Het reizende vaudevilletheater van de allesomvattende Liefde.

De kerk op de berg.

Primitieve pelgrimskunst

Grote gebieden zijn niet toegankelijk. Zij lichten ’s nachts blauw op. Als je die gebieden betreedt zul je een langzame en pijnlijke dood sterven. Zegt men. De klikkastjes waarschuwen ons. Het zijn prachtig bewerkte houten kistjes met een opening in de bovenkant. Uit die opening klinken de venijnige klikjes als er gevaar dreigt.
Wij zijn net aangekomen bij een nederzetting gelegen aan een groot meer. Je kunt de overkant niet zien. Ten zuiden van ons, aan de kust, bevindt zich het gebied van de blauwe straling. Wij moesten er helemaal om heen reizen. Onze paarden worden uitgespannen. De wagens worden in een kring geplaatst en midden in de kring wordt een vuur aangelegd. Malvitz en Benzdorf gaan op weg naar de nederzetting. Maar zie, men komt ons al tegemoet. Wij hebben ons allemaal buiten de kring van wagens opgesteld en heffen ons welkomstlied aan. Wij evoqueren bont gekleurde wondervogels en geruststellende achtergronden in afwisselende pastel-achtige tinten. De dorpsbewoners blijven met open mond staan en zinken luid jammerend op hun knieën. Malvitz spreekt wijze en sussende woorden. Hij praat over het lichaam en de geest. Hij kondigt nieuwe wonderen aan en begeeft zich met een geruststellende pose en strelende troostende woorden tussen de geschrokken mensen. Hij praat over ons reizende vaudeville theater der Liefde. Hij praat over de wonderen die wij kunnen bewerkstelligen en over de “nieuwe mens” voor wie die wonderen vanzelfsprekend zijn. Hij weet de dorpelingen te overtuigen en kondigt voor morgen een voorstelling aan. Het bekende werk. Levitatie door middel van gravitatie neutraliserende meditatie. Tentoonstelling van de wonderen der opperste liefde.
Ik mag met de reclamewagen mee naar het dorp om de mensen daar gratis op een voorproefje van de voorstelling te vergasten. De paarden voor de wagen zijn dit keer Marcus en Johannes. Als ik ze inspan hoor ik ze al mopperen. “Waarom altijd wij? We hebben de hele dag al gelopen!!”.
Ik maak een grapje en probeer zo luchtig mogelijk te doen. Ik stuur kalmerende beelden en verzin een langzame, zachte melodie. De paarden sluiten hun ogen en kijken naar binnen. “Ja, zegt Marcus, zo is het wel goed. Erg mooi, ik kan niet anders zeggen, maar je kunt beter”
Op weg naar het dorp zien we kleine stukjes grond met groenten en graan. Fruitbomen en schamele schuilplaatsen voor de schapen en de geiten. Sommige dorpelingen zijn al weer aan het werk. Ik zwaai en Benzdorf barst uit in een krachtig lied waardoor bonte wervelingen achter onze reclamewagen ontstaan. Prachtig gevormde fantasieën krijgen vorm en gaan hun eigen weg.
Wij weten dat we anders zijn. Onze ouders waren ook anders. Generaties lang zijn wij al anders. Sedert de ramp zijn wij anders. Dat is zo’n zevenhonderd jaar geleden. Toen veranderde de wereld. Dat moest wel. Want het werd te gek. Het kon niet meer. Er bleven er maar weinig over. Na de Ziekte. En van die weinigen waren er een paar anders geworden.
Nieuwe mensen.
En nu zijn we hier aangekomen. Benzdorf heeft veel oude boeken. In die boeken staan dingen beschreven van voor de ramp. Ik ken ze uit mijn hoofd. Ken de plaatjes. Weet dat het fout moest gaan. Weet waarom het fout moest gaan. Lang geleden was er dus oneindig lijden en groot gebrek aan inzicht. De werkelijkheid werd niet goed ingeschat.
De eerste huizen van het dorp komen in zicht. Houten huizen met heel erg spits toelopende daken. Kozijnen zwart geverfd en de ruiten zijn geslepen. Je kunt er moeilijk doorheen kijken. Ze zijn versierd met de mooiste glasgravures.
Wij komen aan op de marktplaats. Inmiddels omringd door kinderen in hun bont gekleurde kleding. Mutsen met punten waaraan kwasten hangen in allerlei kleuren. De ouderen op afstand. Malvitz pakt de ver-spreker, een soort hoorn gemaakt uit barnsteen, en begint te zingen. De fantasieën groeperen zich en wiegen mee op de klagelijke tonen van zijn ode aan de doden.
Na dit ernstig intermezzo is er plaats ingeruimd voor luim en scherts. Malvitz en Benzdorf pakken mij bij de hand en wij dansen een wilde polka waardoor de fantasieën steeds duidelijker materialiseren, woest over elkaar heen tuimelen en voortdurend van kleur verschieten. Op het hoogtepunt van deze orgastische seance maken wij contact. De omstanders verstijven. Zij kijken naar binnen en zij merken dat er iets is veranderd. Wij hebben de neurologische snelwegen in hun hersens hersteld en anders aangesloten. De Liefde is tot stand gekomen. Het leven van de omstanders is in een oogwenk radicaal gewijzigd. De kompasnaald van hun ziel geeft definitief een andere richting aan. De esoterie is geconcretiseerd in onze werkelijkheid. De kleuren zijn echt geworden. Goedheid en erbarmen voeren voortaan de boventoon. De zon schijnt en de duivel is uitgedreven. De toekomst is gewaarborgd.
En wij trekken na een paar dagen weer verder. Ons werk is nog lang niet gedaan.

Advertenties

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Uncategorized

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s