Kerstoverdenkingen 2015

Het is niet alles goud wat er blinkt.

Het is niet alles goud wat er blinkt.

Het afgelopen jaar betekende, volgens mijn bescheiden mening, voor de mensheid een belangrijk kantelpunt in zijn evolutionaire geschiedenis. Aanzet was en is de huidige extreem sterke “El Ninho” die er voor zorgt dat de opwarming van onze aarde in de nabije toekomst, mogelijk zelfs exponentieel, gaat toenemen. Het klimaat zal nog sterker en ingrijpender gaan veranderen. De eerste aanzet zien we nu al met eigen ogen. Grote delen van de aarde zullen in de nabije toekomst voor de mens onbewoonbaar worden en dit zal tot gevolg hebben dat bizar grote aantallen mensen naar veiliger oorden zullen vluchten. Oorlogen om water, ruimte, voedsel etc zullen ontstaan en rap in aantal toenemen als dit proces zich in de tijd steeds sterker ontwikkelt.

Wij maken het mee en zijn hoogstwaarschijnlijk mede verantwoordelijk voor deze apocalyptische gang van zaken. Het leven in deze tijd in onze zogenaamde westerse wereld heeft iets weg van het vrolijk en onbezorgd dansen op de bodem van een krater van een vulkaan die op het punt staat om uit te barsten. Ik maak me grote zorgen. Ik heb kinderen en kleinkinderen en ik vrees met grote vreze. Dit gaat niet goed.

Wat zijn de belangrijkste problemen?

Verreweg het belangrijkste probleem is de kolossale, angstaanjagende overbevolking op deze getormenteerde planeet. De aarde lijkt een beetje op een trein in India tijdens het spitsuur. Zelfs op het dak zitten reizigers.

Nog een belangrijk probleem is het destructieve, op hol geslagen, mondiale economische systeem. Tegenwoordig wordt deze decadente perversiteit gelabeld als het bevrijdende neoliberale marktdenken. Een nihilistisch, super hedonistisch systeem, dat vanuit ons reptielenbrein gestuurd wordt door existentiële angst en de daaruit voortvloeiende hebzucht, machtswellust en de o zo eigenaardige, pathologische drang naar persoonlijke erkenning. De meeste wereldburgers zijn blind voor de levensbedreigende gevaren die een dergelijke ‘wereldbeschouwing’ aankleeft. Zij zijn (nog) niet in staat om deze oeroude reflexen middels de rede te rationaliseren, laat staan te relativeren en te kanaliseren. Dat valt te betreuren.

De mens dreigt zichzelf uit de evolutionaire markt te prijzen door een leefomgeving te creëren waarin hij niet langer kan bestaan. Met andere woorden, hij is, mijns inziens, bezig om zichzelf uit te roeien.

NB. Uiteraard is, naar mijn mening, de evolutie een blind en volstrekt a-moreel proces. Over uiteindelijke zingeving valt door ons helemaal niets te zeggen. Zelfs door de heren geleerde academici niet. Dat er voortdurend wel uitspraken worden gedaan over de ultieme zingeving van het menselijk bestaan bewijst eens te meer hoe de mens zijn positie in het onderhavige ruimte-tijdcontinuüm overschat. Het enige dat ik kan doen is mij bepalen tot het definiëren van mijn eigen zingeving in dit leven, namelijk zoveel mogelijk trachten het eigen ‘lijden’ of dat van mijn medemens te voorkomen en te proberen het ‘lijden’ dat je desondanks toch ten deel valt, te doen verkeren in een, de eigen geest versterkende, levenskracht.

En nu weer naar een lager abstractieniveau!!

