Levensstress.

DSC_0614

Kijk, de zaak is, denk ik, zo gelegen dat mensen kennelijk graag bij elkaar kruipen omdat ze menen dat ze daardoor mentaal en fysiek beter in staat zijn strategieën te ontwikkelen die hen in staat moeten stellen hun existentiële angst voor de dood te neutraliseren. Aldus ontstaan monsterlijk grote stadsgebieden (metropolen) die aan de begrippen eenzaamheid, misdaad, armoede en decadentie een totaal andere dimensie geven. Met zijn allen op een kluitje leven, steeds banger worden en steeds vaker op basis van die angst denken en handelen.
Zulke immense stadsgebieden zijn volgens mij niet de juiste oplossing om de ondraaglijke lichtheid van het bestaan tegen te gaan. Ik denk dat een mens betrokkenheid, erkenning en bevestiging van zijn unieke persoonlijkheid nodig heeft. Een soort gegeneraliseerde genegenheid eigenlijk. Een individu bevestigende omgeving. Of zoiets. Het is daarom van wezenlijk belang dat je de mensen die deel uit maken van jouw dagelijkse leefwereld ook echt kent. Onderzoek heeft ooit uitgewezen dat een mens in staat moet worden geacht om de globale levensgeschiedenissen van maximaal tweehonderd mensen redelijk goed te kennen. Hij kan die maximaal tweehonderd mensen een duidelijke plaats geven in zijn leefwereld, in zijn dagelijkse leven. Worden het er meer dan tweehonderd, dan begint het risico van de anonimiteit. Mensen worden dan niet langer herkend en gekend. Mensen die vervolgens op grond van die totale vervreemding, van die kille onbekendheid bijna automatisch een bedreiging gaan betekenen. Die miljoenen op elkaar gepakte mensen worden dan voorwerpen. Voorwerpen waar je soms plezier van kunt hebben, maar die nog veel vaker als een last en een gevaar worden gezien. In zo’n dichtbevolkte situatie wordt jouw uiterst persoonlijke territorium (dat is de kleine, per individu varierende, uiterst persoonlijke eigen ruimte die jouw fysieke persoon steeds omringt) per definitie dagelijks geschonden door onbekenden waardoor alle alarmbellen van je reptielenbrein gaan rinkelen. De oeroude reflex is vluchten of vechten. Beide zijn niet mogelijk. Een oplossing wordt gevonden in algemeen aanvaarde regels en tradities inzake omgang met onbekenden in de publieke ruimte. Maar de oeroude reflex blijft. Er ontstaat een spanningsveld dat stress genereert. Pure levensstress. Stress die je nooit zult kunnen compenseren anders dan door een lichamelijke of psychische vertaling. Door de stress ontwikkel je psychische of somatische aandoeningen die op hun beurt ook weer stress genereren. En zie, de cirkel is gesloten.
Er moet iets gebeuren. We moeten weg van een levenswijze die oorlogen, revoluties, enge ziekten en suïcidaal gedrag veroorzaakt. Het moet weer rustig worden op de wereld. Het moet weer rustig worden in onze kop.
Dus kleinschaligheid in combinatie met mondiale sociale netwerken. Het oude vertrouwde combineren met het fonkelnieuwe! Kleine zelfvoorzienende gemeenschappen van maximaal twee honderd mensen die door middel van internet of iets wat daar op gaat lijken, met de rest van de wereld in verbinding staan. Geen steden meer. Geen anonimiteit meer.
Belangrijkste voorwaarde is dat de mens tot het inzicht geraakt dat dit de enige juiste oplossing is van vele problemen. En daar wringt hem nou net de schoen. De mens lijkt niet “gemaakt” om in kleine zelfvoorzienende gemeenschappen te leven. De uitkomst van de evolutie van de homo sapiens tot nu toe is een wankel evenwicht met zijn natuurlijke omgeving, dat zich de laatste vijfduizend jaar van zijn bestaan in toenemende mate manifesteert in steeds grotere en complexere woon- en werkgemeenschappen. De gemiddelde mens wordt bezocht en geteisterd door de “donkere” kant (de existentiële angst voor de dood) van zijn persoonlijkheid. Deze donkere kant heeft kennelijk anonimiteit nodig. Deze donkere kant kan niet zonder de verlokkingen van de massale consumptiemaatschappij. De gemiddelde mens zit nou eenmaal evolutionair, via zijn reptielenbrein, stevig vastgenageld aan zijn niet te stuiten drift om zijn existentiële angst voor de dood te neutraliseren . Een kleinschalige gemeenschap, een sobere levenswijze, veel aandacht voor de ontwikkeling van de geest, het ontplooien van creativiteit, het zijn allemaal zaken die in het huidige tijdsgewricht uitermate vreemd aandoen. Ze sporen niet echt met de hoofdlijnen van onze genetische blauwdruk die zich onontkoombaar in het verloop van de tijd materialiseren.
