De hond, de snelweg en de luchtbuks.

De hond was alles voor me. Het was een goeie lobbes van een hond. Ik woonde, samen met de hond, alleen in een oude vervallen boerderij vlak naast een snelweg. Aan het voortdurende doffe geruis van het snelverkeer was ik inmiddels gewend geraakt. De hond mocht van mij los lopen in de tuin, omdat er een hoog hek omheen stond. ’s Avonds lag hij naast me als ik in de makkelijke stoel zat en naar de verrekijk keek. ’s Nachts lag hij naast mijn bed. De hond had geen naam. Ik had hem al toen mijn lieve Sjaan 12 jaar geleden aan die vreselijke ziekte overleed. Wat ik eerst altijd aan Sjaan vertelde, zei ik nu tegen de hond. Langzaam ging de hond Sjaan vervangen. De hond werd Sjaan.

Maar die nacht kwam de hond niet opdagen toen ik zijn eten klaar had en hem riep. Gewoonlijk kwam hij al ruim van tevoren vanuit de tuin de keuken binnen lopen. Maar deze keer was er geen spoor van hem te bekennen. Ik liep de tuin in en riep hem nog een paar keer. Er kwam geen reactie. Ik ging nog iets verder de tuin in, naar het hek. En toen, plotseling, zag ik het. Onder het hek was er een gat gegraven en via dat gat was de hond waarschijnlijk naar zijn vermeende vrijheid gekropen. Ik was ten einde raad. De hond was voor mij de vlees geworden liefde..
Ik rende om het huis heen, het hek van de voortuin uit en begon langs het onverharde pad evenwijdig aan de snelweg te lopen. Na een paar minuten al zag ik de hond liggen. Langs de snelweg. Half op de vluchtstrook en half op de met hoog gras begroeide berm. Zijn kop was verbrijzeld. Door het geweld van de voortrazende autobanden waren zijn ogen uit de oogkassen gedrukt. Hij was waarschijnlijk door meerdere automobielen overreden. De hond was dood. Het was alsof ik het sterven van Sjaan in een flits herbeleefde. Ik zonk op mijn knieën naast het toegetakelde en ontzielde lichaam van de hond en slaakte een woeste schreeuw van woede en machteloosheid. Een oerkreet van verdriet en pijn die vrijwel meteen oploste in het onverschillige neutrale lawaai van de onafgebroken voortrazende automobielen. De dode hond lag daar als aanklacht tegen alles wat er in mijn leven ooit fout was gegaan. Zo voelde het in ieder geval aan. Ik nam het gebroken lichaam van de hond in mijn armen en droeg hem naar de achtertuin waar ik hem begroef vlak bij de kuil die hij voor zichzelf had gegraven. Een grote zwarte zwerfkei markeerde het graf.

In mijn leunstoel dacht ik na. Ik dacht na over wraak en over vergelding. Dit kon ik niet meer ongestraft laten passeren. In een oude kleerkast op zolder bewaarde ik de luchtbuks van mijn vader. Dat zou het wapen van de vergelding worden Met dit wapen zou mijn wraak voltrokken worden. Naast de luchtbuks lag een blikje met loden kogeltjes. Met het geweer verborgen in een juten zak onder de snelbinders van mijn fiets en een handvol loden kogels in mijn broekzak fietste ik de volgende dag naar een plek langs de snelweg waar ik vanuit een perfecte dekking op de voorbij razende automobielen kon schieten.

’s Avonds op de verrekijk al de eerste berichten. Er stond tienduizend euro op mijn hoofd. “Wanted, dead or alive”. Ik had eer van mijn werk. Het zou nog wel even duren voor mijn zucht naar wraak gestild zou zijn.

Advertenties

3 reacties

Opgeslagen onder Uncategorized

3 Reacties op “De hond, de snelweg en de luchtbuks.

  1. Mooi en ja, zo zou het kunnen gaan

  2. s Limerick

    Mooi geschreven met goede dosis geweldige fantasie, waarbij je je afvraagt of het heengaan van Sjaan en de hond echt zijn gebeurd.
    Mooi geschreven.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s