De lente bot en bloeit, krioelt en kriebelt. Foto’s van het prachtige Belmonte te Wageningen.

Bloemenpracht

Bloemenpracht

Nog in de knop

Nog in de knop

briljant

briljant

Diep rood

Diep rood

Uitbotting

Uitbotting

Strepen

Strepen

podium

podium

Zomaar op de bosgrond

Zomaar op de bosgrond

Pastel

Pastel

Contrast

Contrast

 

 

 

De lente bot en bloeit, krioelt en kriebelt, om het maar eens op mijn manier een beetje poëtisch te zeggen. En dan ontstaat, nog erger dan normaal, de drang om naar buiten te gaan. Om te gaan zwerven langs velden en beemden, over heidevelden en zandverstuivingen, maar eerst….naar Belmonte in Wageningen, een prachtig, hoog gelegen, arboretum, waar duizenden kleuren geheel gratis voor de passanten worden tentoongesteld. Hier zie je de gecultiveerde natuur op zijn best. Geen woeste, krakende, moeilijke en wrede natuur, nee, gewoon de door liefhebbende mensenhanden in elkaar geknutselde kijknatuur. Fototoestel in de aanslag, voor als er wat gebeurt, dat we meteen kunnen gaan afdrukken. “Gebeurt” in dit geval te vertalen door “plotseling opborrelende gemoedstoestanden”. Ik ben een liefhebber van de zogenaamde Zen-fotografie, dat wil zeggen rust, symmetrie, harmonie, geen mensen, veel van hetzelfde, een in slaap sussende keten van min of meer steeds weer dezelfde kiekjes. Tot in het oneindige. Net als het leven zelf.

Elk jaar ga ik een of twee keer naar Belmonte, om daar, tussen andere grijze bejaarden, in alle gemoedsrust bloemenpracht en teer lentegroen te ondergaan. De geest is dan leeg. Ik brom een vrolijk wijsje en laat me door mijn ogen leiden. Een absolute aanrader!

Wat ik wil inzien is dat dit alles één samenhangend, onlosmakelijk en causaal geheel is. Het houdt niet op bij deze planeet, nee, het stroomt verder door het ganse universum en het overtuigt mij van het gegeven dat ook ik een onderdeel ben van een “goddelijk” geheel. Mijn “zelf” lost op en wordt vervangen door dat geheel. Het totaal bezielde universum bestaat als een granieten eenheid, eeuwig en altijd. Op dit niveau van abstractie is “de vrije wil” verdwenen en heerste er slechts eeuwige rust.

U zult denken, het moet niet veel gekker worden. En inderdaad, afgezet tegen de hectiek en de vooroordelen van alledag, is bovenstaande esotherische overpeinzing gelijk een kostbaar kleinood in een beerput vol onzin en waandenkbeelden.

 

Advertenties

6 reacties

Opgeslagen onder Uncategorized

6 Reacties op “De lente bot en bloeit, krioelt en kriebelt. Foto’s van het prachtige Belmonte te Wageningen.

  1. Die tweede lijkt wel een artisjok
    lekker met een mosterdsausje

  2. galmier

    Ik ben gek op berkenbast
    haar tekeningen zijn vaak nog mooier dan die in de wolken.
    je kunt ertegen leunen maar dat doe ik niet dan zie ik de tekeningen niet meer.

    • Ik kan het u nog sterker vertellen, ik heb mij wel eens in de wolken bevonden en dat beviel me geenszins. Geef mij maar die ouderwetse fraai gelijnde berkenbasten. In vroegere, donkere tijden, las men de toekomst uit dit lijnenspel. Ook ik wil me nog wel eens te buiten gaan aan dit occulte tijdverdrijf, maar wat ik daar lees is eigenlijk niet onder woorden te brengen en dat is maar goed ook. Wist u dat ze heel vroeger ook vaartuigen maakten van berkenbast. Het is zomaar “een weetje”, maar het zegt toch het wel iets over die dekselse berkenbast.

  3. Artisjokken, berkenbast met een mosterdsausje, ja mensen, het leven is objectief gezien (dus als je een buiten dit ruimte-tijdcontinuum staande entiteit bent) een neutrale aangelegenheid, een evolutionair proces; het zijn echter die rare, met zelfbewustzijn begiftigde, mensen die het verschil proberen te maken. De een geniet van berkenbast, de ander van artisjokken met mosterdsaus. Zo ben ik dol op boerenkool met een sappige rookworst, al kan ik niet zo gauw een bloem bedenken die op een rookworst lijkt. Ik moet bekennen dat ik tot voor kort wel tegen de tekeningen van de berkenbast leunde, me totaal niet bewust van het feit dat ik hierdoor wijdse vergezichten voor anderen aan het oog onttrok. Als ik eraan terugdenk stijgt het schaamrood me nog naar de kaken.
    Maar dan het dwalen door de veluwse wouden, het stilstaan en luisteren, het in jezelf keren en alles begrijpen, nee niet begrijpen, het alles aanvoelen is het meer. Die mystieke ervaringen diep in de ondoordringbare wouden rond Rheden en Velp, dagenlang trekken over die onafzienbare steppen die zich na Ede uitstrekken zover het betoverde oog reikt. Dit alles is niet in materiel;e waarde uit te drukken. Het behelst meer dan alle rijkdom der aarde aan schijngeluk kan geven.
    In de verte wordt het dreunen van het geschut der liefdeloosheid steeds luider en kruipen donkere schaduwen nader om onze geest te bedwelmen en te vervormen. Wij denken dat er sprake is van een normaal leven, maar het is eigenlijk niets anders dan het krijsen van een gekweld dier in doodsnood. Vindt U ook niet?

  4. Filip

    Ja schoonheid komt altijd beter tot haar recht temidden van lelijkheid….

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s