De Paardenplaneet. Een tijdpoort opent zich naar 21-12-2012.

Alles lijkt nog rustig.

Nog donkerder dan de inktzwarte hemel staat de omtrek van de oude ijzerboom scherp afgetekend tegen het silhouet van de hoge kale berg. Het is nu even stil, maar zojuist hoorden we nog het gilschrille gezang van de plaatselijke ijsbewoners. Het is snijdend koud. Onze adem bevriest. In de verte wordt zo nu en dan op de witte vleugels van een vlagerige vrieswind het rommelende gedonder van duizenden paardenhoeven meegevoerd. De paarden trekken weer. Zij gaan de zomer alvast tegemoet. Wij blijven voorlopig hier om het basiskamp te bewaken. Onze buit ligt veilig opgeborgen in zware gecodeerde kisten van nano-titanium. Die buit zal ons rijk maken als we weer op bewoonde werelden zijn. De Zeusmaan plakt kille blauwe schaduwen op de contouren van de omgeving waardoor wij de vijandigheid van deze planeet eens te meer voelen. De osmotische energieschilden die ons moeten beschermen tegen inwerkend geweld van buitenaf kleven als vanzelfsprekende huidlagen aan ons stoffelijke lichaam. Zij maken ons, materieel gezien, nagenoeg onaantastbaar. Onoverwinnelijk. Zij kunnen het geweld van een nuclaire explosie weerstaan.

De paarden zijn hier, op deze specifieke planeet, oneindig lang geleden door ons uitgezet. Zij zijn voorzien van een uiterst solide genetische code waarop de evolutie geen greep kan krijgen. Na al die miljoenen jaren lopen de vele tienduizenden paarden hier nog steeds ongemuteerd rond. Zij kennen het oeroude verschil nog tussen het mannelijke en vrouwelijke. Slechts het gezamenlijk voorkomen van beide soorten kan i.c. de voortplanting garanderen. Dit wonderbaarlijke genetische mechanisme heeft hier al die jaren ongewijzigd kunnen overleven. Als zodanig is ons experiment geslaagd. Maar wel achterhaald, aangezien wij er lang geleden reeds  in slaagden om ons voorplantingsmechanisme in die zin te wijzigen dat wij als schier onsterfelijke zielen de spookachtige berijders zijn geworden van biologische robots. Robots die, vreemd genoeg, nog steeds het evenbeeld zijn van de vroegste beschaafde mens. Onze immateriële zielen, echter, zijn oud. Heel oud. Zij leven in een dwingende symbiose met het biologische robotlichaam. De biologische robot moet ongeveer om de tienduizend jaar vervangen worden. De noodzaak voor voortplanting is daardoor grotendeels verdwenen. In het voor ons bereikbare en toegankelijke universum leven nu ongeveer dertig miljard zielen. Meestal in menselijke vorm, maar ook in nuttiger vormen als de omgeving daar om vraagt.
Wij vingen honderden jaren geleden signalen op van de Paardenplaneet. Verontrustende signalen, maar tegelijk ook opwindend. Desondanks reageerden wij niet direct. De mobiussignalen bleven echter komen. De huidige queeste beloonde ons vorstelijk. Naast een duidelijk fors in aantal toegenomen en genetisch volstrekt intacte paardenpopulatie vonden wij de massa-omvormers in een bizarre schuilplaats ver onder het oppervlak van de planeet. Wij ontdekten esoterisch-biologische formules om massa dusdanig te manipuleren dat er een effect van relatieve zwaartekrachtopheffing ontstaat. De steen der wijzen. Formules die bedacht waren door andere bewoners van dit ruimtetijdcontinuum. Bewoners waarvan wij het bestaan nooit hadden vermoed. Bewoners die eens in een oneindig ver verleden, ruim twee miljard jaar na het ontstaan van de tijd, dit ruimtetijdcontinuum bewoonden.
Een automatisch in werking gesteld mobiusbaken leidde ons naar een ondergrondse ruimte van onvoorstelbare omvang. Vele honderden kilometers hoog en diep. In die ruimte troffen we bizarre vormen aan. Gigantische hologrammen van onverklaarbare biologische machines. Precies in het midden van de ruimte bevond zich een tempel van diamant. In het binnenste van de tempel lag op een diamanten zuil een dofzwarte kubus. Het aanraken van de duistere kubus evokeerde instantaan begrip van de onvoorstelbare esoterisch-biologische formules.

Nu zijn we op de terugweg naar de bewoonde werelden. Op weg naar de lokale tijdpoort. Wij staan op het punt om alles te doorzien. De paarden trekken verder. Wij wachten tot de tijd rijp is om toe te slaan. Op aarde is het 20-12-2012 lokale tijdsbepaling.

Advertenties

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Uncategorized

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s