Maalstroom. Eerlijk vertellen wat je voelt.

Het is volbracht.

Het is volbracht.

Omdat ik soms op een misschien wel overdreven wijze kan verlangen naar netheid, orde en regelmaat en omdat ik in mijn hoofd al de mooiste reizen kan maken die, in mijn beleving, eigenlijk nooit door de werkelijkheid worden geëvenaard, ben ik zelf helemaal niet reislustig. Ik omring me met mijn eigen parafernalia en zit de dag uit in een droom van geschiedenis en filosofie. Ik verwonder me over de denkkunst van anderen en tracht er iets van op te steken. Het droevige geloei van jan-met-de-pet dat via alle gaten en kieren van het internet doordringt tot mijn weerloze en weltfremde digitale veste vergalt veel van mijn zoektochten. Want het banale en het ordinaire valt helaas niet geheel buiten te sluiten. Opgewonden stemmen van journalisten, bloggers en kwetteraars die, hysterisch, de allergewoonste zaken toch een sensationeel tintje weten te geven, maken dat ik me soms ver verwijderd voel van de schoonheid en het evenwicht van een “hoger”, beter leven. Het is dan alsof ik tenonder ga in een woest kolkende maalstroom van harde, wrede en onbarmhartige woorden die op een bozige haatvolle manier worden uitgespuugd door bloeddorstige horden van gemankeerde en teleurgestelde mensen die niets anders meer voor ogen hebben dan het leven uit te leven. Tot de dood de verlossing brengt en hun woede eindelijk definitief kan verschroeien in het alledaagse helse vuur van crematoriumvlammen.

Ik liep langs verre stranden of beklom rotsige wanden. Het bleef gewoon, eigenlijk niets bijzonders en al helemaal niet uitdagend. Ik ontmoette in verre stoffige landen arme drommels die honger hadden, ziek waren en verongelijkt. Voor mij bleef het toch allemaal hetzelfde.

Het blijft de onontkoombare sleur van het déjà vu, de versteende voorstelling van het avontuurlijke, het mogelijke. Het blijven voor mij gewoon niet verrassende “belevenissen” en “uitdagingen”, maar kennelijk dus wel precies datgene wat mensen meestal aanzet en verlokt tot het maken van al die verre gevaarlijke reizen.

Wel kan ik mij, daarentegen, uitzonderlijk verbazen over de massieve impact van mijn gemoedstoestanden op mijn leven van alledag. Deze emotionele ervaringen schilderen met de penselen van mijn ratio steeds weer nieuwe meesterwerken in mijn ontvankelijke bewustzijn. Mijn gedachten die vormen en belevenissen scheppen en kunnen gaan waar een lijflijk mens nooit zal kunnen gaan. De plaats waar de taal meestal tekort schiet om de woelingen van hart en ziel te duiden. Op die plek beleef ik mijn “avonturen”.

De tragiek van de zaak is dat ik uit hoofde van mijn functie veel over deze aardbol moest rondzwerven. Deze bezigheid heeft mij nooit kunnen bekoren en steeds weer werd ik getroffen door de gelijkvormigheid van zo op het oog niet gelijkvormige belevenissen. De echte afwisseling, de werkelijke belevenissen die er voor mij toe doen, ervaar ik als ik in mijn bizarre gedachten en mijn grenzeloze fantasie rondzwerf. Ik wijk hierin dus, zoals ik steeds weer moet constateren, zeer sterk af van de gemiddelde mens bij wie het kennelijk precies andersom is. Ik vraag me wel eens af waarom ik ook in deze kwestie weer zo hardgrondig anders moet zijn dan de rest. Weer zo’n vervloekte uitzondering! Niet dat ik er echt onder gebukt ga, maar het is wel lastig als je met je medemensen van gedachten wilt wisselen.

 

Nb. Ik besef dat ik me met dergelijke ontboezemingen wel heel erg kwetsbaar maak. Ik hoef het niet te plaatsen, maar ik doe het toch. Over dat krankzinnige exhibitionisme van de blogger, en het mijne in het bijzonder,  heb ik al eens wat geschreven. Vrijblijvend bloggen met mooie foto’s en prachtige gedichten is uiteraard volstrekt risicoloos en dergelijke activiteiten zie je hier dan ook heel veel. Ik geniet ervan. Maar voor mij, afgezien van het gegeven dat ik niet beschik over dergelijke artistieke vaardigheden, is dat kennelijk niet genoeg. Kennelijk geniet ik ervan om mezelf belachelijk te maken!

Advertenties

1 reactie

Opgeslagen onder Uncategorized

Een Reactie op “Maalstroom. Eerlijk vertellen wat je voelt.

  1. Filip

    Mijn God , R.J. Wat heb jij er een kolfje van weg wat het gebruik wrede en onbarmhartige woorden betreft.
    Daarnaast is er natuurlijk ook niemand zo bedreven in het aanwenden van liefdevolle en barmhartige woorden …

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s