“Mensverheerlijking”.

Tot voor kort wist ik niet eens wie meneer Steve Jobs eigenlijk was. Nu is hij overleden. Door dit feit is het voor mij onmogelijk hem nog langer over het hoofd te zien. Hij wordt vergeleken met God, met Jezus Christus, met Einstein en met Adam en Eva. Ik vind het allemaal erg ver gezocht. Ik vind het een beetje raar, nee, een beetje ergerlijk zelfs!! Dit hele opgeklopte en geëxalteerde gedoe zegt natuurlijk meteen iets over de tijd waarin we leven. Als in een Tv-programma als DWDD de hele uitzending wordt besteedt aan het overlijden van meneer Steve Jobs, dan is er volgens mij iets helemaal verkeerd gegaan bij een heleboel mensen. Mijn schoonmoeder, van goed gereformeerde huize en met wie ik het bijna altijd oneens was, sprak op haar zuinige manier vaak over “mensverheerlijking”. Zij trok daarbij een zuinig mondje en haar gehele houding gaf dan overduidelijk blijk van strenge afkeuring. Mensverheerlijking!! Iemand op een voetstuk zetten, of nog erger, jezelf op een voetstuk zetten zoals meneer Ivo Niehe dat pleegt te doen, was in de ogen van mijn schoonmoeder een doodzonde. Dit alles dus geheel in overeenstemming met het calvinistische gedachtegoed. Bij wijze van uitzondering kan ik in deze kwestie een heel eind met haar mee gaan. De manier waarop met het overlijden van meneer Steve Jobs wordt omgesprongen grenst aan het potsierlijke. Ik bezie het hele circus met plaatsvervangende schaamte.

Naar ik heb begrepen was meneer Steve Jobs geen leuke meneer. Het was een CEO met streken. Het zijn sterke schouders die de weelde van de macht kunnen dragen. De schouders van meneer Steve Jobs waren kennelijk niet zo sterk. Hij zal best zijn sporen verdiend hebben in de magische toverwereld van de sociale media, maar kom aan mensen, laten we alsjeblieft met onze beide benen op de grond blijven staan. Een vergelijking van meneer Steve Jobs met Einstein betekent een grove onderschatting van de laatste en een enorme overschatting van de eerste. En dan wil ik het nog niet eens over de vergelijking met God hebben.

Als je de baas bent van een elektronica-concern dan is het je plicht om o.m. innovatief te zijn, de winst te maximaliseren en een goede marketingstrategie te bedenken voor je producten. Niets meer en niets minder. En dat is nou precies wat meneer Jobs, overigens kennelijk met wisselend succes, heeft gedaan. Daar is mijns inziens helemaal niets bijzonders aan. Zeker niet voor een CEO.

En zo kom ik uit bij de vraag: waarom wij toch zo graag kritiekloos achter allerlei iconen aan willen lopen? Wat maakt dat we altijd weer mensen nodig hebben die we willen bewonderen en bewieroken. Wat maakt dat we daarbij de juiste verhoudingen volledig uit het oog verliezen? Dat we niets kwaads willen horen van onze held? Dat we hem alleen maar willen bejubelen en ophemelen. Ik weet het niet zeker, maar ik denk dat het zeker iets te maken heeft met onze kuddegeest, met de groepsdwang die we onbewust ervaren, met de wens om erbij te horen en voor vol aangezien te worden. En dan geef ik nog de meest positieve verklaring!
Tegenwoordig spreekt men veel over individualisering. Ik noem het vaak pseudo-individualisering. Dit fenomeen valt namelijk qua impact volledig in het niet bij de invloed van alle egaliserende en conformerende tendensen die onze samenleving steeds meer in zijn greep krijgt. Een samenleving die in toenemende mate bevolkt dreigt te worden door louter consumptieverslaafde trendvolgers die chronisch worden gehersenspoeld door geldbeluste marketeers. Marketing-deskundigen die in opdracht van de op winst beluste top van het bedrijfsleven hun perverse trucjes op de massa uitproberen.
Zo lang wij niet in staat zijn om ons, op basis van intrinsieke motivatie, te weer te stellen tegen de geestdodende werking van groepsdwang kunnen mensen, die het veel minder goed met ons voor hebben dan meneer Steve Jobs, gewoon hun gang gaan en op heel veel trendgevoelige en kritiekloze volgelingen rekenen.

