Hoe onbeschoft en onfatsoenlijk mag je zijn in de verbeten jacht op steeds hogere kijkcijfers.

Een bloem in de Alpen.

Soms overschrijdt het getoonde op de verrekijk alle grenzen van betamelijkheid en fatsoen. Het is werkelijk niet te geloven wat men aan het kijkersvolk meent te moeten tonen om te bewerkstelligen dat die vermaledijde kijkcijfers maar omhoog gaan. Het is een schier constante evocatie van pure onbeschoftheid, rellerigheid en sensatiezucht. Vaak zit ik met plaatsvervangende schaamte en gekromde tenen te kijken naar die trendgevoelige, ijdele en megalomane anchormannen. Ook hier zal wel weer gelden dat het sterke schouders moeten zijn die de weelde van de pluimstrijkerij kunnen dragen. Maar het kwaad is, vooral bij de commerciële omroepen, ook heel vaak gelegen in het format van het programma.

Van beide soorten fatsoensoverschrijding geef ik een recent voorbeeld.

– Het interview van v. Nieuwkerk met Martijn van Dam.

– Het programma op een van de RTL- tv-zenders waar men meent ongevraagd bezoekers van de afdeling spoedeisende hulp te moeten filmen en af te luisteren.

Je hoeft toch geen schijnheilige of een van de werkelijkheid losgezongen moraalridder te zijn om op basis van je eigen verinnerlijkte fatsoensnormen te constateren dat sommige programma’s op de verrekijk de grenzen van betamelijkheid ver overschrijden.
Moet je dan alles maar leuk, modern en uitdagend blijven vinden om erbij te horen? Wordt er nou nooit eens een grens bereikt?

En ja, uiteraard zit er een knop op de tv! Maar dat lost het maatschappelijke probleem van de steeds verder oprukkende hufterigheid natuurlijk niet op. Verwijzing naar die knop is slechts een goedkope en makkelijke manier van belanghebbenden om andersdenkenden in deze monddood te maken.

Advertenties

6 reacties

Opgeslagen onder Uncategorized

6 Reacties op “Hoe onbeschoft en onfatsoenlijk mag je zijn in de verbeten jacht op steeds hogere kijkcijfers.

  1. Mmm, ziekmakend ja, maar dan word je opgenomen en gefilmd, waarvan je dan weer …

  2. Roberto la Verita

    TV is toch bedrog van ergste soort?!
    Maar als Martijn van Dam v. Nieuwkerk had kunnen doorstaan,had hij zeker
    een kans gemaakt om de plaats van Cohen over te nemen.
    Roberto

  3. Steekje los daar natuurlijk. Niet te filmen hoe daar met patiënten is omgegaan.

  4. Ongelofelijke schending van privacy. Dat mág toch niet?

  5. Inderdaad stuitend dat filmen op de spoedeisende hulp. De discussie lijkt voor het ziekenhuis en de televisiemakers alleen maar te gaan over de vraag of toestemming gevraagd is voor uitzending.

    Vanzelfsprekend moeten ze vooraf toestemming vragen om de camera’s en geluidsapparatuur zelfs maar aan te zetten.

    Zelfs al wordt er niets uitgezonden, ik ben totaal niet gediend van het feit dat mij onbekende mensen in een controlekamer mee kunnen luisteren en -kijken naar mijn medische belevenissen.

  6. Wouter ter Heide

    Power to the people.

    Inderdaad lost de knop op de tv het maatschappelijk probleem van de steeds verder oprukkende hufterigheid natuurlijk niet op. En datzelfde geldt ook voor het afscheid van Cohen, voor wie de ‘politieke en mediawerkelijkheid van Den Haag’ teveel is geworden. Zijn vertrek neemt echter niet weg dat zijn breed gedragen ideaal van een menswaardige samenleving nog recht overeind staat. Daarnaast ziet hij haarscherp dat de totstandkoming daarvan leiderschap vereist dat bindt in plaats van scheidt. Om de crisis het hoofd te bieden zullen we daar immers met elkaar, los van levensbeschouwelijke gezindte en/of politieke gezindheid, de schouders onder moeten zetten! En daar wringt de schoen. Want voor de realisatie daarvan hebben we primair geen partijleiders nodig die elkaar met veel verbaal geweld de tent uit vechten, maar een overstijgend leidend beginsel dat bindt. Daarvoor leent zich bij uitstek het beginsel van ‘power to the people’. De democratische oerkracht, die religieus noch ideologisch gekleurd is. De moeilijkheid is alleen dat de effectieve aanwending daarvan via ons verdeeldheid zaaiende partijpolitieke bestel nooit van de grond zal kunnen(!) komen.
    Voor het doorbreken van deze impasse zou de PvdA niet naarstig op zoek moeten gaan naar een nieuwe leider, maar naar een nieuw en duurzaam leidend beginsel. Daarbij denk ik aan een beleidsbasis die niet draait om partijpolitieke macht maar om wederzijds respect. ‘Dé’ voorwaarde om met elkaar de gezamenlijke problemen adequaat aan te pakken en zodoende de beoogde menswaardige samenleving in het vizier te krijgen. De humane wereld waaraan een ieder op eigen wijze zijn steentje bijdraagt, dus niemand wordt buitengesloten.
    Enkel zal daarvoor ons partijpolitiek bestel, waarin respect het aflegt tegen macht, breed maatschappelijk ter discussie gesteld moet worden. De vraag is alleen of de top van de PvdA de morele moed bezit om het initiatief voor die Brede Maatschappelijke Discussie te nemen, gezien het feit dat daarmee het eigen bestaan op losse schroeven wordt gezet, met alle consequenties van dien. Niet alleen wat betreft het aanzien van de gezichtsbepalende partijbobo’s, maar ook wat betreft de niet onaanzienlijke materiële zekerheden die aan hun functie kleven.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s