Verveling, schuld en boete. Verhaal over mogelijkheden.

Achterover leunend tegen de rugleuning van de voluptueuze cyberspace sofa kijkt de misdadiger over zijn antieke pre-noötische macho Ray-Ban zonnebril naar het hem welgevallige figuur van een lilliputter vrouwtje dat met lome bewegingen een soort langzame nevel-dans uitvoert. Zij komt niet veel hoger dan zijn knieën en zij is het product van een van de beste gentech-bedrijven ter wereld. En de wereld is de planeet aarde in het jaar 35083.

O, wordt dit weer zo’n maffe sciencefiction toestand met ruimteschepen en genetische manipulatie? Nou en? En ja, dit wordt inderdaad een s.f. verhaal. Ik kan u in ieder geval alvast verklappen dat het helemaal niet goed gaat aflopen.

De misdadiger denkt het nevelvrouwtje weg. Zij lost op in het niets. De misdadiger schreeuwt een bevel. Er komt een soort worm aan gegleden met het gezicht van Albert Einstein. Wat moet ik doen om mijn werkelijkheid te verschuiven, vraagt de misdadiger, want ik begin het spuugzat te worden. Een ogenblik, mompelt de worm. U moet drie maal hard roepen dat u een nietswaardig schepsel bent. Dat is voldoende om de werkelijkheid te veranderen. De misdadiger moet wel iets overwinnen, maar roept daarna toch drie maal achtereen dat hij een nietswaardig schepsel is. De lucht begint te suizen. Beelden schuiven over elkaar heen. De contouren van voorwerpen worden vaag en beginnen te trillen. Alles vermengt zich tot een diep grauwe amorfe massa. Dan knettert een donderslag en de misdadiger bevindt zich op een plein waar rare voertuigen zich met enorm veel lawaai voort bewegen. In het midden van het plein staat een paal met een wezentje van steen er boven op. Een soort rare bouwsels omgrenzen de ruimte. Met bewegende lichtverschijnselen. Beelden die steeds van vorm veranderen en in felle kleuren worden uitgevoerd. Om hem heen schuifelen duizenden wezens en omhoog kijkend ziet hij een lucht met wolken. Die wezens noemen zichzelf mensen, begrijpt hij. Er valt water uit de lucht. Alles is nat. Die mensen dragen een soort kleine ronde zwarte dakjes om zich tegen het vallende water te beschermen. De misdadiger beseft in een flits wat er is gebeurd. De Restyling heeft hem uiteindelijk toch te pakken gekregen via zijn sociale worm. Men heeft zijn daden niet willen afwachten en hem terug in de tijd geworpen. Om hem heen verzamelt zich een steeds groter wordende groep mensen die hem vragen stellen in een vaag bekend voorkomend gebrabbel. Zij praten met hun mond. Hij stuurt een waarschuwing. De mensen vallen neer. Zij liggen stuiptrekkend op de grond. Voertuigen razen stuurloos over het plein en vermorzelen verschillende op de grond liggende personen. Zijn beschermingssysteem gebaseerd op uiterst geavanceerde nano-robot-techniek werkt nog steeds. Hij voelt geen regen. De temperatuur is afgesteld op zijn persoonlijke behagelijkheidsniveau. Hij detecteert water en loopt er naar toe. Een rivier. Grote gebouwen van een vreemde soort gele steen. Een toren met een enorme tijdmeter. Vermoedt hij. Hij laat de klok iets harder lopen. Hij laat de klokken beieren. Een vreemde plek. Hoe komt hij weer terug? Hij denkt de toren weg. Inderdaad de toren verdwijnt. Om hem heen zijn de mensen in verwarring. In paniek. Men rent van hem vandaan. Het water in de rivier begint te stomen. Te koken. Hij stelt zijn gedachten bij. Teveel aandacht. Hij moet met overleg te werk gaan. Hij koelt het water weer af. Zo is het goed. Wat zit er voor hem in. Hoe kan hij met deze situatie zijn voordeel doen. Het zijn groepen bemerkt hij. Ternauwernood individuen. Primitieve en kwetsbare voortplanting. Geen uitzonderingen. Wat als ik mijn bescherming even uitschakel? Hoe voelt deze tijd? Hoe voelt dit leven? Met veel te veel zuurstof. En met miljarden micro-organismen. Schadelijke micro-organismen. Hij schakelt zijn bescherming uit en tegelijk valt hij dood neer. De mensen drommen om hem heen. Zij zien een soort rare hond met een doodgewone zonnebril op. Een hond die voor hun ogen begint op te lossen. Te verdampen lijkt wel. En dan ligt er nog slechts die antieke macho Ray-Ban zonnebril. Verder niets.
De Big Ben is verdwenen. De rivier ziet er weer gewoon uit. De koppen van de kranten zijn die avond gemaakt van de grootst denkbare chocoladeletters.

Advertenties

2 reacties

Opgeslagen onder Uncategorized

2 Reacties op “Verveling, schuld en boete. Verhaal over mogelijkheden.

  1. Fraai verhaal, kwam dat wezen nu uit het verleden?
    Vanwege die “antieke” zonnebril.

  2. Filip

    Het is mogelijk dat schuld en boete het verhaal uitmaken van verveling.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s