Doelloos

Een vreemde vlek.

Paranormaal

 

Doelloos.

De klok tikt.
En de seconden bevriezen in mijn oren.
De tijd worstelt zich een weg door een werkelijkheid.
Mijn bestaan laat zich lessen lezen door de grillen en het zekere toeval van het noodlot.
Als een vlot dobberend op een oceaan van niksigheid verwordt mijn leven tot een willoos voorwerp dat blindelings wordt meegevoerd door de dwingende stromingen van de lotsbestemming.
Soms zie ik in de verte de donkere streep.
De kust van het vasteland.
Symbool van betekenis en hoop.
Vorm krijgend op de scherpe lijn van de horizon.
Maar steeds opnieuw verdwijnt de verwachtingsvolle kust en voel ik me weer alleen met mijn zelf geschapen doelloosheid.

De hemel verandert niet.
De hemel is mijn ziel.
De hemel is mijn blauwe ziel die boven de oceaan van niksigheid uitstijgt.
Mijn ziel smacht naar bevrijding uit de kerker van mijn aardse lichaam.
Het wil zich het materieloze niets  in slingeren en dansen met de dromen van het verleden en de toekomst.
Het wil ijzer met handen breken.

De ziel bergt de verwachting van eeuwig leven.
Eeuwig leven in een toestand zonder begin of einde.
Kijk dan naar je eigen lichaam!
Die willekeurige klomp van toevallig gegroeid vlees!
Dat is toch het begin.
Dat is toch het einde.
Kijk naar je handen die alles willen doen maar eigenlijk niets kunnen.
Je handen kunnen bouwen.
Ze kunnen strelen.
Ze kunnen net geboren zijn.
Ze kunnen oud zijn.
Maar behelzen je handen het geheim van de werkelijkheid?
Natuurlijk niet.
Ze behelzen het concept van het tijdelijke.
Ze geven vorm aan het vermeende doel van je bestaan.

De geest!
De geest bergt in zich de belofte van de eeuwigheid.
De belofte zonder begin en einde.
Het onstoffelijke Bewustzijn.
De geest kan er aan reiken.
In de ziel en de handen komt de geest tot wasdom.
Daar stijgt hij uit boven de werkelijkheid.
Daar verandert hij in God.
Dat wil God.
God wil dat je alles bent en niets.
God wil dat je zijn plaats inneemt.
Dat je de schatkamers van het universum doorkruist.
Dat je weet dat je niets bent.

 

En tegelijk ook alles. Kijk, de zaak is zo gelegen: mensen kruipen blijkbaar graag bij elkaar omdat ze, overigens geheel ten onrechte, menen dat ze daardoor mentaal en fysiek beter in staat zijn hun existentiële angsten te neutraliseren. Zo ontstaan monsterlijk grote steden die aan de begrippen eenzaamheid, misdaad, armoede en decadentie een totaal andere dimensie geven. Met zijn allen op een kluitje leven, steeds banger worden en steeds vaker op basis van die angst denken en handelen.
Die steden zijn dus blijkbaar niet de juiste oplossing. Ik denk dat een mens betrokkenheid, erkenning en bevestiging van zijn unieke persoonlijkheid nodig heeft. Een soort gegeneraliseerde genegenheid eigenlijk. Of zoiets. Het is daarom van wezenlijk belang dat je de mensen die deel uit maken van jouw dagelijkse leefwereld ook echt kent. Een mens wordt in staat geacht om de geschiedenissen van gemiddeld zo’n tweehonderd mensen goed te kennen. Hij kan die tweehonderd mensen een duidelijke plaats geven in zijn leefwereld, in zijn dagelijkse leven. Worden het er meer dan tweehonderd, dan begint het risico van de anonimiteit. Mensen worden dan niet langer herkend en gekend. Mensen die op grond van die onbekendheid automatisch een bedreiging gaan betekenen. De miljoenen op elkaar gepakte mensen worden dan voorwerpen. Voorwerpen waar je soms plezier van kunt hebben, maar die nog veel vaker als een last en een gevaar worden gezien. In die situatie wordt jouw uiterst persoonlijke territorium dagelijks geschonden door onbekenden waardoor alle alarmbellen van je reptielenbrein gaan rinkelen. De reflex is vluchten of vechten. Beide zijn niet mogelijk. Wat blijft is stress. Pure levensstress. Stress die je nooit zult kunnen compenseren anders dan door een lichamelijke of psychische vertaling. Door de stress ontwikkel je psychische of somatische aandoeningen die op hun beurt weer stress genereren. En zie, de vicieuze cirkel is gesloten.

