Volgende keer beter!

Carina Nebula

Carina Nebula

Toen ik nog werkte, toen ik nog veel vrijwilligerswerk deed en toen ik nog, zoals tegenwoordig veel modieuze en pretentieuze flapdrollen het zo bombastisch en omineus betitelen, midden in “Het Volle Leven” stond, werd ik somtijds onverwacht overvallen door traag voorttrekkende buien van droefenis en mistroostigheid. Ik voelde mij niet vrij en ik vond het leven op die momenten niet prettig. Er waren tijdens die perioden romantische verlangens naar een verblijf in een ongerepte natuur, naar een toestand van zelfvoorzienendheid en vooral naar een grotere afstand tussen mij en mijn medemens. Ik leed bij tijd en wijle dus aan een geheime melancholie die men ook wel “escapisme” noemt. In die soms behoorlijk benarde tijden, gedurende virulente fasen van mijn ziekte, kon ik in de crypten van mijn eigen gedachten een droomparadijs construeren waarin mijn vurige verlangens zich verleidelijk concretiseerden. Op de achtergrond speelde de gedachte mee dat ik altijd al vond dat “Het Leven” veel te “Vol” was. In ieder geval te “Vol” om mij te kunnen bekoren. Op “ongedwongen” feestjes en partijen, op verjaardagen en op die oervervelende recepties en saaie congressen kon ik mij niet aan de indruk onttrekken dat alles iedere keer weer hetzelfde was. De verpakking was wel steeds weer anders en leek, naarmate mijn leven vorderde, steeds mooier en uitbundiger te worden, maar alle inhoud was, desondanks en elke keer weer meer van hetzelfde. In dier voege, dat ik alles al een keer gehoord of gelezen had. Er was eigenlijk niets nieuws. Voor de meeste mensen om mij heen leek dat geen bezwaar te zijn. Ik echter, ging er onder gebukt. En ik kon ook niet doen alsof ik het leuk vond. Nee, ik kon niet anders dan duidelijk laten zien dat ik onder de situatie leed.

Ik heb het “Volle Leven” tot mijn pensionering derhalve met wisselend succes kunnen uitzitten en slaakte een zucht van verlichting toen ik deze tortuur achter mij kon laten. Bijna meteen begon ik als een bezetene door de natuur te zwerven, te lezen, te studeren en muziek te maken. Ik kon mijn geluk niet op. (Inmiddels ben ik cum laude afgestudeerd in de geschiedenis en de natuurkunde!!) Ik hoefde, goddank, niet meer te communiceren met allerlei machtsbeluste, egoïstische en volstrekt oninteressante mensen. Ik was vrij!!

Dit alles bedenk ik terwijl ik op een steeds smaller geitenpad in de woeste bergen van de Pyreneeën loop. Ik kan er, ook nu weer, niet genoeg van krijgen om mijn zegeningen te tellen. Fluitend en zwetend baan ik mij een weg naar boven, alwaar ik een afspraak heb. Dit behoeft enige verduidelijking. Beneden in het dal, in een klein dorp, had ik een oude geitenhoeder ontmoet die mij het “Teken” heeft gegeven. Ik besefte het toen ik het zag. Hij vertelde de mythe en ik ging meteen op weg. Nu loop ik hier en moet nog een eind klimmen voordat ik op mijn bestemming ben. Er kleeft niets religieus aan mijn beklimming maar toch zou een leek het voor een korte pelgrimstocht kunnen houden. Plots kruist een konijn mijn pad. Ik maak met mijn rechterhand een beweging en het konijn valt, zoals geschreven staat, dood neer. Langs het pad zoek ik geschikte stenen en bouw een klein altaar. Op dit altaar leg ik droog kreupelhout in de vorm van een kleine brandstapel. Ik vil het konijn, steek het brandstapeltje aan met en leg vlug het gevilde konijn erop. Het is een offer. Een offer volgens occulte en geheime voorschriften. De rook kringelt omhoog en kondigt boven op de berg mijn komst aan. Het is nog een kwestie van tien minuten en ik zal er zijn. Maar eerst zak ik op mijn knieën en spreek de heilige woorden in de dode taal. Dat is nodig om de “Verlatingh” te bewerkstelligen. De rook vormt het afgesproken wachtwoord en daarom weet ik dat het goed is. De geur van konijnenbraad vergezelt me naar de top van de heuvel alwaar ik zelfs binnen tien minuten arriveer. Verscholen onder een meer dan duizend jaar oude eik bevindt zich de enorme bloedsteen, een menhir uit lang vervlogen tijden. Inmiddels wordt de lucht vervult van donker sonoor gegons en hangt er rond de bloedsteen een oscillerende lichtgroene gloed, die doorschoten wordt door flitsen van electrische ontladingen. Het is tijd. Ik ga op de bloedsteen liggen en voel hoe een statische huiver mijn gespannen corpus doortrilt. Ik wacht op het woord. Het woord rolt donderend door het dal en de tijd wordt in beweging gezet. H.G. Wells, misschien zegt u dat iets. Dag en nacht lossen elkaar steeds sneller af. En langzaam verandert mijn omgeving in een egale grijze mist. Eerst is er nog een licht geflikker te detecteren, maar al spoedig is alles dus egaal grijs. Bewegingloos lig ik op de bloedsteen terwijl eonen heenvlieden. Continenten sluiten weer aaneen. Bergen worden door erosie vlak geslepen en het klimaat verandert voortdurend om uiteindelijk geheel te verdwijnen bij gebrek aan een dampkring. Na een korte flikkering komt de tijd bijna tot stilstand. Ik wordt mijn niet-ik gewaar.

Er is nog wel iets dat op een dampkring lijkt, maar dat wordt, ten mijne gerieve, artificieel in stand gehouden. De zon is veranderd in een nauwelijks lichtgevende witte dwerg. Het water is verdwenen en de aarde is kaalgebrand toen de zon zich opblies tot een rode reus.

De steen, onderwerp van eeuwigdurende homeostase, is er natuurlijk nog steeds en ik lig er bovenop. Ik sta vlak voor het automatische proces van dematerialisatie. Spoedig zal ik in onstoffelijke vorm het multiversum weer kunnen doorkruisen op zoek naar antwoorden. Ik zal de verdere aftakeling, het einde van het zojuist bezochte universum kunnen ervaren en er mij desondanks toch niet in bevinden.

Ik had me er veel van voorgesteld, maar achteraf valt te constateren dat dit dystopische universum een grote vergissing, ja zelfs een grote mislukking is. En langzaam verdwijnt het besef van individueel zelfbewustzijn en wordt ik geleidelijk weer opgenomen in het holistische geheel dat zich aan gene zijde van het materialistisch energeticum bevindt. Volgende keer beter.

Advertenties

1 reactie

Opgeslagen onder Uncategorized

Een Reactie op “Volgende keer beter!

  1. Het conclusiebetoog zegt alles, je kan niet anders dan je er bij aansluiten…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s