Onbegrijpelijk. Subtitel: Verwarring.

Openluchtmuseum. Engels bezoek.

Hier wordt de werkelijkheid vermalen tot het meel voor onze mond.

“Ik reis nog verder dan de randen van de Melkweg. Mijn hoofd duizelt bij het zien van die peilloze intergalactische ruimte. In het midden van die ruimte zie je zelfs het licht van de veraf staande melkwegstelsels niet meer met het blote oog. Er heerst absolute duisternis. En in die absolute duisternis broeit iets. De werkelijkheid staat op het punt om te kantelen. Om te verspringen naar een lager energieniveau. In een flits. De eeuwigheid verandert als tijdsfenomeen van een oneindig gesloten systeem in een afgebakende tijdseenheid. Het loopt op zijn einde. De ineenstorting van de werkelijkheid verloopt tegengesteld aan de huidige richting van de tijd. De toekomst komt ons tegemoet en op het ontmoetingspunt van heden en toekomst neemt de werkelijkheid dus een andere gedaante aan. Er is geen plaats meer voor massa /energie. Er is nog slechts het suizen van de homogeniteit. Het ontbreken van elke relativiteit sleurt de werkelijkheid mee in een orgie van geweld waarbij ruimte-tijd oplost in niets.
Wij weten van niets en gaan gewoon door. Ik zie op mijn sneller dan licht reis de eerste tekenen van het verval en ik moet huilen. Het is volbracht. We gaan naar huis.

Zomaar een “verhaal”. Een gecomprimeerde weergave van mijn chaotische en absurde gedachten. Zo gecomprimeerd dat het voor een buitenstaander waarschijnlijk volstrekt onbegrijpelijk wordt. Daarom noem ik het verhaal immers “Onbegrijpelijk”. Het is eigenlijk niet voor de ogen van een buitenstaander bestemd. Als ik zou moeten gaan uitleggen wat ik hier nu echt bedoel en het in de taal van de moderne theoretische fysica zou moeten gaan uitleggen aan mensen die totaal geen weet hebben van theoretische fysica dan zou ik een dun boek moeten schrijven. Maar waarom “publiceer” je al die onzinnige flauwekul dan? , vraagt de onverschillige, niet-begrijpende buitenstaander. Welaan, laat ik het maar eerlijk zeggen, die “publicatie” is een schreeuw om echte aandacht, een onbeholpen verzoek om in contact te komen met mensen die van dezelfde “onzin” houden als de schrijver dezes. Een krakkemikkige vraag om INHOUDELIJKE reacties. Niets meer, maar ook niets minder. Het is geen roep om een discussie over metacommunicatie. Alsjeblieft, in godsnaam geen discussie over metacommunicatie!!!!!!!”

Tot zover het “verhaal”.

De taal als fenomeen vind ik prachtig. Met de taal kun je dingen min of meer exact opslaan op papier of in de computer. Gegevens die je later behulpzaam zijn om je verhalen, fantasieën of baarlijke nonsens vanaf een bepaald punt weer op te pakken en verder te ontwikkelen.
Heel soms wordt mijn verhaal door een buitenstaander gelezen. Niet meer dan een eerste zin of zo! Hoe zou mijn mening over die buitenstaander, in bovengenoemd verband bezien uiteraard, dan kunnen luiden? Hieronder één voorbeeld uit vele voorbeelden:

“De buitenstaander pleegt op basis van zijn gebruikelijke zelfoverschatting en zijn, in de praktijk gebleken, ongeïnteresseerdheid mijn “verhaal” als klinkklare onzin en nutteloze informatie te betitelen om vervolgens hardwerkend verder te gaan met zijn veel belangrijker, nuttiger en menslievender bezigheden, zich daarbij gelukkig prijzend dat hij op grond van zijn calvinistische nederige hoogmoed nog steeds heel goed en effectief in staat is om zijn medemens langs de strenge meetlat van zijn oordelende en veroordelende “ethiek” te leggen.

Hij zal bijvoorbeeld zeggen: Iemand die zoiets schrijft is verbitterd, heeft een probleem of is tot op het bot gefrustreerd. De buitenstaander is meestal een psycholoog van de koude grond. Hij laat zich leiden door zijn eerste indrukken en door zijn in beginsel aanwezige doch weinig of niet ontwikkelde fantasie. Zijn denkproduct noemt hij de WAARHEID of, als we geluk hebben, zijn waarheid”.

Tot zover het voorbeeld ! Eén van de wrokkige sjachrijnige varianten dus.

Mijn wijze woorden luiden als volgt: Aan het papier kun je alles toevertrouwen. Waarheid, leugens, beledigingen, liefdesverklaringen of bedrog. Het papier is geduldig.

Ik heb geen raad, geen boodschap en al helemaal geen waarheid. Ik doe maar wat!!