Er moet iets gebeuren. We moeten weg van een levenswijze die oorlogen, revoluties, enge ziekten en suïcidaal gedrag veroorzaakt. Het moet weer rustig worden op de wereld. Het moet weer rustig worden in onze kop.
Dus kleinschaligheid in combinatie met mondiale sociale netwerken. Het oude vertrouwde combineren met het fonkelnieuwe! Kleine zelfvoorzienende gemeenschappen van maximaal twee honderd mensen die door middel van internet of iets wat daar op gaat lijken, met de rest van de wereld in verbinding staan. Geen steden meer. Geen anonimiteit meer.
Belangrijkste voorwaarde is dat de mens tot het inzicht geraakt dat dit de enige juiste oplossing is van vele problemen. En daar wringt hem nou net de schoen. De mens lijkt niet “gemaakt” om in kleine zelfvoorzienende gemeenschappen te leven. De gemiddelde mens wordt bezocht en geteisterd door de donkere kant van zijn persoonlijkheid. Deze donkere kant heeft de anonimiteit nodig. Deze donkere kant kan niet zonder de verlokkingen van de massale consumptiemaatschappij. De gemiddelde mens zit genetisch vastgenageld aan de dwang tot overcompensatie van zijn existentiële angsten. Een kleinschalige gemeenschap, een sobere levenswijze, veel aandacht voor de ontwikkeling van de geest, het ontplooien van creativiteit, het zijn allemaal zaken die vreemd aandoen. Ze sporen niet met onze genetische blauwdruk.
Blijft ook nog de vraag wat in deze goed en slecht is. Wat is een goede samenleving? Wat is een slechte samenleving?  De destructieve invloed van het globale cultuurrelativisme op de moderne mens dient niet onderschat te worden. Als je iets wilt dan is het altijd wel zo’n beetje okay. Verboden is alleen wat de wet verbiedt. Er is geen absolute ethiek. Er zijn wel mensen die er een verzinnen door een religie te bedenken met alle toeters en bellen die erbij horen. Religies sluiten, net als kapitalisme, bijna naadloos aan bij de donkere kant van de mens. Bij zijn genetisch bepaalde drang tot macht, bezit, geweld. Maar we weten allen waar deze irrationele, door ons zelf bedachte religies toe leiden!!
Het zou dus zaak zijn om een ethiek te ontdekken die voortvloeit uit de resultaten van wetenschappelijk onderzoek. Een ethiek die als het ware ontspruit aan de ijzersterke causaliteit van de evolutie. Een ethiek die naar boven moet worden gehaald door de wetenschap. U begrijpt het al. Al zou het mogelijk zijn om dit kunststukje te volvoeren dan nog is het niet mogelijk om de resultaten van een dergelijk wetenschappelijke onderzoek op de gemiddelde mens over te brengen. De gemiddelde mens is eigenlijk tot niet veel anders in staat dan het willoos gevolg geven aan de dwingende lokroep van zijn genetisch ingebouwde drang tot overcompensatie van zijn existentiële angsten.
En helaas zijn er nog steeds veel te weinig mensen die op basis van hun ratio die lokroep wel kunnen en willen weerstaan.
Ik hoop dat de wereld het gaat redden maar volgens mij ziet het er bar somber uit.

Advertenties

3 reacties

Opgeslagen onder Uncategorized

3 Reacties op “Doelloos

  1. Rikus, je moest eens weten!!! Ik lach wat af! Maar…………..als het tijd voor ernst is dan zwijg ik. Dan moet er nagedacht worden. Dan bedenk ik wat ik niet leuk vind aan deze wereld en denk ik vooral aan de zaken die me mateloos ergeren en die ik niet zelf kan veranderen. En dat zijn er heel wat!!!!! Als ik stoom heb afgeblazen retireer ik in mijn eigen paradijs. Maak ik muziek, lees ik, studeer ik (de ouwe Grieken en Romeinen), ga ik veel, heel veel wandelen en maak ik foto’s en films. Het leven is te kort om te verdoen aan allerlei zwarigheden en muizenissen. Maar inderdaad, mijn schrijfsels lijken soms van de hand van een zwaar depressief persoon te komen. En dat is ook de bedoeling. Het leven buiten mijn paradijs is inderdaad geen lolletje.

  2. Filip

    Kan de ziel of de geest van een mens bestaan buiten het lichaam ? Wie er goed over nadenkt kan toch niet anders dan besluiten dat dit onmogelijk is.
    Het unieke van de mens is dat hij beschikt over een denkend bewustzijn, dat denkend bewustzijn ontwikkeld zich van de geboorte af en vormt zo de geest of de ziel van een persoon. De geest is de uiterst individuele melange van emoties, herinneringen, geweten, ervaringen, gevoelens, zintuiglijke waarnemingen, intelligentie, opvattingen, opvoeding en dies meer.
    Er bestaan goede en slechte zielen, brave zielen, eenzame zielen enz… Ze hebben echter allemaal met elkaar gemeen dat ze stoffelijk zijn.
    Op het einde komt er een varkentje met een lange snuit en het verhaaltje is uit…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s