Mijn mening over “Revival” van Stephen King en over andere zaken.

Een warme zomerdag.

Een warme zomerdag.

Stephen King is een Amerikaan die, ondanks de stortvloed van opgeklopt en onrealistisch consumenten-optimisme die de ingezetenen van de Verenigde Staten elke dag van de week weer, in de vorm van geraffineerde en commercieel conspirerende media, over zich uitgestort krijgen, kennelijk toch een vrij normale, aimabele, zij het licht pessimistische, persoon is gebleven. En dat siert hem, vind ik. Gesteld kan worden dat het leven in die vervreemdende, agressieve Amerikaanse samenleving voor een normale, goedwillende persoon uiteraard geen pretje is, ondanks alle egocentrische flauwekul-sprookjes die super materialistische en extreem hedonistische Amerika-dwepers van VVD-huize ons willen doen geloven. Niets is daar wat het lijkt. Vriendelijkheid is de verborgen agenda om jou op een slinkse manier geld uit de zak te kloppen en godsdienst is daar meestal het instituut waarbinnen vreemdelingenhaat, intolerantie en racisme welig tieren. Het is het land van de optimistische schijnheiligheid en de onechte sentimentaliteit. In Amerika zijn eigenlijk maar een paar zaken werkelijk belangrijk, namelijk geld, macht en sociale status. Om die zaken te verkrijgen zijn de Amerikanen desnoods bereid hun oude moeder te vermoorden. De werkelijke president van de VS is dan ook niet meneer Obama, maar de geldgod Mammon met die rare Ayn Rand als zijn bevlogen profeet. Hebzucht is goed. Altruïsme is slecht. Zo verkondigde de inmiddels overleden Rand aan iedereen die het toen maar wilde horen en zo valt ook nog steeds in haar boeken en manifesten te lezen. Eigenlijk is het allemaal te droevig voor woorden. Neemt niet weg dat de, van nature al sterk individualistische, Amerikanen bijzonder goed naar haar hebben geluisterd en haar gedachtegoed met groot enthousiasme tot het enige kompas hebben gemaakt waar zij in hun leven op willen koersen.

En het bovenstaande met verwondering in ogenschouw nemend, heeft Stephen King in feite nog een heel vriendelijk, zij het toch wel vrij pessimistisch, boek geschreven. King is wat dat betreft volgens mij een atypische Amerikaan, in dier voege, dat het bij hem nou eens niet altijd en alleen om geld en macht draait

Het boek leest, zoals gewoonlijk, als een sneltrein die voortdendert over de glad gepolijste rails van spanning, gewiekste dialogen en bovenzintuigelijke gebeurtenissen. Zo’n boek lees ik dus in een adem uit. De oude meester leeft nog.

Snobs en neerbuigende academici zijn vaak van mening dat het werk van Stephen King in feite echte Amerikaanse shit-pulp is en in ieder geval geen Literatuur. Het lezen van zijn boeken ligt ver beneden hun waardigheid. Zij zijn van hetzelfde kaliber als het soort mensen, dat beweert alleen van klassieke muziek te houden en daarom denkt, vanuit hun elitaire “Hoge Culturele” positie, zo maniakaal veroordelend tekeer te moeten gaan tegen de “decadentie, verdorvenheid en relatief onmuzikale oppervlakkigheid” van populaire muziek. Laat deze mensen in godsnaam gewoon uit hun boord lullen en lees gewoon Stephen King. Ik ken in feite geen betere verteller. En wat kan het mij dan, voor den donder, schelen dat het geen hoge literatuur is. Het is prachtig, adembenemend en super spannend.

Zoals gewoonlijk is het boek, vind ik, best wel goed geschreven. Stephen King is een meester in het verwoorden van de “American Way of Life”. Door de dialogen voel je de echte Amerikaanse hebbelijkheden resoneren. En het leuke is dat Stephen King steeds relativerender schrijft over het verschil tussen goed en kwaad. Zijn sympathieke hoofdpersonage heeft een aantal vervelende trekjes. Gezegd dient te worden dat anti-sociaal zijn in de Amerikaanse samenleving volgens mij niet iets uitzonderlijks is. Het hoort bij het leven daar. Bij hun individualisme. Je ziet de “prominente” splinter in het oog van de ander, maar praat niet over de “onbelangrijke” balk in je eigen oog. Prachtig is het hoe de schrijver deze menselijke trekjes geheel terloops door het verhaal heen weeft.

Het ultieme Kwaad speelt altijd een rol in de boeken van Stephen King. Zo ook hier. En met dit boek overtreft de schrijver zichzelf ruimschoots. Hij beschrijft het leven dat wij hier doormaken als een belangrijke opgave, als een taak waar je je beter maar met optimisme, liefde en toewijding aan kan overgeven, want het is wel de enige tijdspanne waarbinnen je enige liefde en tevredenheid, enige rust en regelmaat kunt ervaren. Het leven voor je geboorte en na je dood is letterlijk een ware hel. Het leven in dit specifieke ruimtetijdcontinuüm is de enig mogelijke, weliswaar tijdelijke, ontsnapping aan die gloeiende martelende hel. Na het leven wordt je weer teruggegooid in die stinkende poel van oneindig en intens lijden. Het is duidelijk dat Stephen King de schrijver H.P. Lovecraft als lichtend voorbeeld hanteert. Lovecraft, de schrijver van diepe, niet-menselijke geheimen en van krachten die dit leven ver te boven gaan. En als het gaat om het beschrijven van de hel, is

Uit het voorgaande kunt u al concluderen dat het boek, naar menselijke maatstaven bemeten, niet logisch in elkaar zit. Er is sprake van bovenzinnelijkheid, van andere manieren van “zijn” en van lijden, grenzeloos lijden! Maar ook is het boek een verhaal van onbereikbaar en tragisch verlangen, van verloren liefde en van diepe, diepe droefheid. Thema’s die op een heel natuurlijke en logische wijze in het boek zijn verwerkt. Een conglomeraat van toeval, noodlot en echte waanzin. Ja, dit alles kan men aan Stephen King goed toevertrouwen.