Advertenties

12 reacties

Opgeslagen onder Uncategorized

12 Reacties op “Onbegrijpelijk. Subtitel: Verwarring.

  1. daanmaarzegmaarbob

    Taal is prachtig maar je zult toch moeten opereren binnen haar grenzen want als je eenmaal de grenzen van taal overschrijdt kan niemand er meer een touw aan vast knopen.

    • Mijn overtuiging is dat het eigenlijk onmogelijk is om de grenzen van de taal te overschrijden. Als je de grenzen van taal overschrijdt is er immers geen sprake meer van taal. Dit alles laat onverlet dat taal blijft wat het is: Een onvolkomen vehikel om gedachten over te brengen. Ik geloof dat Wittgenstein iets in die geest heeft geschreven. Als je taal chaotisch gaat gebruiken loop je het grote gevaar dat niemand je begrijpt. Dat is waar. Maar taal kan ook een hulpmiddel zijn om je eigen gedachten te verankeren en te ondersteunen.
      Het is bij dit alles natuurlijk van belang om overeenstemming te verkrijgen over wat wij met “taal” bedoelen. Een definitie van taal luidt: “het op basis van een universeel, aangeboren vermogen gevormde geheel van tekens en regels om deze tot betekenisdragende elementen te combineren waarvan de mens gebruik maakt, om zijn gedachten te articuleren, zijn wereld te ordenen en te communiceren”.
      Ik denk dat het verstandig is om binnen de grenzen van de onderlinge aanvaarde definitie van taal te blijven als je de bedoeling hebt om de taal als communicatiemiddel te gebruiken.
      De taal van de theoretische fysica kun je slechts als betekenisvol ervaren als je zelf deskundig bent op dat gebied van de wetenschap. Het grootste deel van de bevolking op deze aarde kan aan die “geheimtaal” geen touw vast knopen. Zal deze geheimtaal als onzin ervaren en het op grond van het “rozebrillensyndroom” ook als zodanig betitelen. De moderne westerse trend is namelijk om datgene wat je niet kunt begrijpen omdat jouw IQ daarvoor niet is toegerust dan maar gevoegelijk te betitelen als de onzin van een stel wereldvreemde gekkies. Zo hou je de eer in ieder geval aan jezelf!
      Groet.

  2. Als schrijver ben je ook god. Jij bepaalt waar een verhaal begint en waar het eindigt. De lezer leest en is het er wel of niet mee eens. Jij bepaalt vorm en inhoud. De lezer oordeelt en wijst af. Of bewondert en bejubelt.
    Ik kan alles schrijven. Mits binnen de kaders van de door mij aanvaarde en/of gecreëerde fatsoensnormen.
    En dan gaat het nog over goed kijken, luisteren en voelen. Over niet aflatende nieuwsgierigheid en over verwondering.
    Prima, dat moest voor de zoveelste keer weer eens gezegd worden.

  3. en deze lezer
    houdt van een wilder stromend
    bewustzijn dan kan

    de taal is immers
    geeuwend staal dat vraagt om een
    smid voor ’n gulle lach

    er is geen tijd noch
    plaats voor woorden die naar
    je geest luisteren

    is voor je in dank getekend
    Marius van Artaaa

    • correctie:
      “er is geen tijd noch
      plaats voor woorden die niet naar
      je geest luisteren”

      • De correctie doet alles op zijn plaats vallen. Prachtig spel met woorden die met weinig heel veel zeggen. Soms wil je meer dan mogelijk is. Je loopt te pletter tegen de muur die de taal van de gedachten scheidt. Ik probeer elke dag weer de smid te zijn die met zijn gereedschap woest van leer trekt in de smidse van het taalgebruik.
        Dank voor de prachtige reactie. Daar kan ik weer een dag op teren.
        Groet.

  4. “Ik heb geen raad, geen boodschap en al helemaal geen waarheid. Ik doe maar wat!!”

    Dat geldt in het algemeen en overal voor alle mensen.
    Er zijn wat kaders gesponnen (school, werk, bezit, godsdienst, politiek…) die de schijn wekken dat men heel goed weet wat men doet. Maar in het licht der eeuwigheid weet men niks, en doet maar wat. Daar zit vaak enorm leuk tijdverdrijf bij, en mooie kunst of muziek, en zo, maar im Großen und Ganzen doet men maar wat.

    • Juist jouw laatste zin maakt me blij, want ik voel het ook zo. Het werkelijk relevante tijdverdrijf in het leven van de mens zouden de schone kunsten moeten zijn. Maar we verzanden steeds weer in het saaie gepalaver en de onderhuidse paniek over geld, macht en status. En als we dan toch maar wat doen, laten we dan leuke dingen doen. De kunst als ultiem levensdoel en de Liefde als richtsnoer! Wie doet ons wat!!
      Groet

  5. dat zouden meer mensen moeten doen: ‘maar wat’

  6. Filip

    En dan was er het nirwana…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s