De voorspelbare, tot op het bot verwende en saaie mens die zichzelf voortdurend kritiekloos wijs maakt dat hij bijzonder uniek en origineel is.

Onder de voortrazende welvaart is het betrekkelijk rustig.

Fantasie in beton.

Als je zelf dik bent vind je “dik-zijn” niet zo erg. Als je zelf mager bent geef je de voorkeur aan slanke mensen, vind je “mager-zijn” vaak een absolute “must” en staan dikke mensen je tegen. Als je zelf intelligent bent (een hoog IQ hebt) dan vind je intelligentie erg belangrijk en kun je jezelf enorm ergeren aan die verschrikkelijke domme mensen die maar niets willen en kunnen begrijpen. Als je zelf dom bent (een laag IQ hebt) vind je dom zijn prima en verheerlijk je die domheid door het als nuchter boerenverstand te betitelen. Als je rijk bent hou je van geld, macht en status en zul je alles doen om die zaken te behouden en stem je daarom op de VVD. Als je arm bent zeg je dat geld niet gelukkig maakt, dat de wereld oneerlijk en onrechtvaardig is en stem je links. Als je bang bent voor vreemdelingen heb je een hekel aan vreemdelingen. Als je vreemdelingen cultureel interessant vind dan ga je met vreemdelingen om en probeert ze te begrijpen.

O ja, ik wil ook nog even iets zeggen over “geluk” als statussymbool.

De moderne verwende en decadente westerse mens draait zichzelf maar al te graag een rad voor de ogen door steeds weer met grote nadruk te beklemtonen dat hij zo ontzettend gelukkig is. Geluk als statussymbool!! Daarbij beseft die moderne verwende en decadente mens totaal niet hoe kleinburgerlijk, vervelend en onsympathiek het in de ogen van zijn meer realistische en kritische medeburger is om hen steeds maar weer van de daken te horen schreeuwen hoe vreselijk gelukkig hij/zij is. Geluk is een trendy artikel en voor alle verwende en decadente mensen een onmisbare voorwaarde om er bij te horen. Maar voor wijze, verstandige en werkelijk volwassen mensen blijft die jacht op het eeuwige geluk een uiterst irritant en infantiel fenomeen. Geluk is volgens deze gebenedijde mensen een kostbaar juweel dat zich schuil houdt tussen de wildgroei van sleur, eenzaamheid, vervreemding, verdriet en agressiviteit. Geluk koester je als een echte goede vriend die je maar een paar keer per jaar tegenkomt. En…….echt diep doorvoeld geluk is zeker niet het banale, vulgaire en aan mentale inflatie onderhevige “geluk” dat de marketeers van het bedrijfsleven bij het maken van hun commercials voor ogen hebben.

Misschien lijkt het bovenstaande wat gechargeerd, zwart-wit en arrogant weergegeven en zullen sommige mensen, die dit mechanisme bij zichzelf onderkennen, zich mogelijk ontmaskerd voelen en derhalve de behoefte voelen om agressief te reageren, maar dit alles ten spijt blijft het mijns inziens een waarheid als een koe.

De gemiddelde “bevooroordeelde” mens hanteert zijn eigen eigenschappen en hebbelijkheden, welke hij bijeen heeft gesprokkeld middels genetische overerving, zijn opvoeding, zijn opleiding en de aard van zijn leefomstandigheden, als volstrekt onwetenschappelijke maatstaf en ondeugdelijk referentiekader voor de beoordeling en waardering van zijn medemensen. De gemiddelde mens is een willoze slaaf van zijn eigen voorkeuren en aversies. De gemiddelde mens is volkomen voorspelbaar en saai net als de samenleving die hij op basis van die saaiheid en voorspelbaarheid construeert.

Het is dus allemaal niet zo moeilijk. Zoals hier boven beschreven gaat het bijna altijd. Er zijn echter ook uitzonderingen op die regel. Niet veel, maar ze zijn er toch. Ze houden zich meestal verborgen en zijn moeilijk te vinden tussen die horden bevooroordeelde, bange en hele gewone mensen.

