Tagarchief: moestuin

Een cultureel en politiek versplinterd Europa glijdt geleidelijk steeds verder af naar de status van langzaam vergrijzend en a-vitaal stagnerend Avondland.

De moestuin in de lente.

Veel mensen, vooral calculerende burgers met een, dus per definitie, sterk materialistisch georiënteerde levensbeschouwing , zijn van mening dat een Europese Unie louter en alleen om zuiver economische redenen in stand moet worden gehouden. De raison d’étre van deze Europese Unie is, in hun ogen, dus louter en alleen gelegen in economische factoren, d.w.z. een gezamenlijke munt, i.c. de door de onderklasse vervloekte Euro, een grote veelbelovende en profijtelijke intern-Europese vrije markt en uiteraard een heel fanfarekorps van rechtse economen dat hoog van de toren blaast als het gaat om begrotingsdiscipline en het terugbetalen van schulden van de afzonderlijke deelnemende landen. Politieke eenheid is voor hen van ondergeschikt belang. Zij hebben de nationale soevereiniteit juist hoog in het rechtse vaandel staan. Echte politieke eenheid zal er dus ook niet komen als het aan de sterk materialistisch ingestelde calculerende burgers van Europa ligt. Die politieke eenheid die komt nog wel een keer. Ergens in de toekomst. Zij willen het in ieder geval liever niet meer meemaken.

Het is echter, mijns inziens, een groot misverstand te denken dat economische eenheid als bijna vanzelf politieke eenheid zou bewerkstelligen. Het primaat van de economie is in Europa eerder een splijtzwam dan een bindmiddel. De uitvergroting van culturele verschillen die diep wortelen in de sterk uiteenlopende geschiedenissen van de betrokken landen zorgt er op zijn beurt voor dat een politieke eenheid nog verder uit het zicht raakt. De economische problemen van de verschillende Europese landen kunnen zonder politieke eenwording van Europa niet worden opgelost. En het zijn vooral ook de grote economische problemen die de landen van de EU steeds verder uit elkaar drijven.

Voor een politiek verenigd Europa doven daarom de lichten. De bezieling is weg. Het sociaal-culturele, maar vooral economische ideaalbeeld van het Anglosaksische verdienmodel wordt op uiterst geraffineerde wijze nagestreefd en in stand gehouden door de bijna alles omvattende materiële macht en de schier ziekelijke dweepzucht van een steeds decadenter wordende Europese economische elite. Europa heeft, net als de USA, zijn ziel verkocht aan de mammon en is zo diep gezonken dat er zelfs geen begin van een collectief besef is dat deze weg niet anders dan een doodlopende weg betekent.
Het strakke regime van de genadeloze kosten-batenanalyse is sluipenderwijs tot in de poriën van de Europese samenleving doorgedrongen. De Europese samenleving is de laatste vijftig jaar langzaam veranderd in een plat, wreed en vreugdeloos anti-intellectueel kruitvat waarin op geld, macht en sociale status beluste consumenten elkaar op de vrije markt het leven zuur maken. In een aldus ontstane keiharde, kille en strikt zakelijke samenleving waarin de tegenstelling tussen hoog – en laagopgeleiden, tussen puissant rijke en deerniswekkende arme mensen, de toon van het maatschappelijke discours zet, is het niet verwonderlijk dat een politiek verenigd Europa langzaam uit het zicht verdwijnt. Want een politiek verenigd Europa zal het vooral moeten hebben van een minimale hoeveelheid solidariteit. En zelfs die minimale hoeveelheid solidariteit kunnen en willen wij kennelijk niet meer opbrengen.

Advertenties

9 reacties

Opgeslagen onder Uncategorized