DE NIEUWE RODE MAAN.

Het tentje staat als een fel geel eilandje op de gruizige helling van rotsgruis en lavasteen. De zon gaat hier niet onder. Recht voor me ligt een vulkaan die gromt en grauwt en met overweldigend en intimiderend audiovisueel misbaar de ene keer bijna witte wolken uit zijn binnenste perst om even later weer vettige gitzwarte wolken uit te braken. De onderkant van de kolkende wolkenmassa licht flakkerend op door een bloedrode gloed terwijl nu en dan rotsblokken groter dan een flatgebouw met de kracht van een kleine nuclaire explosie uit de kratermond worden gekatapulteerd. Ik bevind me op ongeveer 15 kilometer van de vulkaan. Als ik naar het zuiden kijk zie ik nog meer erupties van vulkanen die nog verder weg liggen. Op mijn kleine wereldontvanger hoor ik heel soms nog een menselijke stem die om hulp vraagt en de chaos en de vernieling beschrijft die de nieuwe rode maan heeft veroorzaakt.
Het kleine stadje dat hier vlakbij lag is in de eerste dagen van het armageddon totaal weggevaagd door een tsunami van wel zeven honderd meter hoog die als een wild dier ronkend en rommelend kwam aandonderen en de meeste mensen in hun slaap heeft verrast. In de diepte zie ik de angstaanjagende rafelige betonnen resten van ruïnes van de hotels die vòòr de alles verwoestende aardbevingen en de daarop volgende zondvloed deel uitmaakten van het slaperig wintersportplaatsje .
Ik haal de laatste krant uit mijn rugzak en lees het hoofdartikel nog eens.

“Hemellichaam ingevangen door het zwaartekrachtveld van de aarde. Door versterkte eb en vloedbeweging zullen de continentale platen op drift raken en met verhevigde heftigheid op elkaar botsen. Hele landen zullen van de aardbodem worden weggevaagd.
Het enige wat we kunnen doen is bidden om genade”.

Maar dat het zo erg zou zijn had ik niet verwacht. Ik was op die bewuste dag (21-12-2012) in mijn functie als geoloog op veldonderzoek en bevond me hoog in de bergen van Jotunheimen op de helling van de Galdhöpiggen. Op ongeveer 1800 meter. Die dag bracht onnatuurlijk snel voortjagende wolkenflarden en warme hoosbuien. Reusachtige geluiden van knarsende en op elkaar botsende tektonische platen. Uitbarstende vulkanen waar nimmer vulkanen waren en een brullende doordreunende zondvloedachtige tsunami die reikte tot ongeveer 750 meter op de berghelling. Het hele precambrische baltische schild was in beweging!!! Ik kwam in shock te verkeren en lag gedurende twee dagen in foetushouding terwijl het verwoestende woeden van de wereld rondom mij woelde en raasde.
Nu, twee weken na de ramp, staat de rode maan overdag als een bloedende wond aan de vervuilde hemel en wordt geregeld aan het oog onttrokken door de roestkleurige giftige vulkanische dampen die mijn longen dreigen aan te tasten en die mij zo nu en dan doen uitbarsten in een lichaamschuddende raspende hoestbui. Ik weet dat ik de berghelling af moet. Ik moet voedsel zien te vinden. De omgeving is vergiftigd door de zwaveldampen. Er groeit niets meer. De geringe begroeiing die er ooit was is dood en ligt als opgedroogd braaksel van een voorwereldlijk monster willekeurig verspreid over de desolate grauwe ashelling van de Galdhöpiggen.

Ik moet moeite doen om mijn verstand te bewaren. Dit is te groot om te bevatten. Mijn voedsel is inmiddels op. Ik moet naar beneden. Naar het verwoeste stadje. Het is van het grootste belang dat ik nu spoedig eetbaar voedsel en relatief schoon drinkwater vind. De grijze rugzak hangt als een leeggeprikte weerballon op mijn rug. Er zit bijna niets meer in. Ik ben verzwakt en kan geen zware lasten meer torsen. Mijn ogen branden. Mijn geest is volledig verdoofd. Ik loop op de automatische piloot. Sedert twee weken heb ik geen levend wezen meer gezien. Geen mensen. En ook de dieren des velds laten het afweten. Alleen op de wereld, zo lijkt het!!