Blijft ook nog de uiterst belangrijke vraag wat in deze goed en slecht is. Wat is een goede samenleving? Wat is een slechte samenleving? De sussende invloed van het globale postmoderne cultuurrelativisme op de moderne mens dient niet onderschat te worden. Als je iets wilt dan is het altijd wel zo’n beetje okay. Verboden is alleen wat de wet verbiedt. Er is in feite geen absolute ethiek. Geen duidelijkheid omtrent goed en kwaad. Alleen een puur persoonlijke invulling. Er zijn wel mensen die een ethiek verzinnen door een religie te bedenken met alle toeters en bellen die erbij horen. Religies sluiten, net als kapitalisme, bijna naadloos aan bij de donkere kant van de mens. Bij zijn genetisch bepaalde drang tot macht, bezit, geweld. Maar we weten allen waar deze irrationele, door ons zelf bedachte religies toe kunnen leiden!!
Het zou dus een goede zaak zijn om een ethiek te ontdekken die voortvloeit uit de resultaten van wetenschappelijk onderzoek. Een ethiek die als het ware ontspruit aan de ijzersterke causaliteit van de evolutie. Een ethiek die naar boven moet worden gehaald door de wetenschap. U begrijpt het al. Al zou het mogelijk zijn om dit kunststukje te volvoeren dan nog is het niet mogelijk om de resultaten van een dergelijk wetenschappelijke onderzoek op de gemiddelde mens over te brengen. De gemiddelde mens is eigenlijk tot niet veel anders in staat dan het willoos gevolg geven aan de dwingende lokroep van zijn genetisch ingebouwde drift tot overcompensatie van zijn existentiële angst voor de dood en die zich materialiseert in een destructieve consumptieverslaving en een schier ongebreidelde seksualisering . Een perverse dynamiek die cultureel ook nog eens wordt doorgegeven via de opvoeding/opleiding en de invloed van de directe leefomgeving.
En helaas zijn er nog steeds veel te weinig mensen die op basis van hun ratio die lokroep kunnen en willen weerstaan door te streven naar een evenwichtiger, meer duurzame en bovenal vreedzamere samenleving.
Ik hoop dat de wereld het gaat redden zonder al te veel “lijden”, maar volgens mij ziet het er, gegeven de huidige menselijke hoedanigheid, behoorlijk somber uit.

Advertenties

4 reacties

Opgeslagen onder Uncategorized

4 Reacties op “Levensstress.

  1. Ik geef zelf een reactie. Volgens de statistieken bezocht slechts een persoon deze bijdrage. En ik blijf me afvragen waarom! Ik vind het best een goed stukje. Maar het is wel een thema dat ik geloof ik al duizend keer heb behandeld onder het motto: frapper frapper toujours. Maar okay, op een keer moet het genoeg zijn.
    Desalniettemin toch bijzonder opmerkelijk.

  2. Ja, een echte woordenbrij. Een woordenbrij zoals een woordenbrij hoort te zijn. Maar het is wel die lekkere woordenbrij die zich chaotisch en zich herhalend ontwikkeld en waarin ik me zo graag wentel. De woorden en de brij krijgen in dit bizarre blog gaandeweg een eigen leven waardoor de betekenis, de inhoud steeds vager wordt en uiteindelijk helemaal uit het zicht verdwijnt. Ik vind dit blog een goed voorbeeld van radicaal en consequent doorgevoerd absurdisme. Het lijkt belangrijk, maar het is niets. Net als, goddank, zoveel in het leven.

  3. Filip

    De enige oplossing, dat sluit al de rest uit, is dat niet wat al te beperkend ?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s