Revival” vind ik een van de somberste boeken van Stephen King, slechts overtroffen door het verhaal “de Mist”, waarin wordt beschreven hoe het menselijk bestaan zomaar kan eindigen in een extreme hellevaart en een ondenkbaar groot lijden. Maar is er dan helemaal geen troost van en hoop op een lieve, barmhartige en genadige God, die ons na de dood allemaal onder zijn hoede neemt en uitzicht biedt op een eeuwige hemel met steden van goud, straten van zilver en eeuwigdurende fysieke en mentale liefde. Nee, die god bestaat niet, die god heeft nooit bestaan en die god zal ook nooit bestaan. Er is slechts de hel van Lucifer met onvoorstelbaar en eeuwig lijden als eeuwige straf voor onze hovaardige ontsnapping. Onze ontsnapping aan de duivelse almacht van Mefisto in de vorm van het leven tussen geboorte en dood. Onze tijdelijke ontsnapping aan het helse inferno waarin wij, door onze onontkoombare dood, onherroepelijk en onverbiddelijk weer zullen moeten terug keren.

Daarom raakt het boek mij wel. Meer zelfs dan ik me tijdens het lezen bewust was. Ik besef nu eens temeer dat de enige manier om na de dood te kunnen ontsnappen aan de wrede klauwen van Lucifer is gelegen in de onvoorwaardelijke keuze, hier tijdens dit leven, voor een bijna onmogelijk, zeldzaam liefdevol en altruïstisch bestaan. Een leven van werkelijk totale geweldloosheid en van belangeloze Liefde. Alleen dan is opname mogelijk in de hemelse populatie der onbevlekten en onschuldigen. Helaas zijn dit er niet meer dan tien per jaar. De hel is een overbevolkte gruwel. De hemel is een liefdevol thuiskomen.

Wat ik hierboven schrijf is natuurlijk allemaal lariekoek en flauwekul, dat had u allang begrepen. Maar soms laat ik mij lekker meeslepen door mijn onheilsprofeten-gen. Lachen, jongen!! Dan wordt ik een krankzinnige apostel der Laatste Dagen. Volstrekt gespeend van elke realiteitszin. Ondanks alle verwarring en desinformatie vind ik het hartstikke leuk om die baarlijke nonsense op te schrijven. Wie en wat zou ik zijn als er geen tenenkrommende, absurde humor was, bijvoorbeeld mijn eigen waanzinnige onzin dus, dewelke ik waarschijnlijk als enige op werkelijke waarde weet te schatten en die voor mij daarom zelfs nog veel grappiger is. Waar kun je nu beter trollen dan op je eigen blog!

Advertenties

4 reacties

Opgeslagen onder Uncategorized

4 Reacties op “Mijn mening over “Revival” van Stephen King en over andere zaken.

  1. JWR Kruzdlo

    Wie zijn de Amerikanen? Ik weet het niet. Ze weten het zelf niet. Waarom gebruik je dan dat woordje?

    Zoals je weet woon ik al jaren in Amerika en ik ben nog nooit een Amerikaan tegengekomen. Of het moest in een vodje papier, een paspoort staan.

    Als je Onzin schrijft, zoals je zelf zegt, maak er dan nog mooier onzin van a.u.b.

    • Ach, wat leuk, dat is lang geleden. Een echte wereldreiziger. Eerst Spanje en dan de VS. Ja, wie zijn de Amerikanen? En trouwens, wie zijn wij, Nederlanders? Ik zou ook het niet weten. Maar er zijn natuurlijk wel bepaalde sociaal-geografisch te duiden culturen en er zijn mensen die per definitie door die culturen worden beïnvloed. In Amerika zijn de belangrijkste en meest dominante cultuurbepalers mijns inziens geld, bezit en Christendom. Uiteraard zijn er dan weer buitenstaanders die zich aan de periferie of zelfs buiten die culturen bewegen. Gelukkig maar zou ik zeggen. Ik denk dat je kijk op het leven wordt bepaald door genetische aanleg, door opvoeding en de aard van de begeleiding naar volwassenheid tijdens de prilste jeugd en later steeds meer ook door de directe leefomstandigheden tijdens volwassenheid. Het resultaat is vlees geworden subjectiviteit. De een houdt daarom meer van sterkte, van macht en van dominantie en de ander laat zich meer leiden door barmhartigheid, door medeleven en genade. Bijvoorbeeld in het dwergstaatje Bhutan richt men zich in zijn algemeenheid meer op het laatste en in de VS meer op het eerste. En wat de een vooruitgang noemt noemt de ander stagnatie of zelfs achteruitgang.
      Ik zal mijn best doen om nog mooier onzin te schrijven. In de overtuiging dat onzin de enige zin van het leven is.
      Ik hoop nog eens van je te horen!
      Groet.

  2. Amerikanen zijn de nazaten van de uitroeiers van de indianen, voor de rest kan je er inderdaad niets over zeggen zonder in de val van de veralgemening te trappen….

  3. Het is evenwel niet helemaal uit te sluiten dat de gevolgen van de roes die de geslaagde uitroeiing teweeg bracht, het gevoel van onoverwinnelijkheid zijn sporen op de nazaten heeft nagelaten.
    Het van ouder op kind doorgegeven -al dan niet waarheidsgetrouw- adagium de sterkste natie ter wereld te zijn,
    Voor Amerikanen is dit meer dan een overtuiging, het is hun voorrecht immers God is whit us…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s