Er komen duidelijke, niet mis te verstane, signalen vanuit de wetenschap die ons waarschuwen voor de reële gevaren die in ons in de nabije toekomst zullen bedreigen. Maar de mens is kennelijk mentaal nog te zwak om deze waarschuwingen ter harte te nemen en te internaliseren. De huidige gemiddelde wereldburger is té sterk geïnvolveerd in zijn decadente a-vitale levenswijze om de urgentie van de noodzaak tot het oplossen van genoemde problemen te kunnen of te willen beseffen. Ook dat valt te betreuren.

Maar ik laat me door dat alles niet deprimeren of tegenhouden om het, in mijn ogen, juiste te doen. Ik trek mijn eigen plan. Ik probeer alles te volvoeren wat binnen mijn vermogen ligt om het dreigende gevaar en het komende onheil te keren, zonder mijzelf daarbij echt buiten de samenleving te plaatsen.

Wat proberen wij (ondergetekende en zijn echtgenote) zoal te doen om de aarde en zijn natuurlijke hoedanigheid met verschuldigde eerbied te behandelen.

U kunt dan denken aan het volgende:

De grote auto die we hadden verkopen en er een heel klein autootje voor in de plaats aanschaffen. Het autootje rijdt 1 op 26. Het gebruik van dit uitzonderlijk kleine autootje tot een minimum beperken, dat wil zeggen het wagentje alleen gebruiken in uiterste noodzaak. Niet meer rijden dan 5000 kilometer per jaar en indien mogelijk nog minder.

95% van onze verplaatsingen per fiets of lopend verrichten. Dus ook als het regent of anderszins slecht weer is.

Uitgaven budgetteren. Niet meer aan boodschappen uitgeven dan 12,50 euro per dag. Zaterdagse boodschappen mogen niet meer dan 50 euro kosten.

Onze vaste lasten minimaliseren.

Zo weinig mogelijk energie gebruiken. Thermostaat op 20 graden voor de huiskamer. En alleen de vertrekken waar je veel verblijft verwarmen tot 17 graden. De rest wordt niet verwarmd.

Nooit meer met het vliegtuig op vakantie gaan.

Alleen nog maar biologische c.q. milieuvriendelijke producten eten.

Slechts een keer per week biologisch vlees eten.

Het besef koesteren dat jouw inspanningen weliswaar een druppel op een gloeiende plaat zijn, maar dat een heleboel druppels te samen toch zomaar een oceaan kunnen vormen.

Zoveel mogelijk zelf doen of maken. Je huis zelf schoon houden. Je eigen voedsel verbouwen. Je eigen kleding maken. Je eigen meubels maken.

En om er de moed in te houden, je eigen muziek componeren en zelf uitvoeren.

En denk niet dat je dit niet kunt, want ik weet uit de praktijk dat iedereen dit kan als hij/zij maar wil. De een beter dan de ander, maar toch!

Het belangrijkste is misschien nog wel dat je een eigenstandig leven moet leiden. Dat je een kern moet hebben. Dat je geen lege huls moet zijn die naar believen door anderen volgestort wordt. Het gaat om de werkelijk vrije mens die in volwassen relatie met zijn naasten wil leven en handelen op basis van liefde, wijsheid en rede.

Er zal best nog wel heel veel meer zijn wat je zelf kunt doen om de aarde te sparen. Ik gaf hierboven slechts een limitatieve opsomming. Belangrijk is volgens mij dat de vervreemding die veel westerse mensen bij de strot heeft, wordt teruggedrongen door zaken weer zelf te doen. Door de verantwoordelijkheid voor je eigen leven, daar waar dat mogelijk is, ook weer zelf in te gaan vullen. Bijna alle zelfstandigheid is ons gedurende de laatste drie honderd jaar afgepakt door de mythe van het euforische geluk dat een steeds verder voortwoekerende arbeidsverdeling en standaardisatie van de productie ons zou moeten gaan bieden. Dat geluk is een sprookje gebleken. Mondiaal bezien is het een doodlopende weg. Het vigerende economische systeem dreigt nu onze collectieve ondergang te worden. Tijd om het anders te gaan doen en echte vrijheid weer terug te geven aan de mens. Met de ons ten dienste staande technieken moet dit mogelijk zijn. Ik ben dienaangaande vrij optimistisch.

