Een onaangenaam persoon. Een eerste oefening in het trachten aan te trekken van een nieuwe mentale overjas.

Orgel

Van het orgel des Levens beroert slechts God het klavier.

Weet u wat mij mankeert? Weet u wat in mijn leven steeds prominenter begint op te spelen? Waar ik steeds meer last van krijg? De ernst! Of beter gezegd, het gebrek aan ernst. Ik heb in toenemende mate moeite om ernstig te blijven. Daardoor moet ik ook steeds beter mijn best doen om mijzelf en mijn medemensen nog serieus te nemen. Ik ben steeds minder in staat om werkelijk geïnteresseerd naar zogenaamde gewichtige zaken van mijn medemensen te luisteren. Ik moet me steeds meer inspannen om sociaal nog enigszins acceptabel te blijven en ik krijg steeds grotere moeite om samen met anderen serieus, gewichtig of belangrijk te blijven doen. Ik heb sowieso steeds meer moeite om überhaupt nog iets serieus te nemen of belangrijk te vinden. Vindt u dat niet stuitend cynisch en afschuwelijk arrogant? Mag een mens eigenlijk wel zo cynisch en arrogant zijn? Nee, zult u verontwaardigd uitroepen, natuurlijk niet!!! Doch weest gerust. Immers, het kwaad straft meestal zichzelf. Het helemaal niemand en niets meer serieus nemen is in feite een afschuwelijke sociale belemmering die er op zijn beurt voor zorg draagt dat ik zelf ook niet meer serieus wordt genomen door anderen. Zo neemt, op zijn beurt, de door mij geminimaliseerde en geridiculiseerde medemens dubbel en dwars wraak. Zou ik daar over in moeten zitten? Is dat heel erg? Natuurlijk zou het helemaal niet leuk zijn, vermoed ik, indien ik sterk aan respect en waardering van anderen zou hechten. Maar dat doe ik dus niet, zoals u inmiddels al uit mijn woorden heeft kunnen opmaken. Het kan mij eigenlijk mijn hele leven al geen rooie rotmoer schelen wat anderen eventueel van mij zouden kunnen denken. Noch ben ik bovenmatig geïnteresseerd in wat mijn medemensen zelf zoal zeggen, doen of laten, tenzij het om uiterst deskundige, artistieke of unieke en authentieke personen gaat, aan wier kennis, humor en liefde ik mij kan laven. Een uitzondering op deze regel vormen natuurlijk mijn lieve familie en mijn weinige, goede en trouwe vrienden. Van hen houd ik met mijn ganse hart.
Deze uiterst onaangename, onsympathieke en specifiek in mijn persoon gelegen hoedanigheden vormen grotendeels de reden dat ik niet altijd even vriendelijk en sociaal ben voor mensen die ik niet of ternauwernood ken. Het is niet anders.

Mij zijn mensen bekend die op een terrasje gaan zitten specifiek met het doel om naar andere mensen te kijken. Dat vinden ze leuk, zeggen ze dan. Boeiend zelfs! Zoiets kan ik dus helemaal niet begrijpen. Voor mij zijn de meeste mensen niet bijster interessant omdat ze uiterst voorspelbaar, meestal licht agressief en bijna altijd erg conformistisch zijn. En doorsnee- mensen, die ik helemaal niet ken, boeien me al helemaal niet.

Ik vind het, daarentegen, wel belangrijk hoe ik over mijzelf denk. En het zal u dan ook niet verwonderen dat ik dienaangaande grosso modo best tevreden ben. Ik ken mijzelf namelijk redelijk goed. Ik ken mijn feilen. Gedegen en solide zelfinzicht vormt voor mij een absolute voorwaarde om te kunnen komen tot hout snijdende kritiek op de eigen handel en wandel. Een oppervlakkig waarnemer zou mij een onverbeterlijke egoïst noemen. Ik denk dat hij gelijk heeft, in dier voege dat ik het ziekelijke narcisme, dat een egoïst bijna altijd aankleeft, min of meer ontbeer.
Vooral de oorsprong en het diepste wezen van de zwakke kanten mijner persoonlijkheidsstructuur, wens ik compromisloos te leggen langs de hoge en veeleisende meetlat van de door mijzelf ontwikkelde ethiek. Deze ethiek kon ik ontwikkelen door veel te lezen, goed te luisteren en consequent door te denken. Juist mijn zwakke kanten fascineren me enorm en ik heb via de confronterende weg van de introspectie moeten constateren dat ik er behoorlijk wat heb. Ik ben derhalve veel tijd kwijt met pogingen om mijn denken en mijn gevoelsleven en mijn daaruit voortvloeiende gedrag te analyseren, te redresseren en te verbeteren. Niet dat het iets helpt, maar het houdt me wel scherp.

Ik ben al zolang gewend om onzin en leugens te schrijven, dat ik niet meer anders kan. Er werd door mij al zoveel desinformatie en flauwekul over het internet uitgestrooid dat ik mijn eigen “ik” er ternauwernood meer in terug kan vinden. Het lijkt wel of ik zelf die baarlijke nonsens ben geworden. Nee, het is volgens mij nog beroerder, het lijkt niet alleen alsof, ik denk dat ik mijn leven lang al zelf de vlees geworden desinformatie en flauwekul ben geweest. God heb erbarmen!!!

