Gouden Bollen.

De toekomst.

De toekomst.

 

 

Het hoog jankende gegil gaat door merg en been. En zo gaat het al minstens een paar uur. Een hoog snerpend geschreeuw, gekrijs eigenlijk. Ik weet wat er aan de hand is, maar probeer de onvoorstelbare horreur die daar buiten rondwaart toch zo veel mogelijk emotioneel buiten de deur te houden. Desondanks gaat het gegil en gekerm mij door merg en been.

Wij zitten vast in de kelder onder een boerderij die boven ons is ingestort. In de stal, achter de boerderij, staan paarden waarvan er een een granaatscherf in zijn buik heeft gekregen. Zijn darmen hangen eruit en slepen als een rode vlag over de grond. Het moet een ziedende pijn veroorzaken. Vandaar dat gegil. Een paard kan blijkbaar ook gillen. Een van de baby’s begint zacht jammerend te huilen. Het heeft honger. Er is niets meer te eten. We zitten hier al vier dagen. Toen de vijandelijkheden uitbraken zijn we onmiddellijk naar beneden gegaan. Wij waren niet voorbereid. Het kwam plotseling. Vier families in een keldergewelf van 5 bij 6 meter. Geen voedsel. Geen sanitaire voorzieningen. Twaalf kinderen, waaronder drie baby’s. Hoe kan God zo wreed zijn. Vijf mensen zijn de eerste dag gewond geraakt en liggen voortdurend te kermen. Geen medicijnen. Geen verbandmiddelen. En geen medische deskundigheid.

Ik ben even naar boven gekropen, de trap op naar het kelderraam waar geen glas meer in zit en dat nu voor de helft geblokkeerd wordt door puin en zwarte aarde. De lucht is inktzwart. Het ruikt naar rook en verbrand vlees. Beneden doe ik verslag.

Geen vluchtmogelijkheid. Geen manier om er achter te komen wat er aan de hand is.

Tussen al het gekerm , gehuil en gegil is steeds een constant dof brommen aanwezig. Het vibreren van de bedorven kelderlucht ; trillingen die zo onderhuids kruipen dat zij bijna niet bemerkt worden. Ik zit met mijn rug tegen de muur. Verleg mijn benen en sla daarbij met mijn hakken op de vloer. Het klinkt hol. Er moet zich iets onder de keldervloer bevinden. Ik wrijf met mijn handen het stof en puin weg waardoor in de aarden vloer de omtrek van een soort luik zichtbaar wordt. Het luik valt weg naar beneden, lost eigenlijk op in het niets en een stralend zonlicht begint door de opening te schijnen. Ik steek mijn hoofd door het gat en zie op ongeveer anderhalve meter onder mij wuivend goudkleurig gras. Een onbestemde geur verdrijft de smerige lucht van de kelder. Ondersteboven hangend zie ik uit over een onmetelijke goudkleurige grasvlakte, hier en daar onderbroken door zwarte pilaren die een enorme omvang moeten hebben. Mijn uitzicht wordt belemmerd door mijn ongemakkelijke houding. Ik laat mij door de opening naar beneden zakken en beland op het zachte dek van het gouden gras. Nu kan ik verder kijken en wat ik zie beneemt mij de adem. Een goudgele vlakte, licht golvend en hier en daar onderbroken door gigantische zwarte pilaren waarop reusachtige, ook weer goudkleurige, bollen rusten. De pilaren hebben, schat ik, een omvang van meer dan een kilometer en torenen kilometers hoog de lucht in. Een lucht die zo helder is dat je elk detail van grote afstand kunt waarnemen. De gouden bollen moeten een middellijn hebben van drie a vier kilometer en tekenen zich af tegen een hemel die lichtblauw van kleur is. In die hemel staan twee goudkleurige zonnen naast elkaar, die deze droomwereld van een diep geel, sepia-achtig licht voorzien. Het diepe brommen en vibreren blijkt de grondtoon te zijn van een vervreemdende ijle atonale muziek. Teder, maar toch ook een beetje dreigend.

In de gouden bollen zitten op regelmatige afstand van elkaar ronde uitsparingen van waaruit een smaragdgroen licht zwak pulseert. Boven mijn nog op de grond liggende lichaam zie ik een donker vierkant in de lucht hangen. Er kijken bleke angstige gezichten naar beneden. Ik wenk. Een voor een laten ze zich uit het donkere vierkant naar de gouden grond zakken. Op het moment dat ze door de poort komen verdwijnen hun kleren. Ze liggen naakt op het gulden gras. Hun wonden zijn verdwenen. Ze vertonen geen geslachtskenmerken meer. Ook ik ben naakt en zonder geslachtskenmerken. Uit de smaragdgroene holten in de gouden bal komen doorzichtige wezens aangevlogen. Zij raken ons aan en wij verliezen onze materiële hoedanigheid. Wij worden opnieuw geordend in een metafysisch kader en overzien het eeuwige moment der schepping met ontzag en vanzelfsprekendheid.