Die uitzonderingen moeten we goed in de gaten houden en koesteren. Zij helpen de samenleving namelijk vooruit. Zij zijn in staat om echt “out of the box” te denken en zorgen op termijn voor een betere en gelukkiger wereld.

Advertenties

16 reacties

Opgeslagen onder Uncategorized

16 Reacties op “De voorspelbare, tot op het bot verwende en saaie mens die zichzelf voortdurend kritiekloos wijs maakt dat hij bijzonder uniek en origineel is.

  1. Misschien lijkt het bovenstaande wat gechargeerd, zwart-wit en arrogant weergegeven…

    Misschien is het beter om het woordje misschien weg te laten. Het is allemaal erg generaliserend en kort door de bocht (wat op zich niet erg is) en ik heb je eerlijk gezegd niet kunnen betrappen op een out of the box gedachte.

    Je ziet “out of the box denken” als een kenmerk voor een betere en gelukkiger wereld, alleen vraag ik me af als mensen zich nu al gelukkig voelen (ook als ze zichzelf misschien voor de gek houden), waarom het dan beter en gelukkiger moet? Dat lijkt een beetje groei najagen om groei en als je dat bij andere onderwerpen invult (bijvoorbeeld de economie) zie je hopelijk wat de “denkfout” is. Het najagen van verbetering zou zo maar eens ten koste kunnen gaan van geluk. Misschien is de kunst van het kunnen stilstaan wel de sleutel. Probeer eens (in het kader van “out of the box denken”) een vermeend probleem niet aan te vliegen door een vermeende oplossing na te jagen.

    • Daar u kennelijk geen zin hebt om mijn bijdrage op zijn inhoud te beoordelen en alleen maar arrogant en neerbuigend wilt reageren op de vorm van het verhaaltje, blijf ik liever verschoond van uw elitaire academische dedain. In mijn ogen is uw reactie samen te vatten onder de noemer akelige, arrogante, zelfs licht agressieve prietpraat en dat geldt overigens eveneens voor de vervelende en neerbuigende reactie van de mevrouw die het kennelijk weer eens helemaal met u eens is. Dit soort reacties is nou echt iets waar ik kotsmisselijk van word!!! Bah! Gaat u elkaar maar bestoken met uw vermeende wederzijdse snob-achtige intelligentie. Maar val er mij aub niet mee lastig.

  2. Duidelijk exposé over wat ik zou willen noemen het “strohalm-syndroom”.
    Als er weinig overblijft is dat nog het enige waar je je aan vast kunt houden..

  3. Beste 100 woorden,

    Wat ik schrijf is een weerslag van mijn per definitie subjectieve perceptie van de werkelijkheid. Ik zou niet weten hoe ik nog verder moet relativeren om duidelijk te maken dat mijn bijdrage niet het resultaat is van jarenlang wetenschappelijk onderzoek. Het zijn evidenties die voortvloeien uit mijn subjectieve observaties van de werkelijkheid. De praktijk van alledag leert mij dat sommige van die observaties bevestigd worden door resultaten van solide wetenschappelijk onderzoek. Als ik alles wat ik beweer zou moeten onderbouwen met wetenschappelijk te verifiëren feiten dan zou ik dienaangaande jarenlang onderzoek moeten verrichten en de resultaten van dat onderzoek moeten vastleggen in een boekwerk van waarschijnlijk meer dan 1000 bladzijden. Dat is wat anders dan 100 woorden!!!!
    Ik probeer een leuke en prikkelende bijdrage te schrijven, een soort column. Zo’n column kan bijna per definitie nooit de toets van de wetenschappelijke methode doorstaan. Daar is hij mijns inziens ook niet voor bedoeld.
    Dus als ik praat over een betere en gelukkiger wereld dan bedoel ik een wereld die IK beter en gelukkiger vind. Ik kan wat dat betreft natuurlijk nooit voor anderen spreken. Een betere en gelukkiger wereld is in mijn ogen een wereld waar duurzaamheid vanzelfsprekend is, waar mensen zich op basis van een solide, op liefde gebaseerde en op solide wijze geïnternaliseerde ethiek tot elkaar verhouden waardoor vrede en veiligheid vanzelfsprekende zaken worden.
    Ik heb in veel van mijn vorige bijdragen al duidelijk gemaakt wat ik concreet onder een betere en gelukkiger wereld versta.
    Het begrip “geluk” verschilt in onderhavige context zo hemelsbreed en onoverbrugbaar van het begrip “economie” dat een vergelijking van beide begrippen in termen van groei mijns inziens weinig zinvol is.
    Het is juist datgene wat jij benoemt met “de kunst van het kunnen stilstaan” waar ik het over wil hebben. Het streven naar een sobere, altruïstische, harmonieuze en geestelijk volwassen levenswijze. Iets wat te maken heeft met zelfinzicht, relativeringsvermogen etc.
    Ik had onder mijn bijdrage nog geschreven: “Ik mocht willen dat ik zo’n uitzondering op de regel was”. Maar ik heb het weggehaald omdat ik het te banaal vond.