Maar hoe te beginnen?

Door zelf creatief te zijn, door je te verwonderen en door een beetje consistentie en harmonie in je leven te brengen. Door, op een solide en sociale wijze, tevreden te zijn en door niet voortdurend te denken dat het elders altijd veel leuker is dan waar je nu bent. En vooral door niet te denken dat het dwangmatig vermeerderen van alles en nog wat gelukkiger maakt. Ik heb al talloze keren op mijn blog tot in detail beschreven wat ik een ideale wereld vind en ook wat ik een niet-ideale wereld vind. Daarom zal ik daarop hier niet verder ingaan.

Bij dit hele proces zijn humor, het relativeren van het eigen ‘ik’ en het afzetten van de prachtig gepimpte roze bril absoluut noodzakelijke componenten.

Een prettig kerstfeest en een gezond en harmonieus nieuwjaar wordt u allen van harte toegewenst.

Advertenties

2 reacties

Opgeslagen onder Uncategorized

‘Zuiverheid’ van Jonathan Franzen. Met veel genoegen gelezen!!

DSC_0533

Contrast

Jonathan Frantzen. Deze Amerikaanse auteur is wel een beetje een hype, constateer ik. Ik heb zijn twee eerdere romans (in het Engels) gelezen, “Freedom” en “Corrections”. Dat viel best mee. Niet slecht, maar nou ook weer niet om jubelend over naar huis te schrijven. Wat hij, beter dan gemiddeld, kan, is mensen haarfijn karakteriseren en typeren in hun pogingen om zich, binnen allerlei ingewikkelde en moeizaam verlopende relaties, met vallen en opstaan mentaal te handhaven in dit aardse tranendal. De schrijver schuwt daarbij gelukkig ook de grote maatschappelijke thema’s niet en wordt nooit op een ergerlijke wijze moralistisch of boodschapperig.

Deze roman, vind ik, zoals ik al zei, helemaal niet zo slecht. Hij zet me aan het denken. Overigens is daar niet zo heel veel voor nodig! Op een rare, bijna seksuele, manier raakte ik bijvoorbeeld gebiologeerd door het personage “Purity”. De rest van de hoofdpersonages, behalve Tom misschien, zijn psychisch niet erg stabiel en vallen volstrekt uit de toon als het gaat om principes die mijn eigen belevingswereld kadreren. Sommige hoofdpersonages vertonen zelfs een evident psychiatrisch ziektebeeld. Nou is dat met de huidige inflatie van de psychiatrische diagnostiek en de exponentieel toenemende angsten onder het latent agressieve klootjesvolk natuurlijk geen wonder. Wie zou er in deze vervreemdende wereld niet starnakel gek worden?

De inhoud van het boek ga ik niet verklappen. U moet dat allemaal maar lekker zelf lezen als u zich daartoe geroepen voelt.

Voor mij is het leitmotiv in deze lijvige roman het vaststaande en door Franzen perfect omschreven gegeven dat existentiële angst voor jezelf en voor de ander eigenlijk dominant en min of meer bepalend is voor vormgeving en inhoud van je leven. We kunnen maar niet los komen van de zin en onzin die de medemens ons opdringt. We exalteren het “zelf”, het “eigene”, en maken het tegelijkertijd volkomen afhankelijk van de grillen, nukken, bevliegingen en rare strapatsen van onze medemens. De ander houdt ons, zonder dat we het goed beseffen, volkomen in de houdgreep. Een houdgreep die des te knellender wordt naarmate de commercie een grotere rol speelt. Hierdoor wordt de creativiteit gedood en ontstaat er ook een latente, potentiële en verdrongen agressie naar die ander. Een nihilistische dynamiek die we tegenwoordig overal om ons heen kunnen waarnemen. Het wordt zodoende steeds moeilijker om eigenstandig een oordeel te vellen of een mening te vormen. Wij staan ons zelf erop voor dat we sociale dieren zijn, terwijl juist dit ‘sociale’ ons vaak tot ware monsters transformeert. Zolang we niet op een adequate wijze met elkaar kunnen verkeren zou het wellicht verstandiger zijn om iets minder de nadruk te leggen op de geneugten van het ‘sociale’.