De rest is eeuwige vrede

Advertenties

8 reacties

Opgeslagen onder Uncategorized

8 Reacties op “Gouden Bollen.

  1. Toekomstdromen hebben optimisme nodig.

    Jouw verhaal geeft mogelijkheden.

    Vriendelijke groet,

  2. Als de nood het hoogst is, is de redding nabij…. Zoiets ?….

    • Beste Filip,

      Na een kortstondig verblijf buitengaats bemerkte ik tot mijn vreugdevolle verbazing dat ik een heleboel reacties van jou mocht ontvangen. Ik ga proberen ze allemaal te beantwoorden. Het is tevens een aanleiding om al mijn verwarrende schrijfsels nog eens terug te lezen. Goed voornemen voor het komende jaar: minstens één bijdrage per week op mijn blog zetten. Dit jaar wordt het erop of eronder. Denk ik. De realiteit zal waarschijnlijk een stuk saaier zijn. Vriendelijke groet en nogmaals dank voor zoveel inhoudelijke reacties.

      • Dag ReinJohn, ik wil je alvast bedanken voor het samenstellen van die interessante blog van je, een plaats waar ik graag vertoef.
        Het is alvast belangstellend uitkijken naar nieuwe schrijfsels van je .

      • Dag ReinJohn, we zijn inmiddels al een eind in de februari maand. Het lijkt er evenwel op dat de goede voornemens afgevoerd zijn ? Wat scheelt er aan, toch niet ziek hoop ik ? Ik wens je het beste van hieruit …

  3. Hoi Filip,

    Nog geen week geleden werd ik op noodlottige wijze getroffen door een zware verkoudheid. Nog steeds, tot op de dag van vandaag, wordt mijn herstellende corpus geteisterd door een gromronkende brulhoest. Een kleinigheidje weliswaar, maar toch! Binnenkort zal een schrijfsel van mijn hand op dit blog verschijnen. Het zijn overigens drukke tijden. Ik ben bezig met het ambachtelijk vervaardigen van een enorm grote boekenkast teneinde mijn steeds verder uitdijende voorraad boeken op een adequate wijze te kunnen uitstallen. Daarnaast vereist de muziek mijn aandacht. Wij zijn bezig met onze CD voor 2017. Er moeten ongeveer 13 songs op komen en we zijn inmiddels bij nummer 4. Ook dat vereist dus veel tijd.
    Dank voor je bezorgde reactie. Het komt goed, maar het duurt dus iets langer dan ik had gehoopt. ‘De mens wikt en het lot beschikt’!.

    Groet

  4. Dag ReinJohn, heel erg vervelend voor je, vooral die brulhoest is een ware beproeving indien het een niet aflatende kriebelhoest betreft waardoor je als het ware onophoudelijk je longen uit je lijf hoest.
    Als je zoiets onder de leden hebt dan is je ganse torso immers beurs en pijnlijk, wordt je lichaam en geest geen rust gegund, voelt je hoofd aan alsof het voortdurend ondergevig is aan verpletterende mokerslagen uitgedeeld door niemand minder dan de dondergod Thor.
    Bij een zware verkoudheid zitten ook je sinussen dicht, deze voorhoofdsholteontsteking zorgt er voor dat je geen lucht krijgt, een onaangename broeierigheid neemt bezit van je met koorts tot gevolg.
    Nu ben je een zombie geworden, je ijlt een eind weg – onsamenhangende gedachten die je niet kan vasthouden…
    Een levende dode heeft tenminste nog de eigenschap van de gevoelloosheid maar zoveel geluk is de verkouden mens niet voorbehouden.
    Een gekmakende keelpijn bestookt de door een zware verkoudheid getroffene, telkens je slikt wordt je strot onderworpen aan wat nog het best lijkt op een machinale schuurbewerking korrel 24.

    Een kleinigheidje ??? Lijkt meer op het nec plus ultra van het lijden, nog miserabelere kan een mens zich niet voelen.

    Enkel de wetenschap dat een verkoudheid eindig is voorkomt een wanhoopsdaad.
    Eeuwig verkouden moeten zijn lijkt mij een “goede” voorstelling van de hel…

    Enfin, leven is lijden en aanvaarding de sleutel tot geluk…

  5. ONAANGENAME GEUR VERSPREIDEND MAAR PROBAAT

    Neem een grote ui en kap hem doormidden
    Snij de delen van de ui in dunne plakjes van circa 4 mm.
    Fragmenteer de plakjes in losse halve uienringen en dresseer ze in een los stapeltje op een bordje.
    Plaats het bordje op je nachtkastje voor het slapen gaan.
    Na gebruik de slaapkamer goed verluchten….

    Een simpele ui heeft goede natuurlijke antibiotische werking en maakt de sinussen gegarandeerd vrij waardoor je tenminste kan ademen en slapen zodoende je lichaam zijn rust te gunnen.
    Wegens de stank nooit zelf willen toepassen maar ten einde raad er dan toch tot overgegaan en het bleek een echt wondermiddel…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s