Bevindt de wereld zich weer aan de vooravond van een wreed en verwoestend conflict?

Dark Clouds 2011

Donkere wolken pakken zich samen!

Het is misschien wel goed om, nu we ons mogelijk aan de vooravond van een immens gewapend conflict bevinden, nog eens na te denken over de belangrijkste “ins and outs” van het leven. Het is niet ondenkbaar dat mijn volk weer geconfronteerd gaat worden met niets ontziend geweld en alles overstijgende wreedheid. Ik houd mijn hart vast! Hieronder volgt een gedicht dat door mij werd geschreven opdat wij nooit vergeten!!!

Bezoek aan Auschwitz en Dachau.

Toch kan ik het nog niet geloven
al heb ik het zelf gezien,
die Auschwitz-Dachau’s dodenhoven
en de duivel bovendien.

Het kruipt waar het niet gaan kan,
onschuldig bloed besmet,
de wreedheid van de satan,
in de historie bijgezet.

Ontworstel mij aan het slechte!
Toon mij de nieuwe zon.
Want ik wil niet langer vechten,
door te doen wat ik nooit kon.

Ik wil in liefde baden.
In de hemel wil ik zijn.
In heilig water waden,
verlost van smart en pijn.

Ik weet dat er geen god is,
toch mis ik hem heel erg.
En dat er alleen een eind is,
maakt me koud,
tot op het merg.

Requiem aeternam, Dies irae – W.A. Mozart, Requiem d-moll

Advertenties

5 reacties

Opgeslagen onder Uncategorized

5 Reacties op “Bevindt de wereld zich weer aan de vooravond van een wreed en verwoestend conflict?

  1. Wouter ter Heide.

    Vrede bestaat niet alleen in de geest.

    Het is niet alleen goed om nog eens na te denken over de belangrijkste “ins and outs” van het leven, maar het is de enige mogelijkheid om de machteloosheid te doorbreken waarmee de wereld toekijkt naar het geweld in Syrië en elders in de wereld. Machteloosheid die voortvloeit uit onbegrip over de plaats van onze planeet (en daarmee van onszelf) in de ruimte. Door dat onbegrip zijn we niet in staat aan het bloedvergieten een einde te maken, dus een geloofwaardig vredesbeleid in de steigers te zetten. Met behulp van onze denkkracht moeten wij, als mensheid, daartoe echter wel in staat zijn.

    Gesloten systeem.
    Daarvoor zullen wij wel tot het besef moeten komen dat het voeren van oorlog niet in onze genen zit ingebakken, dus onuitroeibaar is, maar blijk geeft van onbegrip over de plaats van onze planeet (en daarmee van onszelf) in de ruimte. Vandaar dat het doorbreken van de machteloosheid gelegen is in het doorbreken van dit onbegrip.
    Dat nu is zonder meer mogelijk, omdat daarvoor geen hoog I.Q., maar wel intuïtie nodig is. Het gevoel dat onze planeet – waar de mens (zowel lichamelijk als geestelijk) een inherent deeltje van is – in wezen een gesloten systeem is, dat bovendien geen vijanden heeft. In ons zonnestelsel worden wij immers lichamelijk noch geestelijk door iets buitenaards bedreigd! Het tegendeel is juist het geval, omdat wij sinds mensenheugenis ons bestaan (en met ons ‘al wat groeit en bloeit en ons altijd weer boeit’) juist te danken hebben aan dit wonderlijke stelsel, waaraan vijanddenken (behalve in science fiction films) vreemd is.

    Aarde als levende totaliteit.
    Als onderdeel van ons zonnestelsel, gaat dit begrijpelijkerwijs ook op voor onze planeet. Dit impliceert dat het voeren van oorlog, als resultaat van vijanddenken, indruist tegen het gezond verstand. Dat is immers niet gericht op oorlogsvoering, maar op voortbestaan! Niet alleen van ons-Nederlanders, maar van heel de mensheid. Voor de maatschappelijke vertaling daarvan zal het bewerkstelligen van vrede, waarvoor de VN in leven is geroepen, tot ‘kernactiviteit’ van het beleid in elk land gepromoveerd moeten worden.
    Dat nu is enkel mogelijk op basis van een levensopvatting die wereldwijd op begrip kan rekenen en waarvan de beleidsmatige vertaling geen bedreiging vormt voor welke levens- en/of wereldbeschouwelijke overtuiging dan ook. Daarvoor leent zich de aanname van onze aarde als een systeem, dat niet alleen gesloten is maar ook leeft. Een organische totaliteit waar de mens niet boven staat, als ware hij de schepper ervan, maar een onlosmakelijk deeltje van uitmaakt. Voor de instandhouding van die levende eenheid die de aardbol is, kunnen wij op niemand – behalve onszelf – een beroep doen. Die gezamenlijke verantwoordelijkheid nu zullen wij, als mensheid, enkel waar kunnen maken door middel van een beleid dat op een dito leest, dus een organische, geschoeid is.

