De steeds mensonvriendelijker wordende megapolis van de toekomst zal mogelijk toch de redding van de homo sapiens betekenen.

Megapolis. 2014

Het fenomeen stad als een van de vele mogelijke geografische vormen van een samenleving is naar mijn mening slechts een kortstondige fase in de evolutionaire ontwikkeling van de “homo sapiens”. Dit geldt evenzo voor het “Kapitalisme” als relatief kortdurend en op economische motieven gebaseerd “Leitmotiv” voor de organisatie van de mondiale samenleving. Een vorm van organisatie die door het fenomeen stad naadloos wordt gefaciliteerd. Sterker nog, een vorm van organisatie die zonder het fenomeen stad nooit tot volle wasdom zou kunnen komen.

De stad leidt bij zijn bewoners tot vervreemding op vele gebieden. Eenzaamheid, anonimiteit, misdaad, agressie, onverschilligheid zijn in dit verband de meest bepalende negatieve kenmerken, die de positieve hoedanigheden van een stad mijns inziens ruimschoots overstijgen.

De economische interactie tussen mensen is een van de belangrijkste actoren bij het tot stand komen van het cultuurlandschap. Het kapitalisme, het denken en handelen in een toestand van materiele schaarste van de individuele mens uitmondend in het inherente fenomeen van de vrije markt zijnde dus het (uiteraard onvermijdelijke) evolutionaire kader waarbinnen de mens zijn bestaan tot nu toe overwegend moest concretiseren, heeft op vrijwel organische wijze geleid tot de vorming van steeds grotere steden en stedelijke gebieden, tot een wereld die er uitziet zoals hij er nu uitziet.

Dit, in de loop van de menselijke historie vorm gekregen, patroon van denken en handelen is dus op grond van evolutionaire wetmatigheid zo eigen aan de mens dat nadenken over alternatieve samenlevingsvormen ternauwernood nog plaats vindt en, zo dit al gebeurt, wordt dit, met name door mensen die om materiële redenen het meest belang hebben bij handhaving van de huidige status quo, begrijpelijkerwijs onmiddellijk afgedaan als vaag idealisme, dromerij, luchtfietserij etc. Het kan eigenlijk ook niet anders.

Deze historische, evolutionaire ontwikkeling van het economisch handelen en denken van de homo sapiens kon in feite maar één uitkomst hebben, namelijk een “Condition Humaine” die bijna volledig is gebaseerd op de steeds groter wordende invloed van dat onontkoombare en prominente evolutionaire overlevingsmechanisme dat wij tegenwoordig “kapitalisme” plegen te noemen. Dit, overigens, in de tijd bezien, steeds weer aan veranderingen onderhevige overlevingsmechanisme, houdt in: een, het menselijke bestaan, volledig overheersende, in feite existentiële, angst voor de dood die zich overal en altijd manifesteert in hebzucht, strijd, machtswellust, concurrentie, wantrouwen, kortom in de overbekende “Struggle for Life” en “Survival of the Fittest”.  Een “isme” dus met kenmerken en eigenschappen die exact terug te vinden zijn in de mechanismen van de darwiniaanse evolutionaire causaliteit. Een causaliteit die verantwoordelijk is voor de historische ontwikkeling van de homo sapiens tot nu toe. Er is sprake van een evolutionair ontwikkeld mechanisme dat gebaseerd is op een diep in onze psyche gewortelde en in onze genen verankerde angst voor toekomstige materiële onzekerheid. Een alles overstijgende existentiële angst die in alle poriën van ons bestaan doordringt en de brandstof vormt voor egoïsme, materialisme en rabiaat consumentisme. Een, het hele leven van de homo sapiens bepalende, onderbewuste angst voor de dood dus. Een existentiële angst als evolutionair vorm gekregen instrument bedoeld om het totale proces dat de continuering en instandhouding van de soort behelst, te optimaliseren.

Maar wel een bot instrument! Een instrument namelijk dat, bij veranderende omgevingsfactoren, zich tegen de homo sapiens kan keren.

Het kapitalisme is een fase op weg naar de verdere evolutionaire metamorfose van de homo sapiens.

Sterk veranderende omgevings factoren (klimaatverandering, uitputting van landbouwarealen, schaarste van drinkwater, destructieve overbevolking etc.) bieden kansen aan “gunstige mutaties”. Mutaties die bij gelijk blijvende omstandigheden onopgemerkt verloren zouden zijn gegaan.

De stad zal zich op den duur tegen de homo sapiens keren. De stad zal de homo sapiens steeds verder vervreemden van zijn eigen natuur. Het zal zijn existentiele angsten verder aanwakkeren en uiteindelijk zal de homo sapiens daardoor in zijn huidige vorm uitsterven en mogelijk vervangen worden door een menselijke mutatie die beter aangepast is aan de sterk veranderde omgevingsfactoren.

Veranderde leefomstandigheden waarvoor, vrijwel zeker, diezelfde homo sapiens verantwoordelijk gesteld kan worden. Zo zou het fenomeen “stad” in de toekomst uiteindelijk verantwoordelijk kunnen zijn voor het ontstaan van een “nieuwe mens” zijnde een volgende stap in het evolutionaire proces.

Eigenlijk niet eens zo’n somber verhaal, maar mijns inziens wel een waarschijnlijke ontwikkeling naar een overigens zeer onzekere toekomst.

Grote en mooie verhalen zijn verhalen over het in de verre toekomst verdwijnen van het kapitalisme en het oplossen van onze stedelijke samenlevingen, over het denken hoe een evolutionair solide menselijke samenleving er mogelijk uit zou kunnen gaan zien.

Science Fiction dus!!

Advertenties

1 reactie

Opgeslagen onder Uncategorized

Een Reactie op “De steeds mensonvriendelijker wordende megapolis van de toekomst zal mogelijk toch de redding van de homo sapiens betekenen.

  1. Filip

    Pogingen om tot een nieuwe mens te komen werden tot nog toe op brute wijze onderdrukt, voorlopig is er in de verste verte nog geen spoor van te ontdekken en blijft de mens dus een wolf voor de mens….

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s