Maandelijks archief: augustus 2013

Marcel van Dam schrijft behartenswaardige dingen. Een combinatie van intelligentie en empathie of zoiets? Een poging tot verdieping.

De boom van Golgotha 2009

Ja, een prachtig artikel, waarmee Marcel van Dam een realistisch beeld geeft van een aantal, in zijn ogen negatieve, ontwikkelingen die de afgelopen laatste vijftig jaar hebben geleid tot de samenleving waarin we nu moeten leven. Maar wat zijn nu de dieper liggende motieven onder die genoemde tien ontwikkelingen?

Vanaf de tijd dat de mens langzaam tot zelfbewustzijn kwam ging hij steeds beter beseffen dat hij een actor was in een toestand van voortdurende schaarste. De mens werd zich bewust van het feit dat hij een loeiende motor in zich bergt die hem voortstuwt langs de weg des levens. Die motor is de generator van een tomeloze energie dewelke de mens absoluut benodigt om de soort waartoe hij behoort te continueren. En zo ontwikkelt het biologische organisme dat zich mens noemt zich langs evolutionaire lijnen, net als alle andere, niet met zelfbewustzijn toegeruste organismen. Het geheel is onderhevig aan een uitzonderlijk vitale drift die langs de lineaire tijdlijn naar voren jaagt en alles in dit universum beheerst. Misschien wel een heel klein beetje te vergelijken met het “élan vital” van Henry Bergson. Een tomeloze drift die ten strijde trekt tegen de eeuwige enertie en het toeval van dit ruimte-tijdcontinuüm. Dit laatste gaat mij dan al weer veel te ver. De religieus/mystieke implicaties van deze redenering werp ik in het volste vertrouwen ver van mij!
Hoe het ook zij, de menselijke soort ontwikkelt zich in wisselwerking met zijn natuurlijke omgeving. In die evolutionaire ontwikkeling zijn een aantal factoren onontbeerlijk gebleken, te weten: de verzorgende factor (altruisme etc.), de factor “strijd” (concurrentie etc.) en de factor “samenwerken” (delen etc.).
Belangrijk wetenschappelijk werk werd hier verricht door Frans de Waal, met name zijn onderzoek binnen primatengemeenschappen naar conflictoplossing, verzoening, empathie en de evolutie van de moraliteit). Alle onderzoeksresultaten in deze staan open voor falcificatie en wetenschappelijke toetsing.

Nu terug naar onze samenleving. De belangrijkste ontwikkeling van de laatste vijftig jaar binnen onze westerse samenleving is de toenemende nadruk op de “strijd”. De pioniersgeest in de VS, het daaruit voortvloeiende economische model en de economische afhankelijkheid van Europa van de VS na de Tweede Wereldoorlog heeft er voor gezorgd dat wij ( en dan vooral de plaatselijke economische elite) meer en meer in de Amerikaanse “Way of Life” zijn gaan geloven. Het vooral de laatste dertig jaar aan invloed winnende neoliberalisme legt de nadruk vooral op de niets en niemand ontziende “strijd” van de een tegen de ander, die snoeiharde concurrentie die zo eigen is aan het vrijemarktdenken. Het walhalla van de egoïstische en zich oppermachtig wanende sterke mens die zich een weg kapt door de jungle van het menselijk bestaan met behulp van zijn hebzucht, machtswellust en bedrog. Zijn letterlijke  wapens zijn de zgn. marketingtools, waarmede hij een commerciële wereld van illusie en bedrog creëert (“De trendy Lifestyle”) en hij sluipenderwijs de zwakke consument hersenspoelt waardoor deze verwordt tot een beklagenswaardige, kritiekloze verslaafde, die tot niets beters in staat is dan het wezenloos consummeren van wat hem wordt op zo’n perfide en verleidelijke wijze wordt voorgezet. Slechts weinigen weten aan de destructieve klauwen van deze commerciële perversie te ontsnappen.
Wat hier speelt is een evolutionair mechanisme. Het is de dynamiek van de angst. Het is de reflex die in ons reptielenbrein huist en die wij angst noemen. De existentiële angst voor de dood. De angst die zich openbaart in de vlucht-vechtreflex, De angst die zich openbaart in het buitenpropotioneel en dwangmatig verzamelen van aardse goederen. De angst die ten grondslag ligt aan het willen overcompenseren van onze onlustgevoelens. De angst die, zo gauw de gelegenheid zich voordoet, zich uit in schier pathologische materiële en egoïstische onmatigheid.
Echter, onlosmakelijk verbonden aan deze “primitieve” archaïsche reflexen is de van veel recentere tijden afkomstige ontwikkeling van de menselijke neocortex. (“De neocortex (Grieks: ????, néos=nieuw, Latijn: cortex=schors) is een deel van de hersenen dat bij zoogdieren voorkomt. Het bestaat uit de bovenste laag (2-4 mm dik) van de twee hersenhelften. De neocortex maakt deel uit van de cortex cerebri en is betrokken bij de hogere functies, zoals zintuigelijke waarneming, bewuste bewegingen en (bij mensen) redeneren, abstract denken en taal. De grijze stof bestaat uit cellichamen van neuronen en gliacellen, de witte stof uit zenuwuitlopers of axonen die met een myelinelaag zijn bedekt. Evolutionair gezien is de neocortex, overeenkomstig zijn naam het nieuwste deel van de cortex cerebri “).
Het verstand kan gebruikt worden om weerstand te bieden aan die oeroude reflexen, met name daar waar het verstand ons vertelt dat de werking van die oeroude reflexen contraproductief wordt bij het proces dat de mens als soort in stand moet houden. Het ware derhalve eigenlijk helemaal geen onzinnige zaak om eens goed na te denken over een weg naar een samenleving die niet slechts gebaseerd wordt op “strijd”, maar die zich, nevenschikkend, ook wil baseren op “delen” en op “altruisme”. Het is met name Kropotkin die hiernaar uitgebreid en integer wetenschappelijk onderzoek heeft gedaan maar die door de opkomst van het agressieve communisme en het voortwoekeren van het keiharde kapitalisme de mond werd gesnoerd.
En zo komen we weer bij Marcel van Dam terecht die in feite een lans breekt voor het verstand en die het ongetemperd voortwoekeren van oeroude contraproductieve reflexen zoals deze tot uitdrukking komen in het destructieve en nihilistische neoliberalisme, veroordeelt.