    Lichamelijk functioneren als metafoor voor organische beleid.
    Om ons een beeld te vormen van een organisch beleid, kunnen we het beste te rade gaan bij ons eigen lichaam. Zoals bekend vertegenwoordigt elk orgaan in ons lichaam een eigen, onvervangbare functie. De levenskracht van ons hele lichaam hangt echter niet alleen af van de gezondheid van elk orgaan afzonderlijk, maar ook van de harmonieuze samenwerking tussen alle organen. Een evenwichtige samenwerking die een levensnoodzakelijkheid is en geen concessie die hun gevraagd wordt. Ook kan hier niet van tolerantie gesproken worden. Tenslotte hoeven de longen het hart niet te verdragen. Het enige wat hen gevraagd wordt is ‘goede longen’ te zijn, zoveel mogelijk ‘long’ te zijn, en naar de mate waarin zij daarin slagen zullen zij het hart helpen een goed hart te zijn, waardoor het lichaam in staat is optimaal te functioneren.

    Hervorming VN.
    Om de wereld te laten functioneren als ons eigen lichaam, dus als een ‘zelforganisatie’ of ‘intelligente orde zonder baas’ (de democratie in optima forma), zal de wereldorganisatie die dit waar kan maken – de Verenigde Naties – fundamenteel hervormd moeten worden. Wat dat betreft kan er geen misverstand over bestaan dat de creatie van een mondiale samenleving onder VN-vlag nooit gestalte zal kunnen krijgen op basis van vijanddenken, maar enkel op basis van vertrouwen. Voor de creatie daarvan is het gangbare op wantrouwen gestoelde parlementaire en monetaire bestel totaal ongeschikt, met alle consequenties van dien voor de aanhangers daarvan. Daarnaast zal het duidelijk zijn dat die creatie een fundamentele hervorming van onze volkerenorganisatie vereist.
    Wat die broodnodige ombouw betreft, moet worden gedacht aan de opheffing van de ondemocratische (vetorecht!) Veiligheidsraad, met de gelijktijdige overheveling van zijn belangrijkste taak – de handhaving van de internationale vrede en veiligheid – naar de Algemene Vergadering. Deze kan zich daardoor eindelijk ontwikkelen van een ongeloofwaardig mondiaal praatcollege, tot een gezaghebbend mondiaal daadcollege met bovennationale bevoegdheden. Een wereldforum, dat op basis van onze fenomenale wetenschappelijke know how op elk terrein en de alom onderschreven universele mensenrechten, een adequaat en rechtvaardig wereldbeleid weet uit te stippelen waarmee de wereldproblemen en het daaraan gekoppelde schrijnende onrecht adequaat en duurzaam(!) bestreden kunnen worden.

    Metanoia.
    Voor de realisatie van dit ongekende organisatorische huzarenstukje biedt artikel 109 van het VN-Handvest alle mogelijkheid. Dit spreekt namelijk over een algemene conferentie van lidstaten met als doel de herziening van het Handvest.
    Officieel had die conferentie al in 1955! moeten plaatsvinden, maar onder druk van de toenmalige Sovjet-Unie is deze destijds uitgesteld ‘tot een daartoe geschikt tijdstip’. Gezien de noodzaak tot doorbreking van de diabolische geweldsspiraal waarin de wereld gevangen zit, lijkt mij dat tijdstip aangebroken. Als VN-lid zou onze regering daartoe het initiatief kunnen nemen.
    Mocht dit idee aanslaan op het Binnenhof, dan kan het onder druk van de Kamer in klinkende munt worden omgezet op de komende Algemene Vergadering van de VN in september, waar onze premier namens Nederland het woord voert. Voor het agenderen van de hervorming van de VN tot een ware volkerenorganisatie, zal toch ooit een VN-lid het voortouw moeten. En waarom zou Nederland dat niet kunnen zijn?
    Op de prangende vraag; ‘waartoe zal dat leiden?’, wijst de Engelse econome Barbare Ward ons de weg. Zij zegt: “ Wanneer wij onze fundamentele invalshoek veranderen, verandert alles – onze prioriteiten, onze waarden, onze oordelen, ons streven. Keer op keer zie je in de geschiedenis dat deze opschudding in onze verbeelding het begin is geweest van een nieuw leven [….] een ommekeer in het hart, een “metanoia”, waardoor wij met nieuwe ogen kijken en met nieuwe geesten begrijpen en onze energie gebruiken voor nieuwe manieren van leven”.

    Wouter ter Heide.

    • Beste Wouter,
      Ik kan een heel eind met je mee gaan. Zeker wat het besturen van de planeet Aarde aangaat. De aarde is een ecologische eenheid en door de mens veroorzaakte veranderingen kunnen deze ecologische eenheid dermate verstoren dat er hoogstwaarschijnlijk voor een heleboel soorten geen plaats meer zal zijn. Dit geldt ook voor de mens als soort. De mens kan wel, voor zover wij nu weten, als enige soort reflecteren over zijn eigen bestaan, over zijn verantwoordelijkheid binnen genoemde ecologische eenheid. Die grote verantwoordelijkheid geven wij tot nu toe weinig, en meestal zelfs helemaal geen, gestalte.
      Met onze enorme technische mogelijkheden en op geleide van goede trouw zouden wij tot grote daden in staat zijn. Maar er is een legio aan haken en ogen die alle hun oorsprong vinden in de condition humaine. Op dit punt ben ik toch minder optimistisch dan jij.
      Ik denk er nog verder over na en kom hier t.z.t. op terug.

  2. Ik denk dat het een kruitvat is er hoeft maar 1 vonk bij te komen en de hele boel barst uit elkaar

  3. Filip

    Helaas doet de ervaring onze wijsheid toenemen maar niet onze dwaasheid afnemen….

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s