Mijn droom over een ideale wereld. Een avontuurlijke tocht op de luchtfiets.

Land van Kokanje. Pieter Bruegel de Oude. 2014

Al eerder schreef ik over mijn ideale wereld. Dat gebeurde zo’n beetje uit de losse hand waarbij ik volledig voorbij ging aan de notie dat het begrip “ideaal” wel een heel erg subjectief en willekeurig begrip is. Vraag aan duizend mensen wat zij een ideale wereld vinden en zij zullen alle duizend een verschillend antwoord geven. Het is in mijn ogen totaal onmogelijk om een objectief beeld van een ideale wereld te schetsen. Ik zal daarom nog een keer duidelijk maken wat IK een ideale wereld vind, met volledig voorbijgaan aan wat anderen mogelijk een ideale wereld zouden vinden. Want wat anderen een ideale wereld vinden vind ik in deze volstrekt irrelevant. Laat er geen misverstand over bestaan: messianisme of bekeringsdrift is mij in deze geheel vreemd. Ik sta er zelfs zeer vijandig tegenover omdat bekeringsdrift totaal niet strookt met mijn idee van “de werkelijk vrije mens”, van de echte authentieke, autonome persoonlijkheid.

Een ideale wereld is in mijn ogen een wereld waarin alle denken en handelen erop is gericht om menselijk lijden te voorkomen of te neutraliseren. “Lijden” is, in mijn ogen, een puur individuele zaak. Collectief “lijden” is een afgeleide van individueel “lijden” en daarom voor mijn redenering in feite irrelevant. In een ideale wereld moet individueel “lijden” herkend en erkend worden. Deze herkenning en erkenning moeten als vanzelfsprekend voortvloeien uit een solide verankerde, geïnternaliseerde empathie. Het denken en handelen dat in het verlengde ligt van deze empathie dient in zeer hoge mate belangeloos te zijn en dus, zoals reeds gezegd, als het ware voort te spruiten uit een voedingsbodem van liefde, persoonlijke betrokkenheid en waarachtig gevoeld erbarmen.

In het licht van de ons omringende werkelijkheid, in het licht van de rauwe brute wreedheid van deze wereld en de onbeschrijflijke, vaak religieus geïnstigeerde, gewelddadigheid, komen deze woorden lachwekkend en potsierlijk over. In een wereld waar wreedheid, xenofobie, ziekelijke hebzucht, angst en agressie om de voorrang strijden zijn woorden van relativering en liefde net zo vervreemdend als de spreekwoordelijke vreemde eend in de bijt.

Wij leven momenteel nog steeds in een wereld waar geldzucht, perfide economische systemen, egoisme, kwaadaardige wantrouwende wederkerigheid en ziekelijke statusjacht de intermenselijke relaties bepalen. Er moet dus heel wat veranderen willen wij in een wereld terecht komen die ik mijn ideale wereld kan noemen.

Wat nodig is is een gemiddeld IQ van 150 voor de wereldbevolking en een gemiddelde persoonlijkheidsstructuur die geheel en uitsluitend is gebaseerd op liefde en belangeloosheid. Meneer Darwin zou zich in zijn graf omdraaien als hij deze “softe” onzin zou lezen. Zo’n samenleving staat mijlenver ver af van de kille evolutionaire begrippen “Survival of the Fittest” en “The Struggle for Life”.

Een wereld, zoals ik hem voor ogen heb zal er dus nooit komen, omdat deze totaal in strijd met datgene wat onze evolutie tot nu toe heeft laten zien. De wetenschap weerlegt dus mijn idee voor een ideale wereld. Maar ik laat mij niet uit het veld slaan door dergelijke details, ik blijf er ferm op los fantaseren.

Hoe zou mijn ideale wereld er nu daadwerkelijk uitzien? Welaan, hieronder een, qua belangrijkheid, volstrekt willekeurige, limitatieve opsomming:

  1. Veel minder mensen. Nu telt de wereld ongeveer 7 miljard mensen. Ik denk dat 1 miljard meer dan genoeg is. Minder milieuverontreining. Meer ruimte om te leven. Goed voor het ruimteschip Aarde.

  2. Geen steden. Steden brengen niet meteen het beste naar boven in de mens. De stad bevordert anonimiteit, desolate eenzaamheid, criminaliteit en bijna algehele vervreemding. Dus: geleidelijke trek van de stad naar het platteland en vorming van kleine gemeenschappen van op en bij elkaar betrokken mensen.

  3. Toepassing van alle moderne technische mogelijkheden om kleinschaligheid te bevorderen en massacultuur te ontmoedigen.

  4. Infrastructuur volledig inpassen in het natuurlijke landschap. Goederenvervoer zoveel mogelijk ondergronds. Personenvervoer zoveel mogelijk individueel, electrisch, geluidloos en veel sneller en onzichtbaar geintegreerd in het landschap. Energievoorziening uitsluitend op basis van de wind, de zon en het water. Zo kleinschalig als maar technisch mogelijk is.

  5. Zoals reeds gezegd, streven naar kleine gemeenschappen. Maximaal 200 mensen (zijnde het aantal mensen wat één persoon zo ongeveer maximaal echt kan kennen wat betreft afkomst, geschiedenis, hoedanigheid etc. )

  6. Zoveel mogelijk zelfvoorzienendheid. Wat binnen de gemeenschap zelf kan worden gemaakt en verbouwd heeft voorrang. Productie uiteraard wel met behulp van de allermodernste technische hulpmiddelen.

  7. Communicatie met de hele wereld door middel van de meest geavanceerde technische communicatie apparatuur teneinde te komen tot een onafgebroken uitwisseling van kennis en vaardigheden

  8. Centraal te regelen: Back-up systemen die moeten produceren wat kleinschalig niet kan worden geproduceerd. Back-up systemen voor noodgevallen als de productie van de kleinschalige gemeenschappen uitvalt. Universiteiten en hogescholen. Ziekenhuizen met deskundige specialisten.

  9. Onderwijs gericht op toegepaste wetenschap, onderwijs en vorming primair gericht op volledige fysieke en psychische zelfstandigheid.

  10. Hoofddoel der kleinschalige gemeenschappen: persoonlijke ontwikkeling en ontplooing van artistieke talenten. Leven voor de kunst en wetenschap.

  11. Absolute vrijheid om te zeggen en te doen wat men goed dunkt. Kleine gemeenschappen bepalen in onderling overleg en met behulp van directe democratie de prioriteiten, de verdeling van taken naar kennis, deskundigheid en vaardigheid en de zorg voor de zieken en behoeftigen.

  12. Werken is een middel met als doel de ontplooing en ontwikkeling van de individuele mens op cultureel en wetenschappelijk gebied.

  13. Bestuur, indien mogelijk, altijd op basis van directe democratie. Wat plaatselijk geregeld, gemaakt kan worden niet centraal regelen. Gezag alleen op basis van deskundigheid, empathie en redelijkheid.

  14. Afschaffing van geld en van het winstprincipe.

Zoals gezegd slechts een limitatieve opsomming. De nu nog als los zand aan elkaar hangende punten dienen binnen een inspirerend kader tot een uitdagend (mag dat?) plan te worden samen gesmeed zodat de wereld weer een paar duizend jaar vooruit kan. Ons leven is veel te mooi en te kostbaar om het te laten verkwanselen door domheid, hebzucht, agressie en liefdeloosheid.

Een bovenomschreven wereld is een fantasiewereld die werkelijkheid kan worden als iedereen dit zou willen en kunnen. Ik ben bang dat ik de enige ben die dit wil en niet eens “kan”. De rest van de wereld lacht zich, begrijpelijkerwijs,  een kriek en gaat weer over tot de orde van de dag, te weten het langzaam ten gronde richten van deze zo prachtige planeet.

Advertenties

1 reactie

Opgeslagen onder Uncategorized

Een Reactie op “Mijn droom over een ideale wereld. Een avontuurlijke tocht op de luchtfiets.

  1. Filip

    Als je het leven zo al als mooi en kostbaar ervaart lijkt het mij verstandig om daar niets aan te wijzigen.
    Uw edelmoedig streven zou evenwel in dank aanvaard worden (moest het ooit in realiteit omgezet worden) door diegenen die het leven zoals we dat tegenwoordig kennen maar een lelijk en waardeloos vergiftigd geschenk vinden.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s