Onder meer over Arnon Grunberg en zijn stukjes in de Volkskrant.

Dat was ik niet!!

De Vieze Kok.

De stukjes van meneer Arnon Grunberg op de voorpagina van de Volkskrant lees ik altijd. Meneer Arnon is een soort messias. Hij laat voortdurend weten hoe hij over de meest verschillende zaken denkt. Dat herken ik. Ik doe dat ook! Het heeft iets te maken met een lichte vorm van exhibitionisme. In mijn familie komen veel van dat soort zelfbenoemde messiassen voor. Ooms, tantes, neven en nichten die de onbedwingbare behoefte gevoelen om anderen mee te delen hoe het leven eigenlijk in elkaar zit en wat er zoal niet gedaan dient te worden om dat leven te verbeteren. Ik ben dus ook besmet met het messiasvirus. Het is lastig. Zo’n opdringerige natuur. Op een gegeven moment ga je toch een beetje genoeg krijgen van jezelf, van al dat ijdele geschrijf en van al die prrrrrrachtige natuurfoto’s. Waarom kan ik zaken niet gewoon dicht bij me houden? Enkel en alleen voor mijzelf. Waarom wil ik toch steeds anderen mee laten delen in dingen die ik maak, denk of doe? Okay, een mens is een sociaal wezen en kan daarom niet zonder andere mensen. Blijkbaar. Maar de ziekelijke neiging om mijzelf voortdurend op facebook, OBA, Hyves etc. te manifesteren, zou dat nou echt niet een beetje minder kunnen? Mogelijk zou ik me eens wat meer moeten verdiepen in mijn eigen onbescheiden handel en wandel en zou ik me misschien wat minder moeten bezig houden met een ander. Dat moet toch kunnen, zonder dat ik meteen een of andere rare kluizenaar wordt.
Wat mij opvalt is dat mensen de laatste twintig jaar sowieso een stuk onbescheidener zijn geworden. Is U dat ook niet opgevallen? Zij scheppen, zonder enige gêne, op over hun vaak toch middelmatige talenten en vaardigheden. Kennelijk werkt deze “strategie” wel want de onbescheidenheid lijkt steeds pregnanter aanwezig te zijn in het huidige intermenselijke verkeer. Het is blijkbaar een nuttige strategie. Maar ik dwaal weer enorm af!!

Arnon Grunberg dus – want over hem wilde ik het eigenlijk hebben – verbaast mij steeds meer als ik de “ethische” inhoud van zijn columns afzet tegen de aanvankelijke indruk die ik, na lezing van verschillende van zijn romans, van zijn “moraliteit” had. Er valt een duidelijk “Leitmotiv” in zijn persoonlijkheid te ontdekken. Dat wil zeggen zijn persoonlijkheid zoals ik deze steeds beter uit zijn stukjes in de krant heb leren kennen. Hij heeft zich, naar mijn mening, overduidelijk het mensbeeld van de “New Yorker” eigen gemaakt. Net als Heleen Mees. Hij gelooft in de zegeningen van het kapitalisme en heeft een bloedhekel aan alles wat met “…ismen” te maken heeft. Vooral idealisme moet het bij hem ontgelden. Dat kan worden verklaard door de herinnering aan de monsterlijke wreedheden die zijn joodse familie in het recente verleden heeft moeten ervaren van dit soort “…ismen” Daarom ergert hij zich ook groen en geel aan alles wat ook maar een beetje naar socialisme riekt.
Arnon zelf zou ik willen omschrijven als een sterk seksueel gedreven mens (zijn instemming met veel van wat meneer Freud bedacht heeft steekt hij niet onder stoelen of banken). Hij herkent en erkent de seksuele component van de menselijke hoedanigheid als het substraat op basis waarvan ons dagelijkse leven vorm krijgt. Hij is de immorele anarchist in hart en nieren. Hij is de echte New Yorker. Hij is de hedonistische en amorele grachtengordelbewoner in het kwadraat.

