Maandelijks archief: juli 2012

Het lid.

Het is nog net geen achterbuurt. Hier ben ik eigenlijk te goed voor, denkt Luigi. Hij werpt een boze blik op de grauwe lelijke woonkazernes in het oosten van Milaan. Dit is geen goede plek voor een bankemployee. Zijn vrouw Rosa die zwanger is van hun derde kind schijnt de treurnis van haar omgeving niet te deren. Zij is geboren in een echte achterbuurt en is derhalve wel wat gewend. De alomtegenwoordige georganiseerde misdaad houdt grote delen van de woonwijk in zijn greep. Winkeliers worden gedwongen beschermingsgeld te betalen en de prostitutie tiert welig onder het toeziend oog van de plaatselijke maffia.

Rosa is bezig te bevallen. De dokter is er al. Dat is ook de reden dat Luigi overdag naar huis gaat. De derde al weer. Voorlopig moet dat maar voldoende zijn denkt Luigi, die van huis uit een voorzichtig man is en er niet van houdt om onnodige risico’s te nemen. Dit in tegenstelling tot Rosa die haar hele hartstochtelijke leven al op pieken en in dalen leeft. Bij de eenvoudige arbeiderswoning aangekomen hoort Luigi na het openen van de voordeur al het krachtige gekrijs van de pasgeboren baby. De dokter komt hem tegemoet en feliciteert hem. Het is een jongetje! Maar ik moet u iets vertellen. Hoe zo, is kind niet gezond?, vraagt Luigi. Nee, zegt de dokter, dat is het niet. Ik weet niet precies hoe ik dit moet zeggen. Het is op zijn minst eigenaardig te noemen! Maar spreek dan toch, man, spreek!!, roept Luigi vertwijfeld. Het is zijn geslacht, fluistert de dokter, zijn mannelijke geslachtskenmerken zijn behoorlijk uitzonderlijk. Zijn mannelijke lid is van buitensporige proporties! De dokter kijkt schichtig achter zich en roept Sylvia de reeds aanwezige kraamhulp. Zij nadert Luigi met een klein wit pakketje in haar armen. Met een hand slaat zij voorzichtig de witte doek opzij. In haar armen ligt een klein schreeuwend baby’tje. Maar wat opvalt is het lid en het scrotum. Het scrotum is reusachtig. Het is rood en gezwollen. Maar het lid, echter, is exceptioneel. Buitenproportioneel!!! Het komt tot halverwege het kleine roze dijtje van het borelingske. Luigi deinst achteruit. Zoiets heb ik nog nooit gezien, stamelt hij. Kan het kwaad, dokter, vraagt hij. Nee, nu niet, maar later kan hij er mogelijk wel last van krijgen, antwoord de dokter. Het is een mirakel, zucht Luigi. En Rosa, wat zegt Rosa, hoe is het met haar? Uw echtgenote is prima in orde, zegt de dokter. Zij moest hard lachen toen zij het kind voor het eerst zag.

Advertenties

4 reacties

Opgeslagen onder Uncategorized

Religie maakt vaak meer kapot dan je lief is.

Het lijkt toch zo eenvoudig. Als je heilig gelooft in de historische Jezus als metafysisch angehaucht materieel verlengstuk van zijn vader de grote God der Goden, dan zou je verwachten dat zijn volgelingen met vreugde de aanwijzingen van de Verlosser zouden willen naleven. Echter, met de mond wordt de liefde tot de Verlosser wel beleden, maar metterdaad wordt de Verlosser tot schande gemaakt. Ook de vrome gelovigen in Jezus, Allah, Mohammed en de hele santenkraam zijn niet in staat de zondige dwang van de reflexen van het reptielenbrein te weerstaan. Zij hoereren, stelen, bedriegen, moorden en plunderen er vrolijk op los. Je zou denken dat de neocortex toch voldoende rationele mogelijkheden biedt om alle influisteringen van de instincten ethisch te kanaliseren. Maar niets is minder waar. Men probeert en faalt jammerlijk.
Nee, geef mij Feuerbach maar! Niet God schiep de mens maar de mens schiep God. Het geloof in God: een makkelijke kapstok om alles aan op te hangen. Daarom: geen laatste vragen meer. Geen moeizaam zoeken meer, maar een ijzersterk zeker weten. Een diep geworteld geloof in zelf gefabriceerde sprookjes. Een volstrekte ontkenning van de theoretische fysica en een fanatieke bestrijding van evolutieleer als wetenschappelijke en dus falsifieerbare en verifieerbare theorie.
Maar wie hoog van de heilige toren blaast kan diep vallen. Dat valt te constateren als je al die hoererende priesters, pedofiele pastoors, moordzuchtige, agressieve en fundamentalistische moslims, verwarde Hindoes en onaanraakbare boeddhisten beziet. Het hele bizarre religieuze gedondersteen stort menig mens steeds weer in het ongeluk.
Er moet nog heel wat water naar de zee stromen voordat al die onsympathieke obstakels die de weg naar de werkelijke vrijheid belemmeren, zijn opgeruimd.
Groet.

