Maandelijks archief: mei 2012

Een cultureel en politiek versplinterd Europa glijdt geleidelijk steeds verder af naar de status van langzaam vergrijzend en a-vitaal stagnerend Avondland.

De moestuin in de lente.

Veel mensen, vooral calculerende burgers met een, dus per definitie, sterk materialistisch georiënteerde levensbeschouwing , zijn van mening dat een Europese Unie louter en alleen om zuiver economische redenen in stand moet worden gehouden. De raison d’étre van deze Europese Unie is, in hun ogen, dus louter en alleen gelegen in economische factoren, d.w.z. een gezamenlijke munt, i.c. de door de onderklasse vervloekte Euro, een grote veelbelovende en profijtelijke intern-Europese vrije markt en uiteraard een heel fanfarekorps van rechtse economen dat hoog van de toren blaast als het gaat om begrotingsdiscipline en het terugbetalen van schulden van de afzonderlijke deelnemende landen. Politieke eenheid is voor hen van ondergeschikt belang. Zij hebben de nationale soevereiniteit juist hoog in het rechtse vaandel staan. Echte politieke eenheid zal er dus ook niet komen als het aan de sterk materialistisch ingestelde calculerende burgers van Europa ligt. Die politieke eenheid die komt nog wel een keer. Ergens in de toekomst. Zij willen het in ieder geval liever niet meer meemaken.

Het is echter, mijns inziens, een groot misverstand te denken dat economische eenheid als bijna vanzelf politieke eenheid zou bewerkstelligen. Het primaat van de economie is in Europa eerder een splijtzwam dan een bindmiddel. De uitvergroting van culturele verschillen die diep wortelen in de sterk uiteenlopende geschiedenissen van de betrokken landen zorgt er op zijn beurt voor dat een politieke eenheid nog verder uit het zicht raakt. De economische problemen van de verschillende Europese landen kunnen zonder politieke eenwording van Europa niet worden opgelost. En het zijn vooral ook de grote economische problemen die de landen van de EU steeds verder uit elkaar drijven.

Voor een politiek verenigd Europa doven daarom de lichten. De bezieling is weg. Het sociaal-culturele, maar vooral economische ideaalbeeld van het Anglosaksische verdienmodel wordt op uiterst geraffineerde wijze nagestreefd en in stand gehouden door de bijna alles omvattende materiële macht en de schier ziekelijke dweepzucht van een steeds decadenter wordende Europese economische elite. Europa heeft, net als de USA, zijn ziel verkocht aan de mammon en is zo diep gezonken dat er zelfs geen begin van een collectief besef is dat deze weg niet anders dan een doodlopende weg betekent.
Het strakke regime van de genadeloze kosten-batenanalyse is sluipenderwijs tot in de poriën van de Europese samenleving doorgedrongen. De Europese samenleving is de laatste vijftig jaar langzaam veranderd in een plat, wreed en vreugdeloos anti-intellectueel kruitvat waarin op geld, macht en sociale status beluste consumenten elkaar op de vrije markt het leven zuur maken. In een aldus ontstane keiharde, kille en strikt zakelijke samenleving waarin de tegenstelling tussen hoog – en laagopgeleiden, tussen puissant rijke en deerniswekkende arme mensen, de toon van het maatschappelijke discours zet, is het niet verwonderlijk dat een politiek verenigd Europa langzaam uit het zicht verdwijnt. Want een politiek verenigd Europa zal het vooral moeten hebben van een minimale hoeveelheid solidariteit. En zelfs die minimale hoeveelheid solidariteit kunnen en willen wij kennelijk niet meer opbrengen.

Advertenties

9 reacties

Opgeslagen onder Uncategorized

Zelfcensuur op grond van politieke correctheid. Onenigheid om m.i. onterechte kritiek op een bloggersgemeenschap.

Wet van Snellius.

Hoe zou een kritische buitenstaander over OBA schrijven? Zoiets misschien?