Het boek is, zoals valt te verwachten bij Jonathan Franzen, heel mooi geschreven. De lange zinnen, die nergens vervelend worden, maar zelfs substantieel bijdragen aan de kwaliteit van het boek, waren voor mij een genot om te lezen. Hoofdzinnen, bijzinnen, bijvoeglijke bijzinnen, etc. worden door Franzen op meesterlijke wijze naar hun juiste plek gedirigeerd en maken het verhaal alleen maar voller. Dit aspect is verrassend. Althans voor mij. Ik ben het armetierige taalgebruik van de gemiddelde Nederlandse broodschrijver gewend. Deze bedient zich van korte, zakelijke en onromantische zinnen. Zou hij dit niet doen, dan verkoopt het boek niet. Want de Nederlandse broodschrijver heeft altijd de ‘primitieve’, schier anti-intellectuele, Nederlandse lezer voor ogen aan wie hij zijn boeken moet slijten. En dan kan hij het maar beter simpel en zakelijk houden. Daar houden Nederlanders van. Zeker in de hoedanigheid van het volk dat de snelwegen van de moderne sociale media, soms bijna letterlijk, zo prominent onveilig maakt. Ik vind dat Franzen de zeggingskracht van de taal bijna optimaal benut door zijn gecompliceerde taalkundige constructen. Hij dringt door tot de haarvaten van de taal. Dat vind ik verrassend. Het lijkt op Cormac McCarthy. Nog zo’n geweldenaar van de Amerikaanse literatuur.

De hoofdpersonages zijn, althans naar mijn eigen maatstaven gemeten, niet alledaags. Zij maken verkeerde keuzes, moeten ervoor opdraaien, moeten eronder lijden en zij verkeren voortdurend op gespannen voet met hun medemensen. Seksualiteit speelt een grote rol in het boek. Niet expliciet, maar veel meer impliciet. Zoals het hoort, zou ik bijna zeggen.

Nu eens handelen de personages met een verbazingwekkende opofferingsgezindheid en dan weer op basis van een uiterst onsympathiek, welbegrepen eigenbelang. Franzen is genuanceerd. Hij maakt duidelijk dat de meeste mensen niet consequent zijn, de meeste mensen doen maar wat. Net zoals het hen uitkomt. Er zijn drijfveren natuurlijk. Meestal hebzucht, machtswellust, afgunst en voortplantingsdrift. Maar een enkele keer wordt een personage toch ook gedreven door onbaatzuchtige liefde. Kenmerkend vond ik in het boek het ‘bewijs’ voor de stelling dat kinderen vaak loyaler zijn aan hun ouders dan ouders aan hun kinderen. Franzen is geen moralist. Hij beschrijft. Hij graaft diep. Maar hij moraliseert niet. Het leven komt zoals het komt en het is zoals het is, ondanks al onze goede bedoelingen, onze slimme strategieën of hoopvolle verwachtingen. Bij Franzen is de mens noch goed, noch slecht. De mens maakt het zichzelf en anderen vaak lastig door zijn/haar irrationele, impulsieve keuzes. Het is niet anders. Het is puur naturalisme.

De plot in het boek vind ik fantastisch. Naast een prachtige vorm is het boek ook inhoudelijk een feest om te lezen. Alles grijpt in elkaar. Voorzien van veel details en kleine, maar zeer relevante gebeurtenissen, knutselt Franzen een plot in elkaar waar je u tegen zegt. Uiteindelijk heeft iedereen met iedereen te maken.

