De overdreven hype rond alles wat Hazes heet.

De bejubelde volksheld. Bevestiging van een puur Nederlandse identiteit!

De bejubelde volksheld. Bevestiging van een puur Nederlandse identiteit!

 

Ik voel me behoorlijk tekort gedaan door jan-met-de-pet. Hij heeft Hazes van mij afgepakt. Ja, ik bedoel die zelfverklaarde gewone man die het arbeideristische fenomeen Hazes zo ferm en daadkrachtig op het schild heeft gehesen dat onze sneue smartlapzanger er langzaam mee lijkt te vergroeien. Eerst was Hazes een liedjeszanger met de volkse intonatie van een toffe Amsterdammer. Een soort Johnny Jordaan – type. De volkszanger kenmerkte zich, zoals te doen gebruikelijk bij ruige volkszangers, door een gebrek aan zelfbeheersing, alcoholisme, kleffe melancholie en uiteraard door die snikkende stem, die gekwelde volkse stem. Hij stierf plotseling en werd een legende. Zijn doodskist stond pontificaal op de middenstip van de Arena, zijn aanhangers huilde tranen met tuiten tijdens de seculiere rouwdienst en zongen uit volle borst het straatlied “Bloed, zweet en tranen”. Dit lied werd later het lijflied van iedereen die wel wilde maar niet kon. De ordinaire tragiek kleefde aan de kont van Hazes. Hazes werd na het, nota bene op TV rechtstreeks uitgezonden, rouwbetoon bijgezet in het volkse panopticum waar de heren Fortuyn en van Gogh ook tronen. Hij werd een cultheld en veranderde van een “guilty pleasure” tot een volwaardig muzikaal icoon van de snel rijk geworden, maar natuurlijk steeds ‘gewoon’ gebleven Amsterdamse nouveaux riches. Een groep die voor het merendeel bestaat uit arbeiderskinderen die, met behulp van een hogere opleiding, de huidige decadent hedonistische en ethisch volstrekt losgeslagen VVD-achtige jetset vormt. Hogere opleidingen overigens die door hun ouders werden bekostigd waardoor deze zich vaak elke luxe moesten ontzeggen.

Deze “geëmancipeerde” arbeiderskinderen zijn inmiddels ook heer en meester in medialand. Zij bepalen op geleide van gehaaide en geraffineerde marketingmechanismen voor een heel groot deel de dominante cultuur in Nederland. En die cultuur is anti-intellectueel, egalitair en uitgesproken hedonistisch. Er zijn geen ethische ankerpunten. Wat de wet niet verbiedt is toegestaan. Er is geen sprake meer van enige terughoudendheid, bescheidenheid of authentieke zelfreflectie. Het gaat er gewoon om wie de leukste, de beste, de mooiste, de sterkste, de slimste etc is. Het leven is voor deze mensen een soort continue wedstrijd. Een wedstrijd die, volgens deze gelukszoekers, het beste in de mens naar boven zou moeten halen. Hoe ver staat dit vederlichte gedachtegoed niet af van een samenleving die doordrongen is van rechten en plichten, van medeleven met de zwakkeren, van liefdevolle solidariteit. Nee, wat binnen deze dominante cultuur geldt is beroemdheid, onbescheidenheid, disproportionele zelfverrijking en een potsierlijke zelfverheffing. En daar is de commerciële verheerlijking van Hazes een onlosmakelijk onderdeel van geworden. Inmiddels hebben we, geloof ik, het Hazes-toneelstuk gehad, de Hazes-musical en wat rest is de Hazes-film die binnenkort in roulatie komt. Het concept “Hazes” wordt door zijn simpele erfgenamen en de keiharde zakenhyena’s die om hen heen draaien, helemaal uitgemolken tot er geen euro meer achterblijft. De valse romantiek van het leven van een tragi-komische volkszanger wordt tot op het bot commercieel uitgebuit en ons wordt tot vervelens toe via de verrekijk ingepeperd hoe leuk, grappig, maar ook tragisch dit alles wel niet is.

Het ongenoegen is overigens wederzijds. Want wee hem die iets ten nadele van de gewone man zegt; die roept daarmede automatisch de toorn van het geëmancipeerde proletariaat op en dat is niet zo mooi! De keihard werkende, doodgewone en altijd iets angstige jan-met-de-pet uit de lagere middenklasse laat zich niet zomaar zijn dromen afpakken. In principe weet hij dat hij net zo beroemd kan worden als Hazes of misschien nog wel beroemder. Dat is tenminste wat die leuke en altijd super enthousiaste TV-mensen hem verzekeren. Als je maar voldoende je best doet kun je alles worden. En lukt het niet, jammer, maar dan ligt het natuurlijk wel helemaal aan jezelf. Had je maar beter je best moeten doen.

Nou, geef mijn portie maar aan fikkie. Vroeger vond ik sommige liedjes van Hazes best wel leuk, maar door dat hypocriete, opgefokte en extreem gemaniëreerde gedoe heb ik inmiddels mijn buik vol van al dat Hazesgedoe. Wat een onsmakelijke vertoning!!

Advertenties

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Uncategorized

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s