Maandelijks archief: april 2014

Intussen gaat men in Egypte ook flink tekeer!

Jawel mensen, alweer die banale strijd tussen goed en kwaad!

Jawel mensen, alweer die banale strijd tussen goed en kwaad!

Naar aanleiding van de incoherente en irrationele gebeurtenissen in Egypte – honderden mensen ter dood veroordeeld!! – moest ik weer nadenken over de plek van religie binnen het bestaan van de mens.

Als religieuze mensen de indruk krijgen dat ze mondiaal gezien in de verdrukking komen dan zullen ze bijna altijd in meer of mindere mate radicaliseren. Dat is bijna een natuurwet. Onder “in de verdrukking komen” dient men dan te verstaan dat deze “groepen” vinden dat ze niet het hen verschuldigde respect krijgen, dat ze economisch worden of zijn achtergesteld en dat de rest van de wereld er maar een beetje ordinair en hedonistisch op los leeft. Zulke inferioriteitsgedachten kristalliseren zich dan meestal rondom territoriale conflicten en/of economische kwesties. En misschien is het, volgens mij, wel zo, dat het ontstaan van irrationele religies het gevolg is van economische tegenstellingen. Het gaat, zoals Darwin reeds min of meer bewees, om de “survival of the fittest” en als je slim bent kun je van religie gebruik maken om je medemens te disciplineren zodat je hem als gewillig middel kunt gebruiken om voor jou een nog grotere punt van de economische taart te bemachtigen. En als die “gebruikte” (misbruikte) medemens niets in de gaten heeft is dat toch prachtig! Deze dynamiek zie je in onze westerse samenleving optimaal in werking. Hele volksstammen worden met brood en spelen (verrekijk, sociale media, religie etc.) zoet gehouden, terwijl de mondiale economische elite, gebruik makend van en inspelend op de primitieve hebzucht van het volk, zich een steeds machtiger positie verwerft waardoor uiteindelijk bijna alle rijkdom van deze wereld in handen komt te vallen van slechts een stelletje gewetenloze, keiharde, neoliberale geldaanbidders. Er is helemaal niets nieuws onder de zon.

En het is nog gekker dan ik hierboven schreef, want de meeste mensen hebben eigenlijk best wel in de gaten dat ze “misbruikt”worden, de meeste mensen voelen wel aan dat er iets mis is, maar ze verdringen dit gevoel en bergen het op in de kerkers van hun onderbewustzijn. Wat hen rest is een vaag gevoel van onbehagen, een vluchtig, ongrijpbaar vermoeden dat ze steeds minder zeggenschap hebben over hun eigen leven. Ze troosten zich met de veilige en vertrouwde banaliteit van hun kleine leven en zij koesteren hun consumptieverslaving in een wereld die steeds meer overbodige dingen maakt voor verwende mensen die steeds meer blasé raken.

Ik noem deze houding decadent en a-vitaal. Maar wie ben ik om zo te oordelen als de meeste mensen het bestaan prima vinden en er niet genoeg van krijgen te beklemtonen hoe gelukkig ze zijn. Dat vind ik eigenlijk nog het meest tragische. De sneue westerse mens heeft zich het heft uit handen laten nemen en vindt het “helemaal” goed zo.

In de verte schalt het koor van verwarde filosofen en menswetenschappers die er hun beroep van hebben gemaakt om eenvoudige sociaal-culturele processen en wetmatigheden zo ingewikkeld mogelijk te vertalen in tenenkrommend jargon. Dat helpt ook al niet.

Nee, de waarheid (met een kleine “w”) is denkelijk te vinden in de onderzoeksresultaten van de natuurwetenschappen. Maar die resultaten zijn inmiddels zo machtig ingewikkeld geworden dat nog slechts een kleine groep mensen de intelligentie en het doorzettingsvermogen heeft om deze onderzoeksresultaten te doorgronden. Het is in ieder geval totaal andere koek dan het gezever en gezeur van al die irrationele godsdiensten en het flauwe gewauwel van allerlei menswetenschappers over de dynamiek van groepsprocessen etc.

Maar alle gekheid op een stokje, er zijn belangrijker zaken te doen op deze wereld dan het schrijven van rare verhaaltjes; ik moet de tuin nog doen, een referaat over Kandinsky voorbereiden en twee hotels boeken voor onze reis naar Zuid Frankrijk. Aan de slag dus!

