Eigenstandigheid en authenticiteit kunnen bescherming bieden tegen nihilistische groepsdwang en hypocrisie.

De man met de hamer. De held van het hebzuchtige volk.

De man met de hamer. De held van het hebzuchtige volk.

 

 

Het is nu ruim een week na het Vliegtuig. Want, en daar komt het eerst cliché al, “er viel een Vogel die geen vogel was”. Er viel een voertuig gevuld met Liefde en Hoop. Vernietigd door wreed geweld en gewetenloze agressie.

En daar zitten we dan. Wij, de achterblijvers, met, en daar komt het tweede cliché : “heel veel vragen”. Overigens ( “By the way”, zou de Engelsman zeggen) heb ik de rampen-cliché-man wel gemist. Hij zette vroeger altijd op een plek des onheils een bord met, het derde, maar wel het mooiste cliché : “Waarom?”, of in het Duits “Warum?”, een woord dat ik in die teutonentaal persoonlijk nog veel mooier en onheilspellender vind klinken, “Warum?”, prachtig toch!!!!

De afgelopen week moesten troostende en relativerende woorden op een goudschaaltje gewogen worden. Men is in perioden van heftige collectieve rouw enorm snel gekwetst. Je zegt dan namelijk al snel dingen waarvan iedereen meent te weten dat die de directe “Nabestaanden” beledigen en vreselijk pijn doen. Dus alstublieft zorgvuldig binnen de groepsnormen blijven. En, in godsnaam, geen vreemde, relativerende of al te vrolijke dingen zeggen. Want dat zou je zomaar de sociale of collegiale kop kunnen kosten. Wees op uw hoede. De ander t.w. uw zeer gewaardeerde medemens, haalt al uw woorden van welgemeend medeleven op uiterst kritische wijze door zijn eigen ethische emotiescan en plakt er vervolgens zijn zelfverzonnen etiket van goedkeuring of afkeuring op. Inmiddels zijn er in dat kader zomaar totaal nieuwe woorden bijgekomen, t.w. tokkieverdriet, intellectuelenverdriet en verdrietdirigent. Prachtig toch hè, al die verbale creativiteit in tijden van diepe smart. Wat zijn we met zijn allen toch eigenlijk een stelletje hypocriete poseurs.

Noot.

“Er bestaat kennelijk een pathologische, populistisch gestuurde, groepsdwang die iedereen verplicht om in voorkomende gevallen te rouwen. Geef je geen gehoor aan die onsympathieke groepsdwang dan deug je niet, dan ben je keihard en heb je geen gevoel in je donder. Ik ben het niet vaak met Grunberg eens, maar dit keer wel. Ik laat me door een ander wat dat betreft niet de wet voorschrijven en zeker niet wanneer het om zoiets persoonlijks als mijn eigen emoties gaat. Zijn ze nu helemaal gek geworden!

Maar dat terzijde!”.

Wat het wel goed doet bij die zeventien miljoen in extreem diepe rouw gedompelden is de volgende bewering: “Als we militair sterker waren geweest was die hele Oekraine-onzin niet gebeurd”. Tricky, maar volgens mij kan het net.

Ruim een week na het Vliegtuig is Nederland emotioneel helemaal één geworden. Wij voelen dat we één volk zijn. Eén natie!!! Iedereen die voor het Vliegtuig nog mocht twijfelen aan de Nederlandse identiteit zal dit jaar van zijn ergerlijke, anti-sociale dwalingen genezen zijn. Wij zijn emotioneel weer één geworden en daar mogen we best wel trots op zijn, vierde cliché al weer.