“Zelfcensuur en politieke correctheid hangen onverbiddelijk met elkaar samen. Dat is mij hier opgevallen. En wat is mij nog meer opgevallen? Dat, als je lid bent van een bloggersgemeenschap, het eigenlijk niet de bedoeling is dat je generaliseert. Generaliseren is namelijk binnen een beschaafde bloggersgemeenschap op grond van een vreemde schijnheilige zelfcensuur en een sterk verinnerlijkte politieke correctheid ten strengste verboden. Want, generaliseren is altijd ongenuanceerd en zou wel eens kunnen leiden tot het kwetsen van bepaalde personen en/of bevolkingsgroepen. ( Alle nazi’s zijn schoften? Nee, natuurlijk niet, want er waren ook hele lieve nazi’s die goed waren voor hun moeder en heel mooi piano konden spelen)
Bovendien zou het in handen van “leken” een uiterst ongewenst en onwetenschappelijk “instrument”zijn, wordt dan vaak in voorkomende gevallen op uiterst neerbuigende wijze beweerd door sommige pseudo-linkse “high-brow” academische bloggers. En zij zullen zulks vooral beweren als het hen in een discussie over meta-communicatie goed van pas komt. Dit ondanks het feit dat de zgn. menswetenschappen het mijns inziens toch grotendeels moeten hebben van het fenomeen “generaliseren”. Deze onsympathieke, maar vooral buitengewoon schijnheilige houding van vooral zogenaamd linkse mensen heeft in de laatste twintig jaar grote schade toegebracht aan onze samenleving. Door dit soort ethisch gekunstelde en hypocriete redeneringen, die worden ingegeven door overdreven politieke correctheid en morele megalomanie, heeft men in het recente verleden de urgentie uit heel veel maatschappelijk problemen gehaald, waardoor het tot nu inzake grote schrijnende sociale problemen niet tot structurele oplossingen kon komen. Met als gevolg dat de Nederlandse samenleving steeds verder uiteen valt in elkaar bestrijdende en volledig van de ratio losgezongen politieke partijen met in hun kielzog de daarbij horende anti-intellectuele agressieve electorale aanhang. Al dit fraais aangevoerd door ijdele, megalomane, betweterige en conservatieve politici die in de ban van machtswellust, hebzucht en arrogantie zich voornamelijk laten leiden door de waan van de dag. De strijd van de primitieve laag-opgeleiden tegen de neerbuigende arrogante hoog-opgeleiden is begonnen en zal in de loop van de jaren alleen nog maar heftiger worden.

Mensen in het algemeen, maar bloggers in het bijzonder, zijn rare flapdrollen. Ze poetsen zichzelf op, laten het achterste van hun tong nooit zien en doen desondanks toch net of het allemaal heel erg intiem, ons-kent-ons en “in-crowd”-achtig is. Bloggersgemeenschappen, facebook, Hyves, noem maar op, ze worden grotendeels gekenmerkt door leugens, door ijdelheid en door valse en schijnheilige pseudo-bescheidenheid. Dit alles vloeit voort uit een diepgeworteld wantrouwen jegens de ander en in uiterste consequentie uit die altijd aanwezige latente existentiële angst.

En zo kom ik tot de volgende kenmerken van een bloggersgemeenschap:

– Onsmakelijke politieke correctheid.
– Soort zoekt soort.
– Voor wat hoort wat.
– Hou je kaarten tegen de borst.
– Onderhuids venijn.
– Een overmaat aan onbenulligheid en inhoudsloosheid.

Kenmerken die uit het leven van alledag zijn gegrepen”.

Het geheel nog eens nalezend kon ik constateren dat de mopperkont in ieder geval in zijn opzet geslaagd was om zoveel mogelijk bijvoeglijke naamwoorden, bijzinnen en bijwoorden in zijn zeurverhaal te verwerken.
Ik kon het echter toch niet nalaten om deze buitenstaander te wijzen op de vele prachtige, kunstzinnige en onderwijzende bijdragen die bij OBA het daglicht zien. “Zeker is dat er toch ook?”, voegde ik hem geërgerd toe. “Ja”, zei hij, “natuurlijk dat is er ook, maar wat mij toch telkens weer opvalt zijn de angstige vrijblijvendheid, de oppervlakkigheid en het gebrek aan humor die heel veel bijdragen plegen aan te kleven. Dat is reuze jammer. Dat valt, zogezegd, zeer te betreuren”.
Ik voegde hem op bitse en in mijn wiek geschoten wijze toe dat hij niet zo moest zeuren. Zoals de waard is vertrouwt hij zijn gasten!! Het is toch allemaal leuk en aardig. Waarom toch steeds die pessimistische rot kritiek? Zat hem soms wat dwars? Laat die brave mensen toch met rust. Wie dacht hij wel dat hij was om zo te denken en te praten. Gekke mafkees!! Dolgedraaide calvinist!!!
Wij gingen met onenigheid uit elkaar. Jammer.

7 reacties

Opgeslagen onder Uncategorized