‘Zuiverheid’ is geen vernieuwend boek, maar het is wel een roman die mij raakt vanwege de natuurlijke manier waarop Franzen zijn personages met elkaar laat communiceren en omgaan. Het is allemaal bijzonder naturel en dat ligt mij wel.

De roman is geloofwaardig, al worden wel zaken beschreven die niet in een alledaags leven passen. Het draait in deze roman niet om gewone mensen, zeker niet, maar je krijgt nooit de indruk dat er zaken geforceerd of onnodig aangezet worden. Het boek blijft boeien en ik had al gauw mijn lievelingspersonage gekozen.

Een echte boodschap kan ik in het boek niet ontdekken. Misschien kun je uit de roman destilleren dat sociale media niet zo fantastisch en modern zijn als sommige mensen ons willen doen geloven. De inhoud houdt zich echter veel meer met relaties bezig, met mensen die niet loyaal kunnen zijn, met mensen die soms gewetenloos kunnen handelen en met mensen die niet consequent willen of kunnen zijn. De schrijver laat ons de totale existentiële menselijke onmacht zien, die ons telkenmale weer verhindert om een harmonieus, relatief gelukkig, leven te leiden. Hij beschrijft op een vrij milde wijze de tragikomedie van de hebzuchtige, wellustige en steeds weer respect eisende mens. Verfrissend zijn de prachtige humor en de wijze relativering die de schrijver in dit boek heeft verwerkt.

Over de stijl en de formulering niets dan lof. Franzen is een begenadigd schrijver die uitermate veel aandacht besteedt aan taalgebruik en solide zinsbouw.

Als je iets meer te weten wilt komen over de werkelijke hoedanigheid van al die rare Amerikanen dan moet je dit boek lezen. Een aanrader dus!!!

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Uncategorized

Refugee-song

DSC_3379

Ja, die vluchtelingen en die Nederlanders. Ik heb zo’n idee dat we maar wat aan kloten. De meeste tijd zijn de mensen met hun eigen ‘ik’ bezig en als ze daar niet mee bezig zijn, zijn ze boos, gekwetst of cynisch. Of ‘bezorgd’ natuurlijk, het nieuwe eufemisme voor racistisch. Ik moest denken aan het lied van meneer Young. En heb er een eigen interpretatie aan gegeven. “Helpless” is misschien wel het goede woord. Morgen ga ik weer bloggen. In de afgelopen twee maanden heb ik een boek geschreven. Een boek dat gelukkig niet voor publicatie geschikt is omdat het niet past in de tijdsgeest.

1 reactie

Opgeslagen onder Uncategorized

Vakantie in België tijdens hittegolf 2015.

DSC_2685 DSC_2698 DSC_2806 DSC_2817 DSC_2845 DSC_2857 DSC_2866

We waren op vakantie in België en alles was goed. Wij hebben veel gelezen, veel gezien en veel gezwommen in ons ronde zwembad met een diameter van twintig meter. Uniek. Ik zal even niet bloggen omdat ik bezig ben met een aantal projecten die op dit moment voorrang hebben. Het zijn de projecten: Spinoza, Ayn Rand, het Romeinse rijk in de vierde eeuw na Chr., de eerste wereldoorlog en de aanloop daar naar toe. Ik heb mijn handen vol. In november 2015 keer ik weer terug met hopelijk leerzame en informatieve blogs, maar ook de absurditeit zal door mij dan weer opgepakt worden in de vorm van verhalen zonder einde en begin. Het is niet anders. Het ga u goed.

1 reactie

Opgeslagen onder Uncategorized

“The Girl on the Train” van Paula Hawkins. Dat kan beter!

Ik hoop dat de film beter is dan het boek.

Ik hoop dat de film beter is dan het boek.