    Al met al laat dit alles onverlet dat er, wetenschappelijk aantoonbaar, in onze nabije toekomst immense problemen opdoemen die dringend om een oplossing vragen. Mijns inziens zijn die oplossingen alleen te vinden buiten de gebaande en ingesleten wegen van het huidige denken. Ik meen me te herinneren dat de heer Einstein ook al eens zoiets heeft gezegd.
    Overigens hartelijk dank voor de inhoudelijke reactie. Het was me een genoegen om deze te lezen en te beantwoorden.
    Groet.

  4. Je eerste blokje hanteert de je-vorm,
    het tweede blokje gaat over ‘de mens’
    en het laatste blokje over ‘zij’.
    Tja…
    Soms is het beter een nachtje te slapen over een tekst,
    en hem dan met frisse blik te herschrijven en in te korten.
    Soms wordt het doel – een boodschap over te brengen – dan beter en met meer sympathie bereikt.

  5. Beste Selma,

    Als ik nou iets niet wil is het “een boodschap overbrengen”!! Ik heb mijn hele leven al een intense en hartgrondige hekel gehad aan mensen die een “boodschap” willen overbrengen, hetgeen zich in de praktijk helaas vaak concretiseert in het, op onsympathieke wijze, opdringen van een bepaalde, voor mij meestal totaal niet interessante, mening.

    Ik beschrijf MIJN perceptie van de werkelijkheid. Meer niet. En dat die beschrijving wetenschappelijk lang niet volmaakt is en daardoor bij sommige mensen vaak wrevel opwekt kan mijns inziens niet worden voorkomen. Wetenschappelijke exposés horen thuis in een vaktijdschrift.
    Ik probeer met wisselend succes een column te schrijven waarin ik zo eerlijk mogelijk tracht te zijn.

    Hoogstwaarschijnlijk zal het mijn licht exhibitionistische aard wel zijn die mij er steeds weer toe aanzet om die vreemde en krakkemikkige stukkies op zo’n raar weblog te dumpen. Wel heb ik me vaak afgevraagd wat nu eigenlijk de toegevoegde waarde zou kunnen zijn van al dat vermaledijde modieuze exhibitionisme. Misschien dat meneer Freud uitkomst kan bieden!

    Ik heb mijn stukkie nog eens overgelezen en kan niet echt heel erg domme dingen ontdekken. Afwisselend “Je”, “de mens” of “zij” gebruiken is weliswaar niet erg consequent maar het hindert mij niet. Het gaat mij in deze toch meer om de inhoud.

    Over teksten slaap ik nooit een nachtje. Als ik dat doe dan zou ik nimmer een bijdrage plaatsen.

    Hartelijke groet.