En waarover zou ik dan eigenlijk wel serieus moeten zijn?

1. Over het steeds slechter wordende onderwijs.
2. Over de steeds moeizamer verlopende opvoeding van de jeugd.
3. Over het gebrek aan wilskracht om door te zetten, om iets soberder te willen leven, kortom over het algemene gebrek aan ruggengraat.
4. Over het voortdurend toenemende geweld, de onsympathieke agressie en de tenenkrommende onbeschoftheid van de gemiddelde Nederlander.
5. Over de onwaarschijnlijke hoeveelheid mensen die in zo’n klein landje opeengepropt moeten leven.
6. Over de sussende, vergoelijkende en toedekkende woorden die de meeste Nederlanders spreken om al die afschuwelijke zaken te verdringen.
7. Over het totaal misplaatste en idiote optimisme dat verhindert dat er intensief naar oplossingen wordt gezocht voor genoemde problemen.
8. Over het onwaarschijnlijk grote alcohol- en drugsmisbruik in Nederland
9. Over de apathie en de verwendheid van de gemiddelde Nederlander. Twee weken na zijn vakantie is hij al weer moe en moet hij weer op vakantie.
10.Over de schrikbarend snel toenemende domheid veroorzaakt door een bijna algemene verslaving aan al die maffe, modieuze en geestelijk ziek makende sociale media.
11. Over het feit dat we niet in staat zijn om die toenemende domheid op te merken omdat we met zijn allen steeds dommer worden.
12. Over het feit dat de gemiddelde Nederlander niet bestaat en een gewone huis-tuin-en-keuken Nederlander dus steeds weer kan beweren dat het gelukkig niet over hem gaat.

Zo kan ik, naast de hierboven opgesomde ellende, nog wel twintig andere hartverscheurende pijnpunten noemen. Over al die gewichtige onderwerpen zou ik natuurlijk heel serieus en belangrijk kunnen doen. Met diepe gedachten, sprankelende ideeën, onthutsende cijfers en interessante invallen of zo! En dat zou ik ook wel willen doen, als ik er echt van overtuigd was dat het zou helpen. Echter, ik heb nog niet eens het begin van een dergelijke overtuiging bij mijzelf kunnen bespeuren. In tegendeel zelfs, ik ben er wel haast zeker van dat mijn ronkende woorden precies het omgekeerde van mijn bedoelingen bewerkstelligen.
Roepende in de woestijn. Jezelf kwellen met je eigen machteloosheid. Vage schuldgevoelens genereren. En ga zo maar door. Mij niet gezien dus. Ik heb die snelle modieuze jongemensentrein van wellust en oppervlakkigheid al lang verlaten en mijn reis, zonder reisgenoten, te voet voortgezet.
En ik geniet elke seconde van die verhelderende tocht over de door mijzelf gekozen weg naar Verlichting. Bij deze reis kan ik mijn medemensen missen als kiespijn.
Al die vreselijke herrieschoppers kunnen me eigenlijk gestolen worden. Ik hoop hevig dat ze mij met rust laten, dan zal ik hen ook niet lastig vallen.

NB. Wat valt mij op in dit stukje? Dat ik meer dan veertig keer het woordje “ik” gebruik. Dit tegen de borst stuitende gegeven zegt mijns inziens wel genoeg over mijzelf. Over mijn zwakke kanten gesproken!!! De uitgesproken en uiterst onsympatieke preoccupatie met mijzelf. Ik vind het niet heel erg, maar leuk is toch anders.
Eenenveertig keer!!! Dat wil je toch gewoon niet weten!
Hier moeten we dientengevolge hard aan gaan werken. Dus nóg meer absurde en godslasterlijke verhalen over de wereld en veel minder gezeur over mijn eigen, voor vreemden totaal oninteressante, persoon.

Advertenties

2 reacties

Opgeslagen onder Uncategorized

2 Reacties op “Een onaangenaam persoon. Een eerste oefening in het trachten aan te trekken van een nieuwe mentale overjas.

  1. Dit stukje was voor mij eigenlijk niet zo moeilijk omdat ik zelf ook nog wel eens lekker kan mopperen. Volgende keer een stuk van een extreem eufore optimist. Dat zal moeilijker zijn denk ik.

  2. Ik ben een paar dagen ziek geweest. Ernstige hoofdpijn en een algeheel lichamelijk onwel bevinden.
    Door een speling van het lot is deze bijdrage niet op OBA geplaatst. We laten het zo. Ik zie het als een vingerwijzing van gene zijde.
    Nooit te veel over de innerlijke mens vertellen op dit medium. Je kunt het de mensen hier niet kwalijk nemen dat zij leugens niet van waarheid kunnen onderscheiden. Nou ja, leugens……..het zijn in mijn geval meer uit de duim gezogen verhalen. Mijn calvinistische aard maakt dat ik dat soort verzonnen persoonlijke verhalen leugens noem. Ben ik niet wat al te streng voor mijzelf? Vooral met bovenstaand verhaal, dat zo ver van mijn werkelijke “ik” verwijderd staat als de aarde van de zon.
    Helaas kunnen anderen dat verschil niet maken, zoals in het verleden al vele malen is gebleken.
    Ik ga natuurlijk wel door met verhalen en commentaren.
    “Luctor et emergo”, want ” Ipsa scientia potestas est”.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s