Wat ben ik blij dat ik dit boek uit heb!! Het komt niet vaak voor dat ik een echt slecht boek lees. Nou ja, misschien dan met uitzondering van dat rare boek van Terry Hayes (“Ik ben Pelgrim”). Ik dacht dat het echt niet slechter kon. Maar dan komt Paula Hawkins op de proppen met haar thriller.

Het boek, ik heb het in de Engelse taal gelezen, is een kwelling. Het Engels is een soort jip-en-janneke-Engels en de hoofdpersonages zijn bijna stuk voor stuk volstrekt gestoorde geesten. Nou kan dit heel goed komen omdat ik meestal non-fictie lees in de Engelse taal (filosofie, geschiedenis en natuurkunde) waardoor ik een zekere moeilijkheidsgraad wel gewend ben. Maar het simpele en kinderlijke Engels van Paula Hawkins slaat, zelfs objectief gezien, werkelijk alles. De vertalers hebben hun geld makkelijk verdiend, want ik heb begrepen dat het inmiddels ook is verschenen in de Nederlandse taal.

Het is een krankzinnig boek. Met een onwaarschijnlijke, bizarre plot. Het boek is dus slecht geschreven. De hoofdpersonages zijn in hun gestoordheid volstrekt inwisselbaar. Ze praten allemaal op dezelfde vlakke manier. Er is geen enkele diepgang in het verhaal te bespeuren.

De hoofdpersonages handelen allemaal even slecht of even goed, zo u wilt, en de kwestie van moraliteit speelt geen enkele rol in dit boek. Ja, misschien de moraliteit van de gemiddelde boerenlul, maar in feite kun je dat bijna geen moraliteit noemen. Wat dat betreft kun je net zo goed naar de eerste de beste realitysoap kijken. Totaal niet boeiend!!

Het verhaal zit niet logisch in elkaar. Toevalligheden en stoplappen ontsieren het bizarre verhaal steeds meer en meer. Ik denk dat dit boek aangeduid dient te worden met de kwalificatie ‘stuiversroman’ . Van dit soort boeken zijn er al vele miljoenen geschreven en zullen er in de toekomst nog vele miljoenen meer worden geschreven.

Spannend is het boek ook niet, want ik had na een paar bladzijden al in de gaten wie het had gedaan. In het boek is geen kantelpunt te ontdekken. Ik weet niet wie Paula Hawkins is, maar het lijkt mij een nog net niet middelbare vrouw met een morbide fantasie en een godsgruwelijke hekel aan mannen. Maar afijn, dat doet er eigenlijk helemaal niet toe. “The Girl on the Train” zie ik gewoon als een bar slecht geschreven, modieus en gemaniëreerd boek. En het zou me niets verbazen als het door de meeste lezers zal worden beschreven als een prachtige, van spanning zinderende, literaire thriller. Ja, mensen, zeg dat wel, smaken kunnen verschillen.

Het boek raakt mij namelijk totaal niet. Ondanks dat, heb ik dit wangedrocht met veel pijn en moeite uitgelezen, omdat ik nou eenmaal de krankzinnige gewoonte heb om elk boek waar ik aan begin, hoe slecht ook, gewoon uit te lezen. Mijn mening is dat niet elk boek dat wordt geschreven ook maar meteen uitgegeven moet worden. Het literaire landschap wordt al genoeg vervuild. Hou het klein en dicht bij jezelf. Val andere mensen er niet mee lastig. En een klein beetje zelfkritiek bij het schrijfproces doet dan soms al wonderen.

Ik vind dat we hier te maken hebben met een totaal ongeloofwaardig misbaksel, zonder welke boodschap dan ook ( dat vind ik overigens niet erg en eigenlijk best wel aangenaam).

Stilistisch en qua taalgebruik is deze roman echt waardeloos. Je leest het boek en na een uur ben je alles (goddank) al weer vergeten. Zo’n soort boek vind ik het eigenlijk.