NB. Zwart en wit zijn mijn lievelingskleuren.

11 reacties

Opgeslagen onder Uncategorized

“Zomergasten” legt open zenuw in de Nederlandse samenleving bloot. De felle discussie over dit programma is mijns inziens een aanwijzing dat de kloof tussen hoog- en laagopgeleiden in Nederland steeds duidelijker wordt.

Als je tijdens je leven de veilige haven der wetenschap verlaat en moet gaan varen op de immens grote oceaan van onwaarachtigheid waarin mythes, wishful thinking, zelfingenomenheid en rabiate onzin evenzovele klippen zijn waarop jouw zorgvuldig opgetuigde galjoen der ratio keer op keer te pletter dreigt te slaan, dan weet je dat het een moeilijke reis gaat worden.
Je ontmoet op die oceaan bijna zonder uitzondering mensen die zo verslaafd zijn aan hun eigen gelijk dat je er moedeloos van wordt. In de wetenschap gewortelde kritiek wordt door hen uit zelfverdediging al gauw gemarkeerd als het gemopper van een verbitterde oude moerasmannetjes. Zelf zijn zij volstrekt onaanraakbaar, deze ijverige en hardwerkende apostelen van het vrije bedrijf, deze beklagenswaardige consumptiejunks van de vrije markt. Zij exalteren het gelijk van het “normaal doen”, het gelijk van de middelmatigheid en drijven comfortabel op de vanzelfsprekendheid van het grote getal. Niemand legt ze een strobreed in de weg. En, wat meer is, zij verzinnen steeds geraffineerder smoesjes om hun destructieve gelijk te onderbouwen. Zij verenigen zich in politieke partijen en zij schrijven met in gif gedoopte pennen de namen van hun vijanden in hun eeuwige registers van verliezers, idealisten en luchtfietsers. Het zijn koude, kille en onbarmhartige bloedzuigers die nooit genoeg zullen bezitten en voor wie de onbeschaamde tentoonspreiding van macht en exuberante sociale status de allerbelangrijkste opdracht in hun leven betekent. Deze mensen kunnen alleen maar met de balsem van de wijsheid en het “wapen” der oprechte intrinsieke bescheidenheid worden “bestreden”.

Maar laten wijsheid en bescheidenheid nou net de grootste vijanden zijn van hun zelfingenomen en “realistische” attitude.

“Houdt u eigenlijk nog wel van Nederland?”, vraagt die rare Thijs v.d. Brink (EO) op misprijzende toon aan een mevrouw die zich kritisch opstelt t.a.v. de houding van de Nederlandse regering inzake Srebrenica. Dezelfde mevrouw, die, desgevraagd, ook nog eens durft te zeggen dat ze het Nederlands voetbalelftal maar niks vindt omdat zij van mening is dat in dit team onbescheidenheid, arrogantie, zelfoverschatting en egoïsme naar een zeldzaam hoogtepunt reiken.

In het tv-programma “Volgende fragment” (terugblik op 25 jaar Zomergasten) beweert een tv-criticus dat de laatste decennia de kwaliteit van de tv-programma’s enorm is gedaald omdat de programmamakers er inmiddels achter zijn gekomen dat de gewone Nederlander geen “elitaire” en moeilijke tv (meer) wil.

Men wil naar zichzelf kijken. Niets moeilijks en alstublieft al helemaal niets intellectueels. Nee, alleen maar kijken naar en genieten van dat eenzijdig opgeleide en sterk commercieel “angehauchte” zelf. Met dat soort programma’s halen de programmamakers steeds de hoogste kijkcijfers. Door constante bevestiging van de cultuur van de steeds commerciëler denkende en handelende (gemiddelde?) Nederlander. Het geheel aan programma’s wordt daardoor gemiddeld ook steeds minder creatief en de inhoud steeds emotioneler. Emoties heeft iedereen. “Intellectueel” wordt steeds meer een scheldwoord!

In tv-land heerst de dictatuur van de vrije markt. Super goedkope programma’s maken voor zoveel mogelijk consumenten is het doel van de programmamakers.

Ik kijk steeds minder naar de tv.
Geef mijn portie maar aan fikkie!!

 

NB. De foto is zomaar een foto, dus niet zeuren aub!

7 reacties

Opgeslagen onder Uncategorized

De Nestbevuiler.