Advertenties

2 reacties

Opgeslagen onder Uncategorized

De Aswolk.

Een schilderij uit zijn periode in München. Volgens mij zijn meest authentieke periode.

Een schilderij uit zijn periode in München. Volgens mij zijn meest authentieke periode.

Een verhaal over een bioscoop. Een bijzonder verhaal. Waar het banale occult wordt en het occulte tot destructie leidt.

“Hier kan er nog wel eentje zitten, zegt de man met de zaklantaarn tegen de verlate vrouw. En hij wijst op een lege stoel naast mij. Ik schrik en zeg: “Ho,ho, daar zit mijn moeder”. Nou, schampert hij, dat kunt u wel zeggen, maar ik zie niets. Ze zit er echt, antwoord ik. Ik weet overigens best dat ik de enige ben die haar kan zien. Ik kan haar niet horen spreken. Haar mond gaat open en dicht, maar verstaan doe ik niets. Uit een andere wereld. Daarom natuurlijk. Maar ik zie haar wel. Ze is veel jonger dan toen ze dood ging. Ze heeft het blonde haar opgestoken. Ze draagt een kamerjas die half open valt en onbeschaamd een aanzienlijk deel van haar mooie benen laat zien. De man wordt ongeduldig. Hij zegt nogmaals: Ik zie niets. Gaat u daar nu maar rustig zitten. Op mijn verantwoording. U heeft immers voor die plaats betaald. De vrouw gaat zitten en wordt onmiddellijk omgezet in asdeeltjes. Een grote zwarte wolk stijgt op naar het plafond van de bioscoop”.

De film ging niet door. Die vrouw is nooit meer thuis gekomen en werd na een jaar als vermist opgegeven. Zij laat drie kleine kinderen en een hele lieve man na.

1 reactie

Opgeslagen onder Uncategorized

Een paasfabel. Verhaal over lijden, opstanding en verdoemenis.

Een ei toont zijn ware aard!

Een ei toont zijn ware aard!

Stil fluistert de wind door de net groen wordende takken van de berkenboom. Eronder, uitgestrekt in het koele gras, ligt een zwerver-achtige persoon. Zijn adem gaat snel en zijn lippen zijn helemaal paars. Naast hem zit in het groen een haas met een mand op zijn rug. U mag één der eieren van leven of dood kiezen, zegt hij, teneinde uw lijden te verlichten of te beëindigen. Nog niet, hijgt de man, ik moet eerst het voorhang laten scheuren en de ark des verbonds kuisen. De ark des verbonds, vraagt het konijn, waar dan? Die ark zit in mijn hart, antwoordt de man, maar de leugen is te groot en daarom lig ik hier op sterven. Maar dat is toch geen doen, roept de haas uit, u gaat er helemaal aan onderdoor. Dat is nu net de bedoeling, zegt de man, het werd allemaal al voorspeld. De haas tilt de mand van zijn rug en rommelt er even in, dan zegt hij, terwijl hij drie prachtig beschilderde eieren uit zijn mand haalt, zie hier, aanschouw de drie eieren van troost en vervloeking. Dit ei hier(donkergroen gekleurd met diep gele en rode motieven), is het ei van barmhartigheid en genade, het tweede ei (lichtgroen met oplichtende witte en felblauwe stippen) is het ei van trouw en liefde, en het derde ei (dof zwart met lichtpurperen sterren) is het ei der religie en illusie. Eén van de eieren betekent uw sterven en maakt als zodanig een eind aan uw lijden. De andere twee eieren zullen uw lijden eveneens beëindigen, maar voeren u gelijktijdig weer terug naar het volle leven. Kiest!!!

De zwerver-achtige man, die aan het einde van zijn latijn is en door koortsrillingen wordt geteisterd in verband met een kwaadaardige, gegeneraliseerde infectie zijnde het onvermijdelijke gevolg van een geslachtsziekte dewelke zich in een terminaal stadium bevindt en door hem werd opgelopen als resultaat van al het hedonistische hoeren en snoeren tijdens zijn extreem decadente leven als, tot op het bot verwende en geperverteerde, gelukszoeker , heft met moeite een uitgemergelde hand en wijst het zwarte ei aan. O wee, gij ongelukkige, krijt de haas verschrikt, gij hebt het ei der religie gekozen, houdt het ei ferm in uwe hand en onderga de fnuikende werking van dit verdorven vruchtbeginsel. De gedoemde omklemt het ei met een spreeuwachtige klauw en ziet……vrijwel direct ontvliedt hem de levensgeest en verandert zijn gelaat in iets, een ding, dat geen spoor van leven meer in zich bergt. De haas plaats de mand op zijn rug en geeft met zijn rechter achterpoot een ferme roffel op de steenachtige grond. Het zwerk betrekt en achter de horizon is het scheurende geluid van het voorhang te horen. Zwarte as daalt neer uit de lucht en ontdaan snellen draaghazen toe daartoe aangespoord door weer een strak ritmische pootroffel van de mandhaas. De stoffelijke resten van de zwerverachtige persoon worden op een baar gelegd en zo spoedig mogelijk naar de dichtst bijzijnde grot gebracht. Daar wordt de baar op de stenen bodem geplaatst en met een smetteloos wit laken bedekt. Vervolgens rollen wel duizend hazen de sluitsteen voor de ingang van de grot. Het is min of meer volbracht, spreekt de mandhaas. Hij zet zijn mand op de grond en grijpt de twee overgebleven eieren van troost en vervloeking. De eieren worden gebroken boven een hoog oplaaiend paasvuur en alle hazen, het zijn er inmiddels wel zeven miljard, kunnen hun buik rond eten aan de twee gebakken eieren. Er is dus een wonder geschied.

Na drie dagen rolt de sluitsteen door innerlijke noodzaak bewogen, weg van de grot. De zwerver-achtige persoon treedt naar buiten. Hij is genezen en straalt met een onaards licht. Hij is gehuld in het smetteloos witte kleed en onder zijn rechterarm houdt hij drie boeken. Hij noemt ze “Bijbel”, “Koran” en “Thora”. Gelijktijdig worden alle hazen ter wereld de inhoud van deze boeken gewaar. Het leidt tot onrust en onsteltenis. De eerste verwarde kreten klinken reeds. En hier en daar breken schermutselingen uit. Vervolgens krijgen de zaken hun beloop.

Het bleef nog lang onrustig op de planeet.

3 reacties

Opgeslagen onder Uncategorized

De lente bot en bloeit, krioelt en kriebelt. Foto’s van het prachtige Belmonte te Wageningen.

Bloemenpracht

Bloemenpracht

Nog in de knop

Nog in de knop

briljant

briljant

Diep rood

Diep rood

Uitbotting

Uitbotting

Strepen

Strepen

podium

podium

Zomaar op de bosgrond

Zomaar op de bosgrond

Pastel

Pastel

Contrast

Contrast

 

 

 

De lente bot en bloeit, krioelt en kriebelt, om het maar eens op mijn manier een beetje poëtisch te zeggen. En dan ontstaat, nog erger dan normaal, de drang om naar buiten te gaan. Om te gaan zwerven langs velden en beemden, over heidevelden en zandverstuivingen, maar eerst….naar Belmonte in Wageningen, een prachtig, hoog gelegen, arboretum, waar duizenden kleuren geheel gratis voor de passanten worden tentoongesteld. Hier zie je de gecultiveerde natuur op zijn best. Geen woeste, krakende, moeilijke en wrede natuur, nee, gewoon de door liefhebbende mensenhanden in elkaar geknutselde kijknatuur. Fototoestel in de aanslag, voor als er wat gebeurt, dat we meteen kunnen gaan afdrukken. “Gebeurt” in dit geval te vertalen door “plotseling opborrelende gemoedstoestanden”. Ik ben een liefhebber van de zogenaamde Zen-fotografie, dat wil zeggen rust, symmetrie, harmonie, geen mensen, veel van hetzelfde, een in slaap sussende keten van min of meer steeds weer dezelfde kiekjes. Tot in het oneindige. Net als het leven zelf.

Elk jaar ga ik een of twee keer naar Belmonte, om daar, tussen andere grijze bejaarden, in alle gemoedsrust bloemenpracht en teer lentegroen te ondergaan. De geest is dan leeg. Ik brom een vrolijk wijsje en laat me door mijn ogen leiden. Een absolute aanrader!

