Een buitengemeen ernstig gefrustreerde stakker laat een stinkende intellectuele wind.

Een heftig postmodern orgasme heeft onze tijd besmeurd met een stoet van pedante nietsweters, brallende ijdeltuiten en zichzelf overschattende betweters. Het gaat hier om de schier eindeloze stoet van dwergen die de betuttelende zuilen achter zich heeft gelaten en zich nu, zonder enige terughoudendheid, vrijelijk te buiten gaat aan het plukken van de dag.
Zij trekken joelend door de straten van de stad en hebben zich opgedoft met de ordinaire versierselen van het anti-intellectualisme. Zij vermoorden afgunstig de moeilijke woorden van een saai en evenwichtig leven en krioelen dat het een lieve lust is, in de krochten en spelonken van megalomanie en extreme hebzucht . Het wordt tijd om de fluwelen handschoenen op te bergen en de buitengemeen strenge notenkraker tevoorschijn te halen om hier ook de hardste noten te kunnen kraken. Meesmuilende pluimstrijkerij heeft geen zin meer. De morele karwats erover!
We hebben hier te maken met het ergste soort dat men zich denken kan. We hebben hier namelijk te maken met de keihard werkende en niets en niemand – behalve zichzelf en de zijnen natuurlijk – ontziende selfmade man. De man die zich uit het immorele drijfzand van totale sociale nietswaardigheid via een gratis universitaire studie op de sociale ladder omhoog heeft gevochten door er “zwakkeren” met valse, venijnige en heimelijke beenbewegingen vanaf te trappen. De man die het beklemmende arbeidersmilieu achter zich heeft gelaten en met het verwaten, onbeschaafde dedain van “Es ist erreicht” zijn medemens telkens weer op koele subtiele wijze zijn nietswaardige ondergeschikte plaats in herinnering weet te brengen, net zoals vroeger zijn voorvaderen door de toenmalige economische elite werden vernederd en gekleineerd. Dit alles uiteraard ter meerdere glorie van zichzelf en de zijnen.
En dan plots wordt het hem te veel. De boog heeft lang genoeg gespannen gestaan. Hij breekt! Huilend knielt hij terneer voor het altaar van de deemoed. Hij weent bittere tranen van spijt en berouw. Hij zet het meegebrachte scheermes op zijn nietswaardige keel en met een felle haal beëindigt hij zijn leven.

Wat kunnen wij hiervan leren?

Ten eerste kunnen we hiervan leren dat het niet moeilijk is om een krankzinnig “verhaal” te schrijven. Ten tweede is het duidelijk dat hoogmoed altijd voor de val komt. Ten derde lijkt het verstandig om tijdens uw leven een laag moreel profiel te hanteren. Grote woorden en weidse vergezichten veroorzaken bijna altijd agressie en intellectuele mist. De mens is een nietig, inwisselbaar wezen, dat alleen maar kan floreren als hij voldoende liefde, aandacht en waardering krijgt. Ten vierde, en dan hou ik er over op, bedenk dat uw mening er slechts een is van zeven miljard andere meningen. Volslagen onbelangrijk dus, hoezeer u er ook in slaagt om u zelve met de gebakken lucht van vermeende belangrijkheid en eigenwaan op te pompen tot imposante luchtballonnen van buitenproportionele afmetingen.

NB. Ik hoop dat u begrijpt hoe moeilijk het is om op eigen kracht via een onzichtbare ladder uit een drijfzand te geraken. Dat is voorwaar geen sinecure!

Gebakken luchtballon.

Soms leg ik stil mijn oor te luisteren
bij deftigheid van rang en stand.
Vaak hoor ik dan het heimlijk fluisteren
over hoeden en de rand.

Ze praten erg voorzichtig,
hun ogen zijn gericht,
op prangende netelkwesties
van landelijk gewicht.

Ze gebaren uiterst heftig,
met uitgestreken gezicht,
ze zwellen en ze zweven
naar hoge hemelsferen
ze zuchten moe en gelaten
onder publiekelijke plicht.

Ze stijgen en ze stijgen,
ze stijgen meer en meer,
het voetvolk blijft beneden
en van heilige hemelhoogte
roept men keer op keer
dat burgers hier niet treden mogen
al prangt het nog zozeer.

Dit is gewijde heilige grond.
bestemd voor de eigen elite.
Houdt nu even uw grote mond,
Eerst willen we zelf genieten.

Wij denken voor u en voor al wat u lief is,
wij schenken u welvaart en vrede.
Het welzijn dat moet u dan zelf maar doen,
daarvoor komen wij niet naar beneden.

Binnenkort is het al weer Sinterklaas.

Advertenties

2 reacties

Opgeslagen onder Uncategorized

2 Reacties op “Een buitengemeen ernstig gefrustreerde stakker laat een stinkende intellectuele wind.

  1. Ik denk dat de stank nog veel heviger wordt

  2. Filip

    Mooi plaatje van een ezelspaar, wat de volgende bij de tekst toepasselijke wijsgerige uitspraak bij me in herinnering bracht :

    Wanneer de ezel honger heeft kunnen stokslagen hem niet deren…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s