  6. De woorden wetenschap en wetenschappelijk kwamen niet voor in mijn reactie, dus eerlijk gezegd begrijp ik niet waarom je meent te moeten uitleggen dat je column geen wetenschappelijk tekst is en ook niet zo bedoeld was.
    In een column is het niet erg om te generaliseren en kort door de bocht te gaan (dat schreef ik ook al) alleen “moet” dat wel in dienst staan van de inhoud. Als je je afzet tegen “de moderne verwende en decadente westerse mens” die niet in staat is om “out of the box” te denken, werkt het gewoon beter als je je in je schrijven weet te verwijderen van precies dat waar je bezwaar tegen maakt, of je moet het met zoveel ironie doorspekken dat het leuk wordt. Beiden zijn niet het geval naar mijn mening.

    Dat economie en geluk verschillende begrippen zijn was en is me duidelijk uiteraard. Het ging dan ook niet om de begrippen maar om de onderliggende gedachte dat groei noodzakelijk is. Zowel bij de economie als bij geluk kun je op een punt aanlanden dat je tevreden bent en groei niet nodig is. Streef je dan toch naar groei, dan wordt groei het doel in plaats van een middel om het doel te bereiken.

    Het is juist datgene wat jij benoemt met “de kunst van het kunnen stilstaan” waar ik het over wil hebben. Het streven naar een sobere, altruïstische, harmonieuze en geestelijk volwassen levenswijze. Iets wat te maken heeft met zelfinzicht, relativeringsvermogen etc.

    En dat is nu precies wat ik mis in je column. Je wijst naar anderen, praat in algemeenheden en clichés zonder al te veel relativeringsvermogen en ook zelfinzicht maakt niet echt deel uit van je column (het gaat louter over anderen). Uiteraard bepaal je zelf waarover je schrijft en op welke manier, maar het tast in mijn ogen toch een beetje de geloofwaardigheid aan van hetgeen je nastreeft. Het is als oorlog voeren voor de vrede, ook daarin zit iets tegenstrijdigs.

    Mijns inziens zijn die oplossingen alleen te vinden buiten de gebaande en ingesleten wegen van het huidige denken.

    Spreek je jezelf daarmee niet tegen?
    Het huidige denken bevat veel van de oplossingen alleen doen we niet wat we bedacht hebben. Het is niet het denken waar het aan schort, maar het leggen van prioriteiten. The Limits to growth: a global challenge is een rapport van de Club van Rome uit 1972, veertig jaar geleden dus en daar staat het meeste al in.
    De “juiste” paden zijn al lang gebaand, we weigeren alleen om ze te volgen. We hebben dan ook geen nieuwe onconventionele denkers nodig, maar leiders die ons voorgaan.

  7. Hoe je over geluk schrijft spreekt mij aan. Mooi gedaan. Had het daarbij gelaten.
    Want wat onvolwassen van je om je te verliezen in ergernis over de gemiddelde “bevooroordeelde” mens met een omschrijving waar je zelf prima binnen past.

  8. Beste aanklacht,

    Dank voor je reactie. Ik stel dat een mens altijd het product is van zijn genetische aanleg en van de invloeden van zijn leefomgeving ( opvoeding, werk, etc). Dat gegeven wordt door mij, een beetje gechargeerd, “bevooroordeeld” genoemd. Mijn beschrijving is eigenlijk zo allesomvattend dat ik er uiteraard zelf ook in pas. Maar dat is toch niet echt de clou van mijn grimmige verhaal. Het gaat niet om mij. Het gaat om zaken die in mijn ogen fout gaan op deze wereld. Om grote problemen waar op korte termijn een oplossing voor moet komen. Mijn “vervelende” stukje is eigenlijk min of meer een niet verder uitgewerkte gedachte-exercitie gericht op het achterhalen van de grondoorzaken van al die problemen. Sommige mensen willen en kunnen dat begrijpen, anderen niet. Het zij zo!
    Groet.

  9. Beste honderd woorden,

    Ach, we kunnen er nog wel langer over palaveren, maar mijn schrijfstijl valt bij jou en vele anderen helemaal in verkeerde aarde, hetgeen je me op een formele, duidelijke en constructieve manier laat merken. Die hang naar duidelijkheid en transparantie kan ik me wel indenken als ik me in jouw persoon probeer te verplaatsen. Jouw alias en je blogs zeggen dienaangaande niet alles, maar voor een accurate lezer is het toch voldoende om een beeld te krijgen. Als je het in honderd woorden niet kunt zeggen kun je misschien maar beter zwijgen (en ongetwijfeld zal ook dat door mij weer totaal verkeerd zijn geïnterpreteerd).