Wat ik wil inzien is dat dit alles één samenhangend, onlosmakelijk en causaal geheel is. Het houdt niet op bij deze planeet, nee, het stroomt verder door het ganse universum en het overtuigt mij van het gegeven dat ook ik een onderdeel ben van een “goddelijk” geheel. Mijn “zelf” lost op en wordt vervangen door dat geheel. Het totaal bezielde universum bestaat als een granieten eenheid, eeuwig en altijd. Op dit niveau van abstractie is “de vrije wil” verdwenen en heerste er slechts eeuwige rust.

U zult denken, het moet niet veel gekker worden. En inderdaad, afgezet tegen de hectiek en de vooroordelen van alledag, is bovenstaande esotherische overpeinzing gelijk een kostbaar kleinood in een beerput vol onzin en waandenkbeelden.

 

6 reacties

Opgeslagen onder Uncategorized

Oorlog dreigt tussen Rusland en de Ukraïne. Als van het een maar niet het ander komt!

Moedertje Rusland. 2014

Dit is een slangenkuil. Het westen van de Ukraine is in handen van felle nationalisten, waarvan sommige groepen zelfs extreem rechts zijn met rare runetekens, een soort nazi-vlaggen en de bijbehorende retoriek, terwijl de andere partij, in het zuiden en oosten van de Ukraïne, uit nostalgisten en overtuigde stalinisten bestaat, meestal al wat oudere mensen, terzijde gestaan door jongere provocateurs, die worden aangestuurd door Moskou en die zo snel mogelijk door Rusland ingelijfd willen worden. Rusland is op de verkeerde weg naar de mening van het rijke en somtijds arrogante westen. Rusland, zo vindt het westen, verandert langzaam in een soort gekke dictatuur met een vreemde macho-achtige, ex-communistische cowboy die niets wil weten van liefdevol, wijs en empathisch bestuur, maar meer uit is op grote persoonlijke macht, op heel veel respect een een wereld die bang moet zijn voor Het Grote Rusland. Eigenlijk kun je hem als een soortement gangsta-rapper beschouwen die wil dat je respect betoont hetgeen net zoveel betekent als dat je enorm bang voor hem moet zijn. Zo’n dolgedraaide machtswellusteling krijgt er steeds weer opnieuw een ongezonde kick van als hij weet dat de meeste mensen hem vrezen. Dit soort geesteszieken kom je ook in Nederland in alle lagen van de bevolking tegen. Maar ik dwaal af. Terug naar de Ukraïne.

Alle beschaving en intellectualiteit is bij beide partijen spoorloos verdwenen, het gaat i.c. gewoon om uiterst banale, agressieve en gewelddadige gekken, om mensen die bereid zijn tot het uiterste te gaan om hun krankzinnige gelijk te halen. Dit is ook de reden dat het westen zich er in feite niet mee zou moeten bemoeien. Dit conflict bergt niets redelijks meer in zich; er heerst alleen nog maar gierende waanzin, eigenlijk net als bij het conflict tussen de joden en de arabieren. En wij maar denken dat de wereld steeds beschaafder wordt. Je kunt de mondiale armoede redelijk effectief bestrijden met de huidige ons ten dienste staande materiële middelen, maar tegen irrationele onzin, tegen ongeletterdheid en rabiaat anti-intellectualisme, evenals tegen ingekankerde vooroordelen is geen kruid gewassen. Het zou mij verbazen als ze daar niet gaan vechten! En, zoals we nog weten met betrekking tot het ontstaan van de eerste wereldoorlog, van het een komt het ander. De Baltische staten Estland en Letland bergen binnen hun grenzen ook vrij grote ontevreden Russische minderheden. Misschien moeten we onze tanks toch maar niet aan Finland verkopen.

Nb. In dit conflict draaien de propagandamachines op volle toeren. Er worden rookgordijnen opgetrokken en leugens verpreidt. Als je er ontvankelijk voor bent, ga je er in mee, kies je partij en ben je vervolgens voor de redelijkheid volstrekt verloren. Hou een heldere kop, laat je niet voor de gek houden en vaar op het kompas van de liefde. Meer kun je niet doen.

3 reacties

Opgeslagen onder Uncategorized