die komen en gaan als niet-veroorzaakt en puur in het moment beschouwt, zolang is er geen verschil tussen de “gewone” wereld waarin we ons gevangen wanen en het Nirwana van de ontwaakte ziel. Wat veroorzaakt en afhankelijk lijkt, is in de grond van de zaak een onpeilbaar diep mysterie. De bevrijding ligt dus juist in de doorgronding van dit onuitsprekelijke.

    Een bloem is een bloem en heeft geen naam.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s