    Daarentegen vind ik het best leuk om een beetje met de taal te spelen en me te verliezen in ingewikkelde zinsconstructies. Dat gaat vaak ten koste van de exactheid en de logica. Dat hoeft niet, zul je zeggen, maar desalniettemin gebeurt het toch. Dat is wat hartstocht met je doet :-). Bovendien denk ik dat mijn oeverloze geouwehoer niet echt in het huidige snelle en efficiënte tijdsbeeld past.

    Al met al is het jammer dat zo’n discussie al snel ten koste van de inhoud gaat. Door de clichés, generalisaties en algemeenheden in mijn bijdrage verdwijnt de inhoud dan al gauw naar de achtergrond. Taal en communicatie, het is me wat. Meneer Wittgenstein draait zich om in zijn graf! Ik heb er toch wel wat van geleerd en zag tevens weer een aantal van mijn “vooroordelen” bevestigd. Maar inderdaad, wellicht is het beter om dagenlang te broeden op een bijdrage, hem te ontdoen van alle overbodigheden, er een beetje ironie en sarcasme in te stoppen en hem te dubbelchecken op exactheid, logica en duidelijkheid. Maar ik ben bang dat ik toch anders in elkaar zit, hetgeen maar weer eens bewijst wat ik wilde zeggen.
    Groet.

  10. Dag Reinjohn,
    dank je wel voor de uitleg.
    Ik begrijp je schrijfstijl nu, en je motivatie.
    Zelf heb ik tekst liever iets compacter, gestructureerder,
    maar dat had jij al begrepen,
    vriendelijke groeten,
    Selma

  11. Het is ronduit teleurstellend te moeten constateren dat niemand begrip heeft voor de woede waarmede ik mijn bijdrage heb geschreven. Mijn woede op de verwende consumptieverslaafde Nederlander die zich in meerderheid achter een regering schaart die het bestaat om in deze tijd het primaat van de ouderwetse vrijemarkteconomie nog hoog van de daken te schreeuwen. Een destructieve en decadente economie die de wereld dreigt te verminken door de natuur verregaand aan te tasten en die geen oog heeft voor de oplossingen die al voortdurend worden ontwikkeld door mensen die zich wel bij de onderhavige immense problematiek betrokken voelen. Het is de saaie, burgerlijke en totaal consumptieverslaafde Nederlander die die economie overeind houdt en uiterst geprikkeld reageert als hij wordt aangesproken op zijn decadente en verwende attitude. Zijn verdediging bestaat bijna altijd uit het afgelikte adagium van de jij-bakken.
    Elke dag zwerf ik met mijn fototoestel door de prachtige natuur van de Veluwe en geniet van de rust, de vitaliteit en ongekende pracht van de omgeving. Meestal loop ik daar volstrekt alleen en kom ik op mijn tientallen kilometers lange wandeltochten niemand tegen. Natuurliefhebbers zijn kennelijk dun gezaaid in dit berstensvolle kikkerlandje. Ik beschouw het als een teken aan de wand.
    En als je dan een keer in grote woede die vadsige verwende plastic mensen er van langs geeft dan heb je weer mensen die met het kieskeurige pincet van de koele, afstandelijke en uiterst rationele analyticus diezelfde bijdrage tot op het bot ontleden om vervolgens belerend en vol dedain te constateren dat het totaal niet hun pakkie-an is omdat in hun beleving de taal niet deugt, de stijl niet deugt, de logica hapert en er sprake is van generalisaties, clichés en algemeenheden. Ik word er echt niet goed van. Gelukkig zijn er ook andere verantwoordelijke mensen die wel de nodige betrokkenheid kunnen opbrengen om mee te denken met en mee te ontwikkelen aan projecten die mogelijk in de toekomst van levensbelang kunnen zijn. Met behulp van de huidige technische mogelijkheden, met meer liefde voor de natuur en met betere onderwijstechnieken zou Nederland kunnen veranderen in een paradijs van duurzaamheid, verinnerlijkte soberheid en harmonie.Op website TED valt hierover het nodige te beluisteren. Goddank dat er nog mensen zijn die e.e.a. aan het hart gaat.