NB. Inmiddels heb ik begrepen dat het boek overal juichend is ontvangen, hetgeen wederom de constatering bevestigd dat de wereld en ik steeds verder uit elkaar groeien. Ik vind dat helemaal niet erg.

1 reactie

Opgeslagen onder Uncategorized

Voor ‘opvoeden’ is (helaas) geen diploma nodig.

50 kleuren groen. Dit is wat men tegenwoordig een saaie foto noemt.

50 kleuren groen. Dit is wat men tegenwoordig een saaie foto noemt.

 

 

Over opvoeding valt kennelijk heel wat te zeggen. Men vliegt elkaar bij voortduring in de haren en men weet het natuurlijk altijd beter. De een wil streng zijn. De ander wil anti-autoritair zijn. En dan met alles wat er zoal tussen ligt.

Inmiddels weet ik mij omringd door twee dochters en vier kleinkinderen. De twee dochters mocht ik begeleiden naar volwassenheid. Van de vier kleinkinderen geniet ik momenteel met volle teugen en zo nu en dan ben ik zijdelings betrokken bij hun opvoeding.

Bij de opvoeding van de dochters zijn wij uitgegaan van een liefdevolle en volstrekt onbaatzuchtige grondhouding. Dat klinkt rationeel maar ging eigenlijk, net als bij de meeste ouders, vanzelf. Wij, mijn echtgenote en ik, beseften al snel dat de voorbeeldfunctie in de opvoeding een cruciale rol speelt. Praatjes vullen nou eenmaal geen gaatjes. Kinderen kijken naar wat ouders doen, hoe ze zich tot elkaar verhouden en hoe ze handelen en denken in het leven van alledag.

Kernwaarden binnen een opvoeding zijn mijns inziens, liefde, heel veel liefde, empathie, zelfdiscipline, doorzettingsvermogen, empathie en een aanzet tot milde ascese. Maar met liefde heb je eigenlijk al alles beschreven. Het is een onmisbaar begrip bij de begeleiding van het kind naar noodzakelijke zelfreflectie, naar humor, verantwoordelijk gedrag t.a.v. de medemens, creativiteit en de milde ambitie om cognitieve en emotionele vaardigheden te ontwikkelen waarmede je later, in je volwassen leven, de scherpste kantjes van het ‘lijden’ kunt afslijpen. Liefde dient te allen tijde te prevaleren boven aanwending van brute liefdeloze macht.

Je hoeft geen vriendjes te worden met je kinderen. Natuurlijk niet! Maar als bijproduct van de opvoeding is het mooi meegenomen. De taak als ouder behelst mijns inziens veel meer dan vriendschap. De taak als ouder dient voor 100% te zijn gebaseerd op liefde en onbaatzuchtigheid. Ouders dienen hun kind een veilige, uitdagende (mijn hemel, wat vind ik dat toch een afschuwelijk managers-woord!) en een liefdevolle omgeving te bieden. De weg naar volwassenheid gaat gepaard met het overwinnen van dat vervelende, eisende en maar doordrammende super ego met als doel te komen tot een eigenstandige, verantwoordelijke, liefdevolle en empatische persoonlijkheid. Het kind dient op geleide van het leven van alledag en met behulp van de rolmodellen van de ouders uit te groeien tot een persoon met een solide ethische basis, met een grondig geïnternaliseerd pakket aan waarden en normen. Een pakket waarvan liefde en verantwoordelijkheidsgevoel altijd de basis dienen te zijn.