Ik ben een nestbevuiler. Ik bekritiseer Nederland en de Nederlanders. In algemene zin dan, wel te verstaan. En dan vinden de meeste rondborstige, recht-door-zee-gaande, zelfbenoemde, politiek correcte patriotten je een nestbevuiler of, nog erger, een landverrader.

Ik betreur de ontwikkelingen die onafwendbaar hebben geleid tot het ontstaan van dit uiterst naargeestige dichtbevolkte, lelijke en middelmatige landje. Zeventien miljoen mensen op een piepklein stukje grond. Dat zijn er mijns inziens minstens zestien miljoen teveel!! Decimeren zou alleen kunnen door de belachelijke welvaart en de overdadige luxe met 95% terug te brengen. Want als dat gebeurt zal men elkaar hoogstwaarschijnlijk grotendeels uitroeien. Voorwaar een bijzonder onprettig vooruitzicht.
Het is mijn vaste overtuiging dat de mens op de lange termijn het gelukkigst wordt door met zijn denken en handelen heel dicht bij de natuur te blijven. “Natuur” door mij dan uiteraard te zien in de romantische betekenis van het woord. Dat wil zeggen, dicht bij de “natuur” blijven door zoveel mogelijk zelfvoorzienend te zijn en zo min mogelijk afhankelijk van anderen te zijn bij de vormgeving van je eigen leven. De aanwezigheid van zeventien miljoen mensen in een zeer beperkte ruimte kan tot extreem en, mijns inziens, zelfs tot ziekelijk groepsgedrag leiden. Tot nihilistisch en commercieel conformisme Die zeventien miljoen mensen kunnen alleen maar op zo’n belachelijk klein stukje grond leven door sociaal-economisch uitermate intens met elkaar geïnvolveerd te zijn. Dat wil zeggen dat er o.m. sprake dient te zijn van een uiterst gecompliceerde arbeidsverdeling, die nog eens extra gecompliceerd wordt door grensoverschrijdende, mondiale factoren. Ook zal de productie van gebruiksgoederen tot in het belachelijke gestandaardiseerd moeten zijn. Bovendien is een dergelijke complexe samenleving volstrekt afhankelijk van centraal geregelde energievoorziening.
Het laat zich denken dat een dergelijke samenleving uiterst kwetsbaar is. Er hoeft maar iets te gebeuren en het hele gecompliceerde sociaal-economische raderwerk loopt vast. Dit vastlopen zal altijd gepaard gaan met groot lijden. Bovendien ben ik er van overtuigd dat een dergelijke gecompliceerde en decadente samenleving bij mensen in hun onderbewustzijn enorme onlustgevoelens oproept. Gevoelens van machteloosheid, frustratie en vervreemding.
Sommigen noemen een dergelijke decadente “westerse” samenleving onnatuurlijk. Dat ben ik niet met ze eens. Het ligt kennelijk in de “natuur” van de mens om een dergelijke samenleving te ontwikkelen. Het is een bepaalde en blijkbaar onontbeerlijke fase tijdens onze evolutionaire ontwikkeling. En als zodanig is deze fase dus volstrekt natuurlijk.

Maar wat is evolutie? Wat behelst de evolutietheorie? Wat is natuurlijke selectie? Wat is natuur? Wat is natuurlijk? Als je deze begrippen niet op een adequate wijze definieert, wordt alles wat je er verder over zegt of schrijft volstrekt arbitrair. Dus eerst maar eens de definities!

– Evolutie is van het Latijnse werkwoord evolvere afgeleid en betekent letterlijk “zich ontrollen” of “los-” of “afwikkelen”. Figuurlijk betekent het “ontwikkeling” en in die betekenis wordt het vaak gebruikt in de wetenschap en filosofie. De betekenis “ontwikkeling” wordt het meest gebruikt en heeft in het taalgebruik een geheel eigen karakteristiek gekregen. De betekenis is verschoven naar “geleidelijke ontwikkeling”, waarbij niet meer gedacht wordt aan het ontrollen maar aan expansie, groeien of het geleidelijk een hogere graad van organisatie krijgen. Dit komt vooral door het veelvuldig gebruik van het woord in de biologische betekenis, hoewel het juist daar niet altijd gaat om een hogere graad van organisatie maar juist om vereenvoudiging.

– De evolutietheorie is de natuurwetenschappelijke verklaring voor de evolutie van het leven op Aarde. Het beschrijft het proces waarbij erfelijke eigenschappen binnen een populatie van organismen veranderen in de loop van de generaties als gevolg van genetische variatie, voortplanting en natuurlijke selectie.

– Natuurlijke selectie is een mechanisme dat in de natuur evolutie veroorzaakt. Natuurlijke selectie houdt in dat organismen die beter in hun omgeving passen, meer kans hebben om te overleven en voor nakomelingen te zorgen dan minder goed aangepaste organismen. Hierdoor zal het type van het best aangepaste organisme beter overleven en steeds meer de overhand nemen in de populatie (“survival of the fittest”).

Over wat “natuur” mijns inziens is en wat “natuurlijk” is heb ik reeds zelf iets geschreven:

– Wat behelst het woord natuurlijk? Men kan het duiden als: “Op de natuur betrekking hebbende”. Maar ook: “In overeenstemming zijnde met de werkelijkheid”. Of: “Zoals de natuur het meebrengt, in overeenstemming met de natuur, met het wezen van iets”. Dat brengt ons bij het woord “natuur”. Waar staat dit woord voor? De meest algemene betekenis van dit woord is: “Al wat de mens met zijn zintuigen waarneemt en met zijn verstand onderzoekt” Hier kan men voor het woord “natuur” net zo goed het woord “de werkelijkheid” invullen. Er bestaat ook een beperkter betekenis van het woord “natuur”, namelijk: “De toestand waarin iets bestaat voordat men er opzettelijk iets aan heeft veranderd”, of: “Wat de mens om zich heen ziet en wat beschouwd wordt als nog niet door de mens gewijzigd”.
Het is duidelijk dat de cultuur een enorme invloed heeft op de evolutie van de betekenis van de woorden “natuur” en “natuurlijk”. De romantiek grijpt terug op de “ongerepte natuur” van voor de Industriële Revolutie en geeft een moreel kader aan de betekenis van het woord. Tot op de dag van vandaag zitten wij opgescheept met die normatieve betekenis en noemen wij in normaal spraakgebruik alles “natuurlijk” wat door de natuur voortgebracht wordt, als tegenovergestelde van “kunstmatig”. In de wetenschap probeert men zo objectief mogelijk te definiëren en kiest men dus voor de ruimere betekenis van de woorden “natuur” en “natuurlijk”. Dit houdt in dat ook alles wat door de homo sapiens gezien zijn natuur teweeg wordt gebracht als natuurlijk wordt gezien.

Tot zover de begripsbepalingen, de definities.

Met in achtneming van bovenstaande kan ik niet anders dan tot de conclusie komen dat het evolutionaire traject van de homo sapiens ook die zaken behelst die wij, sedert de invloed van de Romantiek, tegennatuurlijk zijn gaan noemen. Daarbij valt wel als zeer opmerkelijk aan te merken dat de homo sapiens als soort het eerste organisme is dat, consequent en in het bezit van een duidelijk zelfbewustzijn, doende is om, gedreven door de oeroude reflexen van zijn “reptielenbrein” , zijn omgeving en leefomstandigheden dusdanig radicaal te veranderen dat hij (bij gelijkblijvende, dus niet-gemuteerde, omstandigheden) zijn eigen ondergang wel moet bewerkstelligen. Het is tragisch maar het is wel een natuurlijk gang van zaken. Het vormt kennelijk een onontkoombaar onderdeel van de ontwikkeling dewelke homo sapiens moet doormaken op zijn wonderbaarlijke evolutionaire reis door de tijd.
Hoop kan mijns inziens worden geput uit het feit dat, conform de regels van de evolutietheorie, ingrijpend veranderende leefomstandigheden ( te denken valt aan geprolongeerde apocalypsachtige toestanden) veelal betere kansen bieden aan “gunstige” mutaties. Wellicht dat zich op die wijze in de verre toekomst een “nieuw organisme met zelfbewustzijn” kan ontwikkelen.
De mate van zelfbewustzijn die zich op deze planeet exclusief manifesteert in het organisme dat zichzelf “ homo sapiens” noemt, zal, mijns inziens, door zijn eigen toedoen verdwijnen om wellicht plaats te maken voor een ander organisme met zelfbewustzijn dat, beter dan de homo sapiens zelf, in staat is te leven in een door de homo sapiens duurzaam veranderde omgeving.

11 reacties

Opgeslagen onder Uncategorized

Terug van vakantie in Frankrijk, Belves, Dordogne.

Wij zijn net terug van vakantie. Er was sprake van zon, rust, prachtige kastelen, een perfect vakantie huis, elke dag twee uur zwemmen, lekker eten (wat kunnen die Fransen koken zeg!), interessante excursies en lezen, heel veel lezen.
Terug in Nederland valt op, het drukke verkeer, het onbeschofte agressieve rijgedrag, altijd lawaai, slecht weer, politieke onwil, maatschappelijk hooliganisme, een prachtig huis, een mooie tuin, een rustgevende bibliotheek en een tevreden gevoel.
Meer kan ik er niet van maken!

1 reactie

Opgeslagen onder Uncategorized