Maar laten we eerlijk wezen, in feite kun je ook geen andere kant op in deze, alle menselijke verhoudingen beheersende,  super materialistische en uiterst commerciële maatschappij. Door in deze westerse samenleving te worden geboren en op te groeien wordt het je als schrijver wel heel erg moeilijk gemaakt om te kunnen en te willen afwijken van die stereotype hedonistische, amorele, liberale “mir nichts, dir nichts” – houding. Als je je kostje moet kopen met schrijven kun je voor de vorm nog wat ethisch sputteren langs de zijlijn, maar het echte keiharde, niets en niemand ontziende spel om de knikkers wordt door jou net zo serieus gespeeld als door alle andere hebzuchtige hedonisten. Zo nu en dan geef je wat geld aan de zwakkeren en klaar is kees. Geweten gesust. Je kunt weer verder.
En meneer Arnon Grunberg lijkt mij zo’n persoon. In feite niets bijzonders dus. Slechts meer van hetzelfde.
Het zijn sterke schouders die de weelde kunnen dragen.

NB. Dagelijks zwerf ik over de Ginkelse heide en nog nooit ben ik een plaggenhut tegen gekomen waarin betrokken en kritische mensen huizen die er ten diepste van overtuigd zijn dat deze orde hun orde niet is. Je zou er bijna cynisch van worden!

Wel kom ik elke dag mensen tegen die het debiteren van jij-bakken als het ware in de mond bestorven ligt. Dat dan weer wel natuurlijk. Gelukkig maar, zou ik bijna zeggen.

Advertenties

4 reacties

Opgeslagen onder Uncategorized

4 Reacties op “Onder meer over Arnon Grunberg en zijn stukjes in de Volkskrant.

  1. En weet je wat zo aardig is?
    Als je ‘meneer’ Grunberg in het echt tegenkomt,
    dan is hij een heel bescheiden optredend mens,
    vriendelijk en met een geduldig luisterend oor voor zelfs de grootste zeikerd uit het publiek, weloverwogen en rustig antwoordend, zonder onvertogen woorden, ja werkelijk een erg aangenaam mens om een lezing of boekuitreiking van bij te wonen, en enige vraagjes aan te stellen in de wandelgangen.
    Bent u in het echt ook zo prettig in de omgang?

  2. Ja, dat is weer een totaal andere kant van de zaak. Ik heb meneer Arnon Grunberg meerdere malen meegemaakt. Hij is voorkomend, geduldig, zeer bescheiden, aardig, vriendelijk, biedt altijd een luisterend oor en lijkt mij zeer zorgvuldig in zijn omgang met anderen. Dit alles laat echter onverlet dat wat ik schrijf over de inhoud van zijn Volkskrantstukjes, met zijn positieve eigenschappen en kwalificaties weinig tot niets uitstaande heeft. Ik schrijf in mijn blog over de wijze waarop meneer Arnon Grunberg zijn maatschappijvisie middels die dagelijkse 150 woorden wereldkundig maakt en hoe mij dat steeds weer aan het denken zet. Ik vind het prima en ik herken veel van zijn gedachtegoed. Mogelijk omdat ik ook van joodse afkomst ben. Zelf zie ik me eigenlijk ook wel een beetje als een anarchistische, hedonistische en amorele Veluwebewoner tegen wil en dank. Of ik ook zo prettig in de omgang ben als die aardige meneer Grunberg is niet aan mij om te beoordelen. Mijn echtgenoot deelt desgevraagd mede dat ik wel meeval maar dat er desondanks nog veel valt te verbeteren.