Maar met onze ratio, de intelligentie, het verstand, zo u wilt, zit het toch weer iets anders dan met die warm aanvoelende, egaliserende emotie. Intelligentie is namelijk niet gelijk verdeeld over het volk. Er zijn slimme mensen, iets minder dan de helft van de bevolking, en er zijn domme mensen, iets meer dus dan de helft. Er ontstaat, bij gebrek aan verdere doorslaggevende en egaliserende factoren, dus een groot sociaal, cultureel en economisch verschil tussen hoogopgeleide mensen, en laagopgeleide mensen. En dat is niet zo mooi. Helemaal niet zo mooi, eigenlijk!! Want door deze grote verschillen in toebemeten intelligentie krijg je mensen met heel veel geld aan de ene kant en afgunstige arme sloebers aan de andere kant. En dat dan allemaal weer in een maatschappij waar alles, maar dan ook werkelijk alles, om geld en de afgeleiden (bezit, macht en sociale status) van geld draait. Door deze perfide dynamiek ontstaat afgunst, frustratie, rancune en heel veel ander “lijden”. Allemaal uiterst negatieve emoties dus, die bijna rechtsstreeks voortvloeien uit die vermaledijde ongelijkheid op het gebied van intelligentie. Wat leven we toch in een verduiveld gecompliceerde wereld!

Maar er is nog hoop!

Want gelukkig bestaat er in de periferie van onze samenleving en geraffineerd verborgen gehouden voor het oog van de conformistische en commercieel gehersenspoelde menigte, een minuscuul kleine groep mensen die wezenlijk anders is en waartoe ik, tot mijn grote spijt, helaas niet kan behoren. Deze kleine groep laat zich niet leiden door de ordinaire directieven en dwang van de groep en vecht zich met behulp van hun werkelijke authenticiteit, humor en eigenstandigheid een weg door het van hartstocht dampende oerwoud van hypocriete en populistisch gedefinieerde waarden, zeden en normen. Een minuscule verzameling zonderlingen die zich geen oor wenst te laten aannaaien door gewiekste, liefdeloze en gewetenloze hogepriesters van hebzucht en megalomane, narcistische zelfexaltatie. Na het Vliegtuig zal deze kleine groep mensen het nog moeilijker krijgen. Met het Vliegtuig, en dat laat zich raden, is per definitie ook de humor verdwenen. Humor is in de ogen van de zwijgende meerderheid een belediging geworden, want humor is immers relativering en relativering is intellectueel en niet respectvol, dus elitair en dus verwerpelijk. Hoedt u in tijden van rampspoed dus voor humor, want het zal u nog jaren nadien nagedragen worden.

Het Vliegtuig heeft iets gestart en we weten niet waar het gaat eindigen.

En zo hebben we dus inmiddels: “9/11”, de “afschuwelijke moorden” en nu het “Vliegtuig”. De rampen stapelen zich opeen en het wordt bijna teveel voor één volk om te dragen. Ik kom dit hele jaar mijn bed niet meer uit!

Advertenties

4 reacties

Opgeslagen onder Uncategorized

4 Reacties op “Eigenstandigheid en authenticiteit kunnen bescherming bieden tegen nihilistische groepsdwang en hypocrisie.

  1. Tegen de atoomoorlog werd ooit het schuilen onder de trap aanbevolen.
    Een vreemd advies.
    Mag ik er op wijzen dat het aantal sterfgevallen in een bed erg groot is.

    Hugo Brandt Corstius beschreef ooit een rampenformule.
    De verstreken tijd, de afstand, het aantal slachtoffers en de directe betrokkenheid speelde hierin de belangrijkste factoren.
    De voortdurende nieuws en nieuwtjes stroom rondom de vlucht MH17 bewijzen de validiteit weer van deze rampenformule.

    Medeleven heb ik zeker voor alle betrokkenen, maar ook afstand.

    Beleefde groet,

  2. Filip

    Het gebeurde zelfs ooit dat een in de sovjetunie opgestegen MIG straaljager onbestuurbaar geworden vele duizenden kilometers door het uitspansel aflegde om uiteindelijk in een slaperig dorpje tussen Doornik en Kortrijk neder te storten precies op een woning alwaar een dorpsbewoner met vaak zich kortelings voordien, en zich van geen -op zich afstormend- kwaad bewust, te ruste had gelegd.
    De bedstede die zijn vertrouwde rustplaats was werd prompt zijn laatste rustplaats.
    Er was daar nu een diepe put, de put was zijn graf, het traject naar zijn graf had vele uren daarvoor een aanvang genomen. Hij was de uitverkorene van een surrealistisch noodlot. Of hoe de realiteit de fantasie kan overtreffen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s