Een hele oude mevrouw.

De roeiboot die wij tot zinken hebben gebracht.

Het ging toen allemaal wat langzamer.

Op de televisie is een detective. Er wordt Duits gesproken. “Zet eens wat harder! “, vraag ik aan Esther, die naast me op een keukenstoel zit. Ik zit in mijn eigen “luie” stoel. Weggedoken voor de kou. “Ik kan het niet goed horen” Esther pakt de afstandsbediening en zet het geluid iets harder. “We moeten wel een beetje om de buren denken”, roept ze boven het geluid van de TV uit. “Ja, ja”, mompel ik. Ik zak nog verder weg in de stoel. Oud worden is niet moeilijk, maar oud zijn, dat is de kunst, weet ik uit ervaring. Lopen lukt niet zo goed meer. Een rollator moet helpen. Ik heb verpleeghulp voor dag en nacht. En huishoudelijke hulp. Omdat ik het kan betalen. Mag het alsjeblieft!
Plotseling wordt er Engels gesproken op de televisie. “Zijn ze nou in Engeland?, vraag ik. “Nee, dit is reclame”, zegt Esther en ze moet lachen, “Over een auto”. Ik hoor, “This is so totally not us!!”. Langzaam dommel ik wat weg. Alles vervaagt. Ik ben weer in het Sportfondsenbad. Ik trek mijn baantjes. Dat kan ik goed. Zwemmen. Ik ben gek op zwemmen. Niet de crawl, maar de schoolslag. Vader zegt dat er oorlog komt. Ik kan het me niet voorstellen als ik door het water glijdt. Hopelijk wordt Nederland gespaard. We zijn immers neutraal. Hij staat op de kant naar mij te kijken. Ik zie dat hij trots op me is. Ik zie het aan zijn ogen. Die zijn zacht en lachend. Ik hef een arm en zwaai. Hij groet terug door zijn hand even licht te heffen. Een beetje onbeholpen. Oorlog, alsjeblieft niet zeg! Soms hoor ik op de radio die vreselijke man schreeuwen. In het Duits. Moeder zet de radio dan altijd uit. Soms moet zij ineens huilen. Ik weet eigenlijk niet goed waarom.
Over een paar dagen is het Chanuka. Het feest der Lichten. Elke dag een nieuw licht. En als de kaars is aangestoken gaan we weer latkes en soevganiot eten. En spelen we spelletjes. Dreidl, kaarten en bingo! Gezellig! Licht in de donkerste dagen van het jaar!!
Het is donker. Ik kom net van buiten. Het is aardedonker in de barak. Ik ben naakt. Om mij heen staan allemaal naakte mensen. Meest vrouwen met kinderen. Sommige met een baby’tje op de arm. Ik hoor een gesis. Ik krijg het benauwd. Om mij heen zie ik mensen vallen. Kinderen gillen. Ik weet dat ik ga sterven.
Ik schrik wakker. “Harry, hol schon mal den Wagen”, hoor ik een oude grijze man op de TV zeggen. “Is het al afgelopen?”, vraag ik. “Nee”, antwoordt Esther, “Nog lang niet”

Advertenties

5 reacties

Opgeslagen onder Uncategorized

5 Reacties op “Een hele oude mevrouw.

  1. Wat een huiveringwekkend verhaal. Mooi invoelend en indringend geschreven.

  2. Wat een prachtig verhaal, heden en verleden en de dreiging zo pakkend verteld.

  3. Ja der Harry…..das war schon mal…..

    Je hebt een en ander indringend verwoord en met elkaar verweven op een knappe manier.

    Het is wel een boeiend gegeven dat we alles als zoveel sneller ervaren
    Of zou het gewoon komen omdat ‘ik-we’ ouder worden?
    groet

  4. Als je nog jong bent zijn veel ervaringen eerste ervaringen. Deze vroege ervaringen zijn even zovele ferme penseelstreken op het schilderij dat uiteindelijk je leven moet gaan verbeelden. In je jonge jaren worden de contouren en de vormen van het schilderij stevig aangezet. Met forse halen. Maar naar mate je ouder wordt en het schilderij zijn voltooiing nadert worden er meer en meer de details ingevuld. Hier en daar wordt weer wat weggehaald. En zo nu en dan komt er nog weer wat bij. Het schilderij is bijna klaar. Het heeft een duidelijke betekenis, de vorm is bijna af en de kleuren vullen elkaar keurig aan.
    Zie hierboven dus mijn krakkemikkige metafoor voor de onontkoombare gang van jong naar oud.

    Als je oud bent heb je alles wel zo’n beetje gezien. Natuurlijk zijn er altijd van die pseudo-vitale oudjes die dan meteen gaan roepen dat je nog helemaal niets gezien hebt en dat de hele wereld nog aan je voeten ligt. Vooral in deze tijd, in een samenleving waarin het jong zijn om commerciële redenen buiten alle proporties wordt geëxalteerd. Maar in de harde werkelijkheid is dat volgens mij nu eenmaal niet waar. Als je oud bent worden alleen nog de details van het schilderij ingevuld. Voordeel van oud zijn is dat je wel in een oogopslag kunt zien wat het schilderij moet voorstellen en hoe alles op het schilderij zijn functie heeft.
    Dit metaforisch proces komt wonderwel overeen met het werkelijke leven. Als je oud bent gaat je geheugen achteruit. Het schilderij raakt vol. Het doek nadert zijn voltooiing en er kan bijna niets meer bij.

    Je zou er een heel boek over kunnen schrijven en ik vreet mijn hoed op als zou mogen blijken dat het nog niet gedaan is.

    Kortom: als je ouder wordt ga je langzamerhand de grote lijnen van het leven beter begrijpen, maar verlies je geleidelijk het vermogen om allerlei actuele zaken en details snel en effectief te onthouden.

    Dit hele proces maakt mijns inziens dat het leven als je jong bent, langzamer lijkt te verlopen door alle spiksplinternieuwe grote ervaringen die je keer op keer weer opdoet. Als je ouder wordt heb je steeds minder nieuwe grote ervaringen en zul je het moeten doen met de details. Het leven wordt steeds meer een sleur zegt de pessimist dan. Maar omdat je de grote lijnen beter kunt zien wint je leven wel aan verdieping.
    “Je kunt de oude meester geen nieuwe liedjes leren”.

    Zo, en nu nog een neuroloog zien te vinden die bereid is deze theorie van de koude grond in zijn laboratorium onomstotelijk te willen gaan bewijzen.

  5. Filip

    Dag ReinJohn, wat is de duidelijke betekenis van het bijna afgemaakte schilderij dat je leven moet voorstellen ?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s