De actuele discussie over de gewenste grondslagen voor de opvoeding doet mij huiveren. Er zijn mensen die, mijns inziens geheel ten onrechte, in de opvoeding eenzijdig de nadruk leggen op ambitie, competitie, op het leven als voortdurende strijd met de concurrentie hetgeen al snel leidt tot kritiekloze zelfverheerlijking en moeilijk te onderdrukken superioriteitsgevoelens. Het abominabele resultaat van dergelijke opvoedingen zien ik helaas elke dag om mij heen! Ook zijn er mensen die het schadelijke, destructieve en vaak religieus geïnstigeerde conformisme van de schaamtecultuur willen laten prevaleren boven het primaat van liefde. Zo’n weg leidt naar onthechting, wreedheid en vervreemding. Zo’n weg moeten wij niet willen gaan. Het is uiteraard veel moeilijker om steeds in zinvolle en redelijke discussie te blijven met je kinderen, veel moeilijker dan op basis van macht en repressie je eigen leven te vergemakkelijken ten koste van het latere welzijn van je kinderen. Maar mijn advies is om toch maar die moeilijke weg te gaan.

3 reacties

Opgeslagen onder Uncategorized

Mark Rutte, een godsgeschenk!!!

Het VVD-congres danst!

Het VVD-congres danst!

 

En daar stapte hij parmantig over het toneel heen en weer. De lieveling van het Nederlandse volk. De goedlachse, aimabele minister-president met voor iedereen een opbeurend woord of een vrolijke kwinkslag. Maar er waren natuurlijk ook best wel ergernis gevende dingen. Die moeten ook benoemd worden.

Luister nou eens even, zei hij, ga nou niet meteen naar het UWV om om een uitkering te schooien, maar ga alsjeblieft linea recta naar uw arbeidsbemiddelaar of voor mijn part naar die gezellige, snelle jonge mensen van Randstad om meteen weer zo’n fijne job (job = een ander modieus en trendy woord voor werk) te bemachtigen. Hij wist dat sommige onrendabelen het telefoonnummer van het UWV al bij de hand hadden. Voor als er wat gebeurde, dan konden ze meteen gaan bellen. Is dat niet walgelijk?? Het geld komt later wel. Eerst de job natuurlijk en dan pas het geld. Bovendien, zei hij, is het uitkeringsgeld van het UWV afkomstig van alle keihard werkende mensen in Nederland. Denkt u dat die het fijn vinden om meteen voor u te gaan betalen als u werkloos bent geworden. Kom nou!, natuurlijk niet. Weet u wat die keihard werkende Nederlander wil zien, die wil gewoon zien dat u als de gesmeerde bliksem naar uw arbeidsbemiddelaar loopt om om een leuke job te smeken. Niks ‘tussen twee banen in’, dat willen wij, de vlotte jongens en meiden van de VVD, niet horen. Wij willen daadkracht zien. Wij willen uitgedaagde mensen zien. Van die leuke, consumptie-bereide, kritiekloze, vrolijke mensen, die uit eigener beweging in plaats van 8 uur per dag wel 14 uur per dag willen werken voor het zelfde geld. Dat is pas commitment, dat is pas spekkie naar ons hebzuchtige bekkie.

En nu we toch zo lekker bezig zijn, wat dacht u van mensen die steeds maar weer zeuren over het feit dat ze nog 10 jaar moeten werken tot hun pensioenering. Wat dacht je van zulke misselijk makende uitvreters? Daar wordt je toch niet goed van. Beseffen die mensen wel welk een energie trekkende werking zij hebben op al die keihard werkende Nederlanders. Gadverdamme, ik word er helemaal niet goed van.

Het VVD-publiek klapte zijn handen bijkans kapot. “Dat is hem, dat is onze man. Welk een kracht straalt hij uit! Welk een ondernemingsdrift!! En nogmaals klaterde het geestdriftige applaus op tegen het gebinte van de feestzaal.

En dan nu,….. polonaise!!, schalde de licht hysterische, en door de microfoon overstuurde, stem van de minister-president over de goed gekapte hoofden van de economische elite.

En als één man rezen de aanwezigen uit hun zetels, vatten elkaar bij de schouders en schuifelden in optocht door de zaal. Het bleef nog lang onrustig in en om het gebouw. De gealarmeerde politie hoefde gelukkig niet in actie te komen.

2 reacties

Opgeslagen onder Uncategorized