    • Je woede begrijp ik zeker, alleen zou ik het anders verwoorden. So what? Ik zou ook niet tekeer gaan tegen mensen in het algemeen, en niet tegen mensen die ik niet ken. So what?
      Verder, als je mijn blogs zou lezen, dan zou je weten dat ik ook (bijna) dagelijks rondzwerf, niet in jouw omgeving, maar hier in de duinen en op het strand, speciaal bij slecht weer (juist) omdat ik dan alleen ben. Wat is er zo speciaal aan mensen die uren ronddwalen in de natuur? Ik doe dat nergens anders voor dan voor m’n eigen plezier.
      Er zijn meer bloggers hier die zo zwerven, en niet alleen betrokkenheid tonen, maar die ook waar maken.

  12. Dag Selma,

    Je hebt helemaal gelijk. Het zou veel rustiger, beknopter en rationeler moeten.

    Overigens vind ik niets, maar dan ook werkelijk helemaal niets bijzonders aan mensen die rondzwerven in de natuur. Ze doen maar!! Behalve dat het er zo weinig zijn en dat dat mij steeds meer opvalt. Ik zou dus echt niet weten wat er zo speciaal zou kunnen zijn aan mensen die uren ronddwalen in de natuur. Wel kan ik van mijzelf zeggen dat ik er elke dag weer enorm van geniet. Tot nu toe heb ik zo’n kleine dertig wandelroutes uitgezet om voor de broodnodige variatie te zorgen. Inmiddels weet ik precies waar het wild zich ophoudt en probeer ik het, meestal tevergeefs, op de gevoelige plaat vast te leggen. Hoe iemand anders zoiets zou kunnen ervaren is mij niet echt bekend. Maar ik kan me niet voorstellen dat je zoiets zou kunnen doen anders dan voor je eigen plezier. Ja, misschien omdat de diëtiste je het huis uit jaagt om kilo’s kwijt te raken. Zoiets misschien.

    Ik vind wel dat je boos mag worden op mensen die je niet kent indien die mensen in jouw ogen aperte immorele en liefdeloze dingen zeggen en doen in de publieke ruimte. Wat dat betreft word ik toch min of meer gestuurd door mijn maatschappelijke betrokkenheid. Maar je hebt gelijk, het zijn allemaal woorden, woorden en nog eens woorden. De participatie in de reële politiek en vrijwilligerswerk zegt meestal veel meer dan die hele onbeheerste storm van rare en ijdele woorden. En wat die “woorden” betreft is het zonder meer verstandig om enige terughoudendheid in acht te nemen. Een verstandigheid die ik echter niet altijd kan opbrengen.
    Bedankt voor je toch nog geduldige reacties.
    Hartelijke groet!

  13. Ik heb dit stukje nog eens teruggelezen en het blijkt inderdaad veel weerstand op te roepen. Het is een goed stukje, alle onterechte en volstrekte onzinkritiek van die afschuwelijk neerbuigende meneer honderd woorden ten spijt. Ik vermoed dat dat gebeurt omdat het waar is en hij zichzelf erin herkent. Niemand vindt het leuk om met zijn eigen flauwekul en fantasieloze borstklopperij te worden geconfronteerd. Men bekritiseert op volslagen waanzinnige gronden de vorm en op de inhoud gaat men niet in. Wat kunnen mensen toch vreselijk kinderachtig zijn!!

  14. Filip

    Zou het niet kunnen dat we om het geluk te vinden men niet moet pogen zijn geluk te vergroten maar er vooral naar moet streven om het ongeluk te ontlopen ?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s