Verontrustend verhaal van een langzaam tot rust komende vulkaan.

P1120027

Men schijnt maar aan te doen, zo lijkt het mij. Men raast van hot naar her en heeft geen oog voor ellende en verdriet. Als ik, na veel zelfstrijd, geheel tot rust gekomen, om me heen kijk, dan wil ik allereerst diep in mijn eigen ziel schouwen. Ik hoop harmonie, sereniteit en vrede te zien. Wat ik echter waarneem is een langzaam tot rust komende, voorheen zeer actieve, mentale vulkaan. De lava moet afkoelen. Dat heeft zijn tijd nodig. Maar ik ben op de goede weg. Het huis moet onderhouden worden om het de inwonende geest zo geriefelijk mogelijk te maken. Pas in besef van zekerheid kan intellectuele waaghalzerij gedijen. Ongekende vergezichten ontrollen zich aan het uitgeruste oog. Het discutabele van het occulte wordt getransformeerd in keiharde wetenschap en ter verificatie aangeboden. Ik wandel door dikke muren en verricht het onmogelijke. Dit alles wordt aan het papier toevertrouwd en getuigt van een langzaam op drift rakende geest. De mij toegeworpen boeien worden niet gegrepen en onvermijdelijk verdrink ik in de sluwe hardheid van de huidige samenleving. Opgeruimd staat netjes hoor ik het klootjesvolk roepen. Het geteisem en het tuig van de richel danst op mijn graf en gaat helemaal uit zijn plaat. Het laatste wat ik zie is een uitgestoken hand die bedekt is met etterende zweren. Dat zet mij aan het denken. Er moet weer een elite komen, vind ik. Een heuse elite. In Nederland. Geen nep-elite van nouveaux riches, maar een elite van ascetische, gezaghebbende en ethisch verantwoorde wijze en liefdevolle mensen.
De huidige zelfbenoemde elite presenteert zich, in mijn ogen,  volkomen ten onrechte als elite. Het is een onbeschofte schijn-elite. De door middel van riante studiebeurzen en conditionerende managementcursussen sociaal gestegen arbeiderszonen en winkeldochters die zich bij het vrijemarktgebeuren thuis voelen als genotzuchtige varkens in een modderpoel, bepalen voor het goedgelovige en door de commercie volledig murw gebeukte volk wie wel en wie niet tot de elite mag behoren en zij geven daarmede een onthutsend inkijkje in hun door statusjacht, hebzucht en machtswellust beperkte gedachtewereld. Zij menen daarom dan ook dat de elite wordt gevormd door de mensen met het meeste geld en de meeste macht. De intelligentsia tellen uiteraard niet langer mee. De verwaten en machtsbeluste hogepriesters van de vrije markt hebben het volk het dictaat van de hebzucht opgelegd. Het gaat om glamour, glitter, status en een cynische variant van decadent hedonisme. Nederland wordt steeds ranziger. Criminele, afgestompte en ethisch sterk geërodeerde raskapitalisten zetten de toon en worden, op geleide van onwaarachtige, hersenspoelende en uiterst onsympathieke commerciële media, slaafs nagevolgd door een hebberige, onwetende en laagopgeleide bevolking. Nederland heeft zijn authenticiteit verloren en is niet langer geloofwaardig. We houden de schijn nog op, maar weten in ons hart dat het een verloren zaak is. Langzaam valt ons land in de handen van graaiende, hypocriete, decadente en arrogante schurken die zich steeds vaker plegen op te houden in de top van het bedrijfsleven en in de belangrijkste bestuurslagen van de politiek en die, onder het mom van het dienen van het algemeen belang of van het maatschappelijk verantwoord ondernemen, slechts met hun eigen carrière en machtspositie bezig zijn, waarbij zij al doende hun zakken tot berstens toe vullen.
De zelfbenoemde elite begint langzaam te veranderen in een stel potentiële bajesklanten en gaat geleidelijk dezelfde geur van ontbinding verspreiden die al jaren wordt verspreid door de grote groep agressieve en laag opgeleide mensen die van anti-intellectualisme, ordinaire afgunst en destructieve rancune een fetisj hebben gemaakt.
Ik heb er mijn bekomst van. Ik richt de blik dan ook naar binnen en geniet, zo lang als het kan, van het leven dat ik, op basis mijn eigen ethische leefregels, gestalte kan geven in mijn eigen micro-omgeving.
Ik keer me dus af van de buitenwereld en leg me toe op koestering van mijn naasten.

Dit is mijn perceptie van het circus dat “de wereld” heet. Let wel, en nu voor de laatste keer, het is niet “DE WAARHEID”, maar mijn “eigen waarheid”. “Take it or leave it” Er zijn duizenden redenen om het niet met mij eens te zijn. De belangrijkste is wel vervat in het spreekwoord: “Wiens brood men eet, wiens woord men spreekt”.
Ook dient men het van overheidswege opgelegde en totaal misplaatste optimisme niet onderschatten. Veel gezagdragers hebben inmiddels begrepen dat onbenullige vrolijkheid een uitstekende bliksemafleider is. Nogal wat mensen hanteren deze irrationele en door groepsdwang opgelegde, vrolijkheid dan ook als statussymbool; als symbool van macht en succes. Ik kan er alleen maar om huilen!

Advertenties

4 reacties

Opgeslagen onder Uncategorized

4 Reacties op “Verontrustend verhaal van een langzaam tot rust komende vulkaan.

  1. Als ik het zo lees is het wel een lekker vrolijk verhaal dat precies past in deze optimistische tijd van recessie en crisis. Ik heb van mijn leven nog nooit zo hard gespaard en heb, evenals vele goede vrienden en kennissen, mijn uitgavepatroon tot meer dan de helft weten terug te brengen. Aan ons zal Nederland geen geld meer verdienen. En ik vrees dat dat een blijvende toestand zal zijn. Het Japanse model heeft in Nederland zijn intrede gedaan!

  2. Jouw voornemen sluit naadloos aan bij de wens die ik net ook publiceerde…

  3. Filip

    Kunnen we aannemen dat er met laag opgeleiden de opvoeding in altruïsme bedoeld wordt ?
    Zoals we immers allemaal weten brengt de universiteit alle bekwaamheden tot bloei, ook de dwaasheid.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s