    Het is mijn vaste overtuiging dat het voor een harmonieus leven absoluut noodzakelijk is dat je eerlijk en kritisch naar jezelf kijkt. Daardoor moet je wel eens slikken. Zeker als je, zoals ik, geregeld hoog van de toren blaast. Mij valt bij OBA steeds weer op dat er maar weinig mensen zijn die de moed en/of de wil kunnen opbrengen om zich kwetsbaar op te stellen. Meestal blijft men zich verschansen in zijn/haar virtuele academische burcht. Ik kan me dat goed voorstellen want het is een veilige weg en het verplicht tot niets. Maar voor een boeiend discours vind ik het niet echt bevorderlijk. Wel is men er steeds weer als de kippen bij om de kaart van de jij-bak te spelen. Dat is soms jammer, maar wel menselijk. Het stoort mij niet zolang het op een eerlijke en fatsoenlijke wijze gebeurt. Zo vind ik mijzelf, net zoals ik dat van meneer Grunberg vind, helemaal niets bijzonders, ben ik zoals de meeste mensen slechts meer van hetzelfde en bezwijken mijn banale schouders toch nog geregeld onder de uiterst geringe weelde die ze moeten dragen. Het schrijftalent van meneer Grunberg is boven alle twijfel verheven. De inhoud van zijn romans vind ik wanhopig, troosteloos en angstaanjagend, op kleine eilandjes van liefde na. Hij ziet als geen ander dat er niets nieuws onder de zon is en dat de mens de grootste vijand van zichzelf blijft.
    Dank voor je reactie.
    Hartelijke groet.

    • Dank je voor je uitgebreide reactie. Leuk dat je ook wel eens naar een optreden van Grunberg geweest bent, en hetzelfde gedrag gezien hebt.
      Ik vind hem de best te pruimen moderne Nederlandse schrijver, al heb ik alleen maar columns en essays van hem gelezen, geen boeken.
      Dat laatste ligt niet aan A.G., ik heb eenvoudig geen tijd voor hedendaagse literatuur, er is nog zoveel groots uit de oudheid of van 100 jaar geleden waar ik nog niet aan toe gekomen ben, dat jongere lectuur eerst maar eens een paar decennia moet rijpen, en als het dan nog bejubeld blijkt, kan ik er altijd nog aan beginnen. De praktijk wijst uit dat het gros na 25 jaar vergeten is, dus dat scheelt veel overbodig leeswerk.

      Maar Grunbergs cultuurcommentaar, non-fictie, bevalt me zeer goed.
      En niet omdat ik ook deels van Joodse afkomst ben (mijn vader was technisch een Jood, maar in de praktijk niet) maar omdat ik hem een origineel denker vind, en erudiet, en hij schrijft lekker compact en onderhoudend.

      Wat het onvermogen of de onwil betreft van veel bloggers om zich kwetsbaar op te stellen, daar heb ik geen enkele moeite mee. Allereerst omdat ik zelf graag spaarzaam ben met het uiten van gevoelens of emoties in het bijzijn van onbekenden, omdat nauwelijks behoefte voel om die te tonen, en omdat een eventuele reactie daarop van vreemden me ook niet interesseert. Voor ventilatie van ‘kwetsbaarheden’ heb ik vriend(inn)en en lieve familie, en die hebben mij daarvoor.
      Daarentegen waardeer ik de openheid van een aantal bloggers zeer, omdat die me echt lijkt, na ze een jaartje of zo gevolgd te hebben.
      Er is ook een categorietje nare exhibionisten, voor wie mijn belangstelling na een paar blogjes lezen en stuitende antwoorden op mijn vriendelijke (maar toch to the point) reacties geheel verdwenen is.
      Voor elk wat wils, in bloggend Nederland, lijkt me.
      Ik moet er niet aan denken dat er alleen maar ego-geblogd werd, ik hou erg van informatieve blogs, waar ik dingen van opsteek die ik ergens anders niet zou lezen of horen.

      • Inderdaad, voor elk wat wils. En misschien is het wel zo verstandig om niet te veel van je zielenroerselen te tonen. Het kan zeer contra-productief uitpakken. Wat leuk om te lezen dat jij je interesseert voor de Oudheid. In het grijze verleden deed ik MO-A en B geschiedenis en vond toen al de Oudheid verreweg het leukste en interessantste onderdeel. Ik heb net een heleboel boeken over de Sumeriërs aangeschaft (Crawford, Leick en Kramer) teneinde me meer te kunnen verdiepen in die beschaving. Nu nog de tijd vrijmaken om ze te lezen.
        Hartelijke groet.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s