Delft.

Wij waren in Delft. Op 6 maart 2012. Wij bewonderden de binnenstad en bezochten het Prinsenhof, de Nieuwe Kerk en de Oude Kerk. En we zagen dat het goed was. Er hing een sfeer van eeuwen her. Ik hoorde de stemmen van dode mensen. En zag de vluchtigheid van het leven in steen gebeiteld. Op de een of andere manier. Het was spannend, maar ook rustgevend. Het spoor bracht ons en het spoor nam ons weer weg.
Ook zag ik het grote mechanische omwoelen der aardkorst voor het belegerde spoorstation. IJzeren monsters die de grond klauwen en slurven die beton braakten.
Studenten reden op fietsen en stonden een heel eind van ons af. Zij waren bezig met voortplanting. Zij moesten leven terwijl wij konden nadenken. Zonde van de tijd? Waarom deden wij niet mee? Niet meer mee?
Wij zagen gaten van kogels die de geschiedenis richting gaven. Zij lag er ook even. Maar je kon goed zien dat het niet echt was. Nee, zij bleef gewoon leven. Gelukkig wel.
Het is allemaal gebeurd. Verleden tijd.
Nu ben ik weer hier. In mijn eigen huis in het grote bos. Genoeg tijd om nog meer na te denken. En daarna ga ik wat nuttigs doen. Timmeren. Klagen. Liegen. De beest uithangen. Net alsof ik een echt mens ben.

In een kerk sta ik onder het hoge dak. Mijn stem fladdert weg. Mijn ogen zien een vleug eeuwigheid. Zonder doel kan ik lopen en steeds weer worden gevangen door dingen van heiligheid. Verzonnen heiligheid. Het lijkt net echt. Een dik boek. Kaarsen. Een versierde kaars. Tot de helft gebrand. En de crypte. De dode mensen uit de geschiedenisboeken. De dode mensen van Koninginnedag. Ze hebben nu nummers. De namen zijn verdwenen. Mijn herinnering toont pracht en praal. Op deze plek. Toont verdriet en berusting. Op deze plek. De vele kleuren in de muren verbergen gebeurtenissen. Zij vormen de beelden van buiten om tot een geruststellende verzoening met verdriet en boosheid. Dichter bij troost. Het is niet erg. Het valt mee. Buiten de muren, achter de kleuren, is het erger. Harder. Wreder. Zonder liefde. De muren beschermen tegen de storm des levens. Zo lijkt het wel. Alles is rust. De Poort staat hier altijd open. Wil ik hopen.

Advertenties

1 reactie

Opgeslagen onder Uncategorized

Een Reactie op “Delft.

  1. Ach ja, Delft. Moet ik ook weer eens naar toe, al was het maar voor Plexus, ’t Platenmanneke. Maar het komt er steeds niet van. Mooi geschreven en leuke foto’s!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s