Een akelig verhaal dat toch nog goed eindigt.

20140313_151420

Hij heeft goed de smoor in. Zoals zo vaak zit het leven hem weer eens tegen. En even kan hij geen kant meer op. Nou, dan pak je toch gewoon je laptop en schrijf je alles lekker van je af. Mag dat? Effe kijken, ja, ik denk dat het wel mag!

“Veel mensen belijden met de mond dat ze o zo sociaal zijn, dat het echte ‘mensen – mensen’ zijn en dat ze niet kunnen zonder ‘anderen’ om zich heen. Ik kijk het aan en denk er het mijne van. Veelal zijn dit mensen die in de intermenselijke communicatie alleen maar over zichzelf praten. Over hun jeugd, hun zeer complexe relaties, over hoogbegaafde kinderen en kleinkinderen, over hun gevoelens, hun angsten en blablablabla….. Zij maken het cliché van stripfiguur ‘Johny Bravo’ helemaal waar door de belichaming van zijn onsterfelijke woorden: “Genoeg gepraat over mijzelf! Hoe vind jij dat het met mij gaat?”

Het zijn mensen die op cryptische wijze, tussen neus en lippen door, steeds weer kans zien om de loftrompet over zichzelf te blazen.

En wat vervelender is, hoe meer ruimte mensen door toegenomen vrije tijd krijgen om over hun eigen unieke hoedanigheid na te denken, des te sterker ze kennelijk hun overdreven egocentrisch en narcistisch gekleurde relatie met de buitenwereld willen benadrukken. Ik, ik, ik, ik, ik, en nog eens ik. De ander wordt op deze wijze al gauw een middel om jezelf te “verbeteren”, d.w.z. een middel om nog intenser met jezelf bezig te zijn, om nog meer van jezelf te houden.

Deze mensen, die ook tijdens hun jeugd zijn overladen met een teveel aan aandacht en complimenten, hebben daardoor volstrekt geen belangstelling meer voor wat buiten hun vrij beperkte ego-gerichte belangstellingssfeer ligt. Discussieren over een serieus, buiten hun directe leefomgeving gelegen onderwerp, verandert binnen de kortste keren in een geanimeerd gesprek over eigen spitsvondige en slimme waarheden (= individuele meningen) en verzandt al snel in persoonlijke anekdotes, grappige persoonlijke voorvallen en bedekte toespelingen op eigen voortreffelijkheid. En het lijkt wel of er steeds meer verwende, ik-gerichte, anti-sociale mensen bij komen. Hans Schnitzler schrijft hier nog een paar behartenswaardige dingen over.

Mijn kompasnaald wijst niet, zoals u al reeds begrepen zult hebben, in de richting van dat oeverloze gezwam over ‘eigen-imago-versterkende’ wederwaardigheden en al zeker niet in de richting van de exaltatie van de eigen absolute perfectie. Nee, niets van dat alles! De zin van mijn leven zou ik gaarne willen ontlenen aan een liefdevolle en empathische grondhouding, aan datgene wat ik daadwerkelijk en BELANGELOOS voor een ander kan en wil betekenen. Dus, om het maar eens ordinair te zeggen, ‘niet lullen maar poetsen’ !!! En met ‘poetsen’ heb ik het i.c. niet over al dat wezenloze, modieuze en vaak maar zeer kortdurende vrijwilligerswerk dat vaak met tegenzin wordt verricht, en alleen maar wordt gedaan omdat het zo goed staat op je CV of omdat je er zo’n goede indruk mee maakt binnen je al net zo verwende en egoïstische peergroup. Nee, waar ik het over heb is het jarenlange en soms zelfs heel vervelende vrijwilligerswerk dat je belangeloos blijft verrichten, ook als je er helemaal geen zin in hebt. Het werk dat je moet doen omdat je weet dat het je plicht is omdat het een vanzelfsprekend onderdeel vormt van de alles overstijgende liefdevolle houding waarmede je een ander in dit kader geheel BELANGELOOS dient te bejegenen.

Ik snap best dat, in een tijd van alles overheersend rendementsdenken, bovenstaande gelijk staat met vloeken in de kerk van de Mammon.

Maar is het nou werkelijk zo moeilijk om gewoon iets echt belangeloos te doen?”

Hij print het verhaal uit en leest het nog eens na. Dat valt niet mee. Wat een eenzijdige onzin eigenlijk. Zo is het helemaal niet. Zoiets schrijf je alleen als je erg sacherijnig bent. En dat klopt. Want sacherijnig is hij. Hij loopt naar de ijskast. Grijpt de wodkafles en zet hem aan de mond. Het vuurwater klokt naar binnen. En kijk, alras zijn zijn sombere gedachten verdwenen. Hij doet de oordopjes in. En luistert naar ophitsende blaasmuziek. De fanfare heeft er zin in vandaag. Hij pakt het zojuist geprinte stuk papier en verscheurt het. Uiteindelijk wordt het toch nog een leuke avond met drank, veel zingen en hete seks samen met zijn knappe, geile vriendin. Belangeloosheid, laat me niet lachen!

Advertenties

1 reactie

Opgeslagen onder Uncategorized

Een Reactie op “Een akelig verhaal dat toch nog goed eindigt.

  1. Is er dan zoiets als “de zin van het leven”, een zinloze lijdensweg komt meer in de buurt als omschrijving van het leven, althans, toch zeker het leven van iemand met een filantropische ingesteldheid. Geen goede daad blijft immers onbestraft.
    Om te zegepralen in het leven moet je totaal gewetenloos, absoluut non empatisch en super egoïstisch zijn. Voor dergelijke mensen is het leven één grote rollercoaster van genot, bandeloos plezier en extase.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s