De vulkanische as is door de hete regen en de daarop volgende droogte zo hard als beton geworden. Overal in het stadje liggen rottende lijken. De stank is verschrikkelijk. Wat eens een kleine supermarkt moet zijn geweest is nu een donker hol met door modder bedekte voedingswaren. Ik pak een paar blikken voedsel en stop ze in mijn rugzak. Samen met een paar plastic flessen mineraalwater. Zo snel mogelijk verlaat ik het verwoeste dorpje en laat de indringende en alles overheersende stank van in ontbinding verkerende lichamen achter me.
Iets drijft me naar de kust, althans in de richting waarvan ik denk dat de kust zich bevindt. Op de derde dag van mijn tocht zie ik door de lucht vreemde bewegingen. Flarden van transparante verschijningen, vormloos, maar duidelijk zichtbaar afgetekend tegen de roestbruine kleur van een voortdurend in beweging zijnde dreigende en drukkende wolkenlucht. Ook meen ik zacht gefluister te horen. Ik beschouw deze verschijnselen als spinsels van mijn geschokte en geplaagde brein. De traumatische gebeurtenissen beginnen hun tol te eisen.

Veel eerder dan ik dacht stuit ik op het inktzwarte water van de oceaan, waarvan het niveau op zijn minst vijf honderd meter lijkt te zijn gestegen. Mogelijk is het wegzinken van het Baltische precambrische schild de hoofdoorzaak. Ik weet het niet. Het water van de oceaan ziet er levenloos uit. Het is verzadigd met allerlei giftige stoffen. Ik sla mijn kamp op. Vlak bij de waterkant. De ijle vormen van de vorige dag zijn er ook nu weer en lijken meer substantie te krijgen. Ik denk soms menselijke omtrekken te ontdekken. Het gefluister wordt ook duidelijker. “De doorbraak is nabij”, of woorden van min of meer gelijke strekking. Woorden die zich in mijn geest lijken vast te haken.

Naast mij zie ik een opaalachtige cirkel verschijnen. Een stem sommeert mij nu heel duidelijk om door de cirkel te breken. Ik kan niet anders dan gevolg geven aan het “bevel”. Buiten mijn wil eigenlijk wordt ik de oscillerende cirkel in gezogen.

Ik doe mijn ogen weer open. Het lijkt wel of ik even ben weggedut. Het gezellige geroezemoes van de mensen die zich op het terras van het Grandcafe Oscar koesteren in de weldadige stralen van een milde najaarszon legt een aangename en geruststellende deken van geluid over het langzaam in mijn geest wegebbende gekrijs der sferen.
“A penny for your thoughts” , zegt Tjitske, “Volgens mij was je even weggedut”.
“Ja, doet moet bijna wel” , antwoord ik afwezig en ik neem nog een slok van mijn glas witte wijn.

Advertenties

5 reacties

Opgeslagen onder Uncategorized

5 Reacties op “DE NIEUWE RODE MAAN.

  1. Pracht verhaal, ademloos gelezen.
    Bewonderende groet

  2. Wat een ellende, had je eindelijk rust wordt je teruggezogen door Oscar en consorten.
    Zo was ik ooit op wintervakantie op het Precambrische Schild, het was ver na de laatste ijstijd, gelukkig lag er nog wel genoeg sneeuw anders had ik mij moonboots voor de kat zijn viool mee genomen.Het geplande nordic walken wilde niet zo lukken met die grote rotsblokken maar aan het naar beneden roetchen op een pannenkoek maakte veel goed. We waren niet op de Galdhöpiggen maar op de Glittertind, dat staat toch net weer wat gezelliger op een ansichtkaart.
    Ik zou je graag mijn oude moonboots willen schenken voor de nieuwe rode maan om de cyclus die leven heet, recht te doen.

  3. Arjan Fernhout

    Mooi. Dat komt ervan als je veel te moeilijke boeken leest :)) Willem Schinkel geeft overigens een “verkorte route” aan door zijn boek. Die is niet al te vaktechnisch.

  4. Filip

    In een oneindig zwart vacuum zweven evenzovele sferen van diverse omvang en kleur, sommigen daarvan stralen licht en warmte uit .
    Één van die sferen is een blauwe planeet, een zeldzame parel die een oogverblindende schoonheid in fauna en flora herbergt.
    Één parasiterende levensvorm evenwel woekert en vernielt, vernietigt en verdelgt.
    Geen fraai zicht maar blij te weten dat we enkel even zijn ingedut…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s