Advertenties

12 reacties

Opgeslagen onder Uncategorized

12 Reacties op ““Mensverheerlijking”.

  1. De heer Jobs was mij onbekend, is mij onbekend en zal mij onbekend zijn, de heer zij geloofd en geprezen!

  2. het interessante van zijn dood voor mij is dat ik nu weet wie hij is:)

  3. Graag wil ik aannemen dat meneer Steve Jobs heel veel heeft betekend voor de mensen die hun leven hebben laten veranderen door de komst van de nieuwe sociale media. Maar waar ik dus problemen mee heb is de kritiekloze exaltatie van één persoon. De verheffing van een sterfelijk mens tot onaantastbare godheid. Dit hebben we in het verleden veel vaker gezien. Meestal met desastreuze gevolgen. Ik neem de mens serieus. Ik ben bij de mens betrokken en ik wil uit diep gevoeld medeleven de mens waarschuwen voor het verkwanselen van zijn eigenheid, voor het inruilen van zijn authenticiteit voor ziekelijke dweperij.
    De geschiedenis toont dat het kritiekloos volgen van bepaalde uitgesproken publieke figuren niet vaak tot iets positiefs leidt. Ik ben een overtuigde autonoom en geloof heilig in de eigenheid en de intrinsieke motivatie van de individu. In dat beeld passen geen grote systemen of grote groepen mensen die allemaal hetzelfde doen en hetzelfde zeggen.

  4. En ik vind het al erg genoeg dat men mij min of meer min of meer dwingt om volgens de perfide, decadente en perverse mores van de massa te leven. Ik zie een hele andere toekomst voor me dan de meesten. Ik zie een toekomst voor me waarin de werkelijk vrije mens zich optimaal kan ontplooien en zich slechts gebonden weet door de wetten van de Liefde, door de vanzelfsprekendheid van de empathische wederkerigheid en door de verinnerlijkte noodzaak van een op de absolute liefde gebaseerde ethiek.
    Zo dat is dus even hele andere koek dan dat grijze groepsgeneuzel en al dat commerciële conformistische immitatie-gedrag. Mens, werp al je angsten af en durf vrij te zijn!!!

  5. @reinjohn oktober 9, 2011 om 12:00 pm
    Ik weet niet wat ik er van zeggen moet, jou tekst klinkt zo sekteachtig het is net of ik de grote verlosser hoor.
    Natuurlijk heeft dit icoon de wereld veranderd, maar ook zonder hem zou dit wel tot stand zijn gekomen. Misschien wat later. Hij was een creatief mens die de wereld en ons allemaal iets gegeven heeft. Hij had er de gave voor. Net zoals veel dichters en kunstenaars de wereld iets geven dat door de eeuwen heen zijn waarde houdt. Kijk maar eens naar Rembrand en anderen die ons iets creatiefs uit het verleden hebben nagelaten. Ze maken deel uit van ons rijke verleden en geschiedenis.
    Ik vind dat dit benoemd mag worden. Ere wie ere toekomt

  6. joost tibosch sr

    De vergelijking met Jezus is al helemaal niet van toepassing. Die ging echt af. En pas na een tijdje kregen de mensen, die hem echt hadden gekend, door dat hij toch best de moeite waard was. En toen kwam er pas een verhaal dat hij “uit zijn graf” was gekomen, en werd hij “in”.. Steve Jobs is -en dat mag, wat mij betreft- echt te vlug “in” en “uit zijn graf”…

  7. Beste Rikus,

    Als iemand de eer toekomt van een wezenlijke bijdrage aan het geluk van de mensheid moet hij die eer ook krijgen. Ik ben er niet van overtuigd dat meneer Steve Jobs op de lange duur een zegen zal blijken voor diezelfde mensheid. De invloed van al die sociale media kunnen uiteindelijk in de toekomst voor grote groepen mensen heel erg nadelig uitpakken, zo het nu al niet het geval is.
    Wat ik schrijf, beste Rikus, is een visie. Een kijk op de samenleving. Dat heeft niets te maken met iets sekte-achtigs. Als je mijn stuk goed wilt lezen en mijn reacties ook, dan zul je toch moeten concluderen dat de inhoud juist het tegendeel van sekte-achtig is. Ik neem aan dat ik dat niet verder hoef uit te leggen. Het is juist mijn heilige overtuiging dat we heilige verlossers te vuur en te zwaard dienen te bestrijden.
    Overigens zou het de meeste mensen heel goed passen om wat meer moraliteit en bescheidenheid in hun leven te stoppen. Maar om tot die conclusie te komen hoef je geen grote verlosser te zijn.
    Hartelijke groet.

  8. Beste Joost,

    Mooi verwoord en precies wat ik bedoel. Er zijn grenzen!
    Hartelijke groet.

  9. Beste Rikus,

    Nog wat vergeten te zeggen! Je hebt gelijk dat mijn toon sekte-achtig lijkt. Ik weet ook hoe dat komt. Dat komt namelijk doordat ik bijzonder betrokken ben bij datgene wat ik schrijf. Ik ben zogezegd geëngageerd. Een moeilijk woord van vroeger. Een woord dat je tegenwoordig niet meer tegen komt. Het wil zeggen dat ik me gedreven voel door bepaalde opvattingen die te maken hebben met naastenliefde, solidariteit en empathie. Ook weer woorden die totaal in het vergeetboek zijn geraakt.
    Tegenwoordig gaat het om gadgets, geld, macht, elkaar de loef af steken en je beter voordoen dan je bent, om schijnheiligheid dus. Dat jij betrokkenheid niet meer herkent neem ik je niet kwalijk. Jij bent, net als menig ander, het slachtoffer van de indoctrinatie van het egoïstische consumentisme, van de perfide hersenspoeling die wordt bewerkstelligd door sommige hogepriesters uit het vrije bedrijfsleven. Van hen die menen dat hun medemens slechts een middel is om hun eigen doel te bereiken.
    Ik vind dat de mens altijd een doel op zichzelf moet zijn en ik wil eigenlijk niets te maken hebben met al die uitwassen veroorzaakt door een opgefokte consumptieverslaving. Uitwassen die er voor zorgen dat zoveel mensen de meneer Steve Jobs als de “Grote Verlosser” zien.
    Jij bent degene die iemand op een heel hoog voetstuk plaatst. Niet ik.
    Overigens hartelijk bedankt voor je inhoudelijke reactie die mij dwong alles nog eens op een rijtje te zetten.
    Groet.

  10. Jobs deed zijn naam eer aan, hoevelen zouden er tegenwoordig al niet hun spreekwoordelijke dagelijkse brood verwerven dank zij de verwezenlijkingen van de man…

    • Daarentegen zijn er wellicht nog meer mensen die hun ‘job’ verloren hebben dankzij de strevingen van ons onvolprezen ICT-icoon. Het is maar net hoe je het bekijkt. Wat ik aan de orde wil stellen is niet het eventueel economische nut van zo’n ICT-icoon, maar de vaak ziekelijke en geestelijk verlammende bewondering van grote groepen mensen voor één enkele persoon die, net als zovelen overigens, slechts doet wat hij denkt te moeten doen. Ik vind mensverheerlijking uit den boze en getuigen van weinig individuele creativiteit. Mijn motto is: doe in naam van de Liefde wat je moet doen en zie daarbij niet om.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s