Anne.

UWV en nieuwe keuken.

Verbouwing 2010.

Het een wordt altijd afgewogen tegen het ander. Voor wat hoort wat, leert ons een oude zegswijze.

Een lange tijd geleden, toen ik nog heel jong was, heb ik, desgevraagd, eens wat geld gegeven aan een pas getrouwd meisje dat toen dringend behoefte had aan onmiddellijke financiële ondersteuning. Ik voelde een diep medelijden. Zij had een akelige, vervelende en norse man die op uiterst onrechtvaardige wijze de baas speelde. Er was geen geld meer om luiers en voedsel voor het kind te kopen omdat “meneer” zich stelselmatig te buiten ging aan het kopen van luxegoederen ten behoeve van zichzelf. Ik gaf haar iets van twee honderd gulden, dacht ik.
Het hele voorval was ik al lang weer vergeten tot gisteren de deurbel ging, ik open deed en er een vrouw van meer dan middelbare leeftijd voor mij stond.
Achter haar, aan de trottoirband geparkeerd, stond een hele dikke vette dure auto. Een Bentley of zoiets. Zij gaf mij een grote brief en voor ik iets kon zeggen maakte zij rechtsomkeert en verdween in die exclusieve wagen. Mij totaal verbaasd op de drempel van de voordeur achterlatend met een dikke enveloppe in mijn hand.

Wij besloten derhalve onze badkamer te renoveren. Een lang gekoesterde wens. De oude badkuip werd weggehaald en er zou een douchecabine voor in de plaats komen. Wij zaten net beneden koffie te drinken toen een werkman naar beneden kwam met een oud gedeukt koekblik in zijn handen. Hij had het gevonden in een ruimte onder de oude vloer van de badkamer. Bussink Deventer Koek. Ik maakte het open met behulp van een schroevendraaier want de tijd had het blik met behulp van roest stevig verzegeld. Na enige moeite knarste het deksel open. Er zaten drie schoolschriftjes in. De schriftjes waren helemaal volgeschreven. Door een kind. Ik trachtte na te gaan of ik iets naders kon vinden. Een naam of een jaartal. Op de vergeelde etiketjes kon je, met enige moeite, de naam Anne ontcijferen en op elk exemplaar stond een ander jaartal, 1937, 1938 en 1939. Ik nam me voor om de schriftjes later, als de rust in huis zou zijn weergekeerd, te lezen.

Twee weken later hadden wij een prachtige, totaal gerenoveerde, badkamer en hadden we zelfs nog wat geld overgehouden. Onze stokoude buurvrouw mevrouw Schaap, die wekenlang al het drukke gedoe vanuit het zijraam in haar keuken had gadegeslagen, vroeg of zij het resultaat van de verbouwing mocht zien. Natuurlijk mocht dat. Na de bezichtiging dronken wij beneden een kopje koffie en kwamen zo te praten over het verleden. Mevrouw Schaap woonde al in onze straat sedert 1936. Zij was toen een meisje van acht jaar. En zij kon zich herinneren dat in ons huis familie van Anne Frank had gewoond. Anne kwam bijna elke zomer logeren en speelde dan vaak met de andere kinderen uit de straat. Een bizar verhaal leek mij, tot ik ineens moest denken aan die drie oude schriftjes in het koekblik.
Het kan raar lopen.

Advertenties

4 reacties

Opgeslagen onder Uncategorized

4 Reacties op “Anne.

  1. Mooi verhaal het waren museum stukken
    De dikke envelop roept natuurlijk vragen op

  2. Pfffffffffffffffffffffff, wat en prachtig verhaal!

  3. Mooie verhalen ReinJohn. Het zal je maar overkomen.

  4. Ja, en het grappige is dat mijn verhaal, zij het zeer losjes, is gebaseerd op de keiharde werkelijkheid. Ik ben gek op absurde, totaal van de realiteit los gezongen, verhalen. Dit is er echter niet zo een!
    Het leven is soms spannender dan wij vermoeden.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s