Ongewild inkijkje in de hel. Waarschuwing!

Hel volgens Luca Signorelli.

Hel volgens Luca Signorelli.

Verdwenen ouders. De kerk biedt troost. Maar later is het helemaal verkeerd gegaan.

Verdwenen ouders. De kerk biedt troost. Maar later is het helemaal verkeerd gegaan.

Ik kan het niet meer vertellen, helaas. Maar ik kan nog wel, zij het met moeite, de pen hanteren. Wat ik gezien heb tart elke beschrijving. Het begon ’s morgens vroeg toen ik nog lag te slapen. Het was nauwelijks licht. Ik werd wakker van een striemend gebrom. Een geluid rechtstreeks afkomstig uit de onderwereld. Mijn slaapkamer werd verlicht door een flikkerend wit-blauwe straling. Zo nu en dan was het geknetter van elektrische ontladingen te horen. Maar het meest beangstigend was nog wel dat ik in al dat tumult duidelijk stemmen hoorden die gilden, kermden en brulden. Ik ging rechtop zitten in bed en zag dat het geluid afkomstig was van een schilderij aan de muur tegenover mijn bed. Het schilderij stelt een heuvel voor met op het hoogste punt een kathedraal. Voor die kathedraal strekt zich een weide uit die doorkruist wordt door een zandweg. Halverwege die weg spreekt een non twee kinderen toe. Het lijkt erop dat zij hen een vermaning geeft. Op de voorgrond knielt een andere non in gebed neer. Welaan, dit tafereel was verdwenen en daarvoor in de plaats scheen uit een gat in de muur dat weliswaar omhuld werd door de barokke lijst van het oorspronkelijke schilderij, een rode vuurgloed. Om de lijst zelf lichtte de muur wit-blauw op en werden elektrische ladingen mijn slaapkamer in geslingerd.
Ik stond onmiddellijk naast mijn bed en sloop naar het schilderij, daarbij min of meer ondoordacht het gevaar van een plotse elektrocutie op de koop toe nemend. Halverwege al werd ik daadwerkelijk getroffen door een bliksemflits. Maar vreemd genoeg merkte ik er niets van. Geen schroeilucht, geen hartstilstand, doch slechts een lichte huiver waarbij de haartjes op mijn armen recht overeind gingen staan. Bij het schilderij aangekomen verstoute ik mij door het gat in de muur te kijken naar wat aan gene zijde lag. Het tafereel dat zich daar voor mijn ogen ontrolde was zo afschrikwekkend en angstaanjagend dat mijn knieën als van was werden en het koude angst zweet mij uitbrak. In een landschap dat nog het meest leek op het binnenste van een goed gestookte oven, stonden in perfect symmetrische rijen gerangschikt en op een woest ziedende vuurbodem geplaatst, ontelbare levensgrote omgekeerde roodgloeiende crucifixen. Er hingen mensen aan, maar niet op de gebruikelijke manier. Zij waren van bovenaf op de crucifixen gespietst waardoor bij velen de darmen zich buiten het lichaam bevonden. Zij waren overdekt met de vreselijkste zweren en de meest afschuwelijke brandwonden. Het vreemde was dat zij allemaal leefden en volledig bij kennis bleken te zijn. Zij gilden het voortdurend uit van de pijn. En om de kwelling nog te vergroten droop er van bovenaf een soort brandende pek op hun toch al zo getormenteerde lichamen. Vlak voor mij ontwaarde ik die lieve tante Corrie die nog niet zo lang geleden van ons was heen gegaan. Haar naakte gekwelde lichaam kronkelde van pijn veroorzaakt door die helse martelingen. Zij gilde onophoudelijk. Ik probeerde te horen wat zij schreeuwde en boog mij nog dichter naar de opening in de muur. De gloeiend hete lucht die uit het gat kolkte dreigde mijn haar en mijn wimpers te verschroeien. “Er is geen hemel”, hoorde ik haar nu roepen. “Hoor naar mij, er is geen hemel” Ik deinsde terug en kwam in shocktoestand te verkeren. “Alles is voor niets geweest. De aarde was de hemel” kermde zij. Naast haar en achter haar regen zich onafzienbare rijen crucifixen aaneen. Op elk was een mens gespietst. Ik verloor het bewustzijn.

Nu lig ik in het ziekenhuis. Ik kan niet meer praten. Ik moet nog zoveel zeggen, maar het spreken is mij onmogelijk geworden door een neurologisch defect in mijn brein.
De mensen zouden moeten weten wat ik gezien heb.
Het is te laat. Veel te laat voor redding. Alles is verloren.
Het enige dat u nog rest is u op te maken voor de eeuwig durende kwelling.

Advertenties

1 reactie

Opgeslagen onder Uncategorized

Een Reactie op “Ongewild inkijkje in de hel. Waarschuwing!

  1. Filip

    Het leven schenken is de hel doorgeven…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s