Advertenties

3 reacties

Opgeslagen onder Uncategorized

No Pussy Blues. Het eeuwig mannelijk tekort. En een gedicht. Een nieuw gedicht.

P1010934

Grinderman gaat weer tekeer. Nick Cave schreeuwt het uit. Evolutiebiologen begrijpen precies waar hij het over heeft.

“No Pussy Blues”

“My face is finished, my body’s gone.
And I can’t help but think standin’ up here
in all this applause and gazin’ down
at all the young and the beautiful.
With their questioning eyes.
That I must above all things love myself.

I saw a girl in the crowd,
I ran over I shouted out,
I asked if I could take her out,
But she said that she didn’t want to.

I changed the sheets on my bed,
I combed the hairs across my head,
I sucked in my gut and still she said
That she just didn’t want to.

I read her Eliot, read her Yeats,
I tried my best to stay up late,
I fixed the hinges on her gate,
But still she just never wanted to.

I bought her a dozen snow-white doves,
I did her dishes in rubber gloves,
I called her Honeybee, I called her Love,
But she just still didn’t want to.
She just never wants to.
Dammit!

I sent her every type of flower,
I played her guitar by the hour,
I patted her revolting little chihuahua,
But still she just didn’t want to.

I wrote a song with a hundred lines,
I picked a bunch of dandelions,
I walked her through the trembling pines,
But she just even then didn’t want to.
She just never wants to.

I thought I’d try another tack,
I drank a litre of cognac,
I threw her down upon her back,
But she just laughed and said
that she just didn’t want to.

I thought I’d have another go,
I called her mah little O,
I felt like Marcel Marceau
must feel when she said
that she just never wanted to.
She just didn’t want to.

I got the no pussy blues.
I got the no pussy blues.

I got the no pussy blues.

I got the no pussy blues.
I got the no pussy blues.
I got the no pussy blues.
I got the no pussy blues”

Maar zelf zit ik ook niet stil. Ik ga maar weer eens bloggen. De winter komt er aan! En gedichten maken op een andere manier. Meer direct uit het hart.
Eerste gedicht:

“Ben ik dat ?

Ik moet nu even loslaten
en drijven naar kamers vol liefde
naar ruimten waar ik de held ben
dat men zegt: zie je hem
zie je zijn spieren,
zijn mooie gezicht
weet je dat hij rijk is?
heel erg rijk
Ik wil even in die kamers zijn
even van al die aandacht genieten

en handen zullen mij daar strelen
ik zal mijn doel bereiken

terwijl ik zeker weet dat het niet zo is
dat ik met rare benen en een lelijk hoofd
weerstand moet bieden aan sombere verlokkingen
dat ik moet huilen en dat ik dat huilen moet verpakken in een liedje
dat ik dan stilletjes voor me uit neurie
“hij is eigenlijk niets maar hij is wel vrolijk
hij zit ons niet in de weg”.

Dit blog lijkt chaotisch maar is het niet.

Vanmiddag fietsen en indrukken opdoen van een nazomermiddag. Vanaf nu is alles mogelijk!

2 reacties

Opgeslagen onder Uncategorized

Bevindt de wereld zich weer aan de vooravond van een wreed en verwoestend conflict?

Dark Clouds 2011

Donkere wolken pakken zich samen!

Het is misschien wel goed om, nu we ons mogelijk aan de vooravond van een immens gewapend conflict bevinden, nog eens na te denken over de belangrijkste “ins and outs” van het leven. Het is niet ