Hoe een ongenuanceerd en in grote woede geschreven blog kon bijdragen aan een verscherpt inzicht in mijn eigen licht narcistische karakterstructuur en tevens zorgde voor een vergroting van mijn inzicht in de beweegredenen van anderen.

Een paar maanden geleden plaatste ik een zeer ongenuanceerd en in grote woede geschreven bijdrage. Ik generaliseerde er lustig op los en richtte mijn giftige pijlen op de, in mijn ogen, decadente, verwende en consumptieverslaafde Nederlander. Op de, in mijn ogen, gemiddelde Nederlander. Op een Nederlander dus, die in werkelijkheid helemaal niet bestaat. Daarom eigenlijk een vrij nutteloze en onvruchtbare exercitie. Het was voor mij overduidelijk een “therapeutisch” schrijven om mijn afkeer van eerder genoemde destructieve levenswijze te kanaliseren. Ik ben namelijk een groot natuurliefhebber en ik vind dat de gemiddelde Nederlander met zijn vernielzuchtige commerciële klauwen van die natuur moet afblijven.

Een man van erg weinig woorden reageerde op deze bijdrage door mij op een, in mijn ogen, toch wel neerbuigende manier te wijzen op de saaie algemeenheden, de clichés en de paradoxen in mijn scheldkanonnade. Bovendien vond hij het stuk humorloos en gespeend van ironie. Met het kieskeurige pincet van de koele rationele analyticus werd mijn bijdrage tot op het bot gefileerd en wat overbleef was in zijn ogen slechts afval en redeloos gebrabbel. Hij had gelijk. Mijn woede was mij de baas geworden. Een ding was wel jammer: door de eenzijdige discussie over de metacommunicatie, de stijl en de grammatica kwam de werkelijke inhoud verder niet aan bod. Maar een en ander zette mij, als te snel gekwetste en mild narcistische blogger, wel aan het denken.

Die man van weinig woorden had mij ooit, in een ver verleden, al eens betrapt op een, in zijn ogen, ongefundeerde mening. Ik had destijds namelijk geschreven dat ik tegen het gebruik van kernenergie was. Kennelijk was hij het niet met mij eens en hij vroeg mij dan ook, op een in mijn ogen bijzonder onvriendelijke wijze, aan te geven waarom ik die ongefundeerde mening was toegedaan. Die vraag heb ik toen niet beantwoord omdat ik geen zin heb om steeds weer allerlei zaken te gaan verduidelijken die bij elke in het onderwerp geïnteresseerde persoon al lang als bekend mogen worden verondersteld. Daarbij maakt het mijns inziens geen moer uit of je nou voorstander of tegenstander van het gebruik van kernenergie bent. Iedereen kan de technische argumenten van beide “kampen”, met een beetje moeite, te weten komen. Windmolens zijn niet zo gevaarlijk maar duur en kerncentrales zijn gevaarlijk maar veel goedkoper. Zoiets! De man van erg weinig woorden had het daarom al een beetje op mij – weer zo’n irrationele schreeuwer – zitten.

En het kan bijna niet anders dat deze man van weinig woorden sowieso al een hartgrondige hekel moet hebben gehad aan mijn volstrekt overdreven, exuberante en pathetische woordendiarree. Ongetwijfeld zal het in zijn ogen het “ronkende geloei van een zoveelste domme schreeuwer” zijn geweest. Zijn uitgangspunt is dat als je iets niet kunt zeggen in een beperkt aantal woorden, je maar beter je mond kunt houden. Het was net alsof ik mijn vader, een wiskundeleraar, hoorde praten. “Niet kakelen, maar eieren leggen”, was zijn lijfspreuk.
En weer werd mij nog eens duidelijk hoe enorm sterk mijn denken en handelen vaak onbewust wordt gekleurd door de zwart-witte karakterstructuur van mijn vader en zijn daaruit voortvloeiende dominante en sterk directieve houding.
“Dat kan compacter, met veel minder woorden”, hoor ik mijn vader nog zeggen. Hij had gelijk. Maar ik vond het niet leuk. Nog steeds niet.

Advertenties

3 reacties

Opgeslagen onder Uncategorized

3 Reacties op “Hoe een ongenuanceerd en in grote woede geschreven blog kon bijdragen aan een verscherpt inzicht in mijn eigen licht narcistische karakterstructuur en tevens zorgde voor een vergroting van mijn inzicht in de beweegredenen van anderen.

  1. galmiers

    Inderdaad een behoorlijk overdreven en weinig compact uiterlijk voor een paddestoel.

    • Vindt gij ook niet? Zo plots kunnen paddenstoelen opduiken in het woud die helemaal geen paddenstoelen lijken. Het stelt mij steeds weer voor raadsels. Net zoals mijn eigen natuur ongetwijfeld nog veel geheimen voor mij in petto heeft. Ik wacht gespannen op de ontknoping. Maar het zijn de belemmeringen die mij sterker maken. Men moet echter niet te ver gaan. Men moet mijn geduld niet eindeloos op de proef stellen. Ik heb het in deze absurde samenleving al moeilijk genoeg. Begrijpt u er nog iets van?

  2. @ growin up in public noemen ze dat ook wel.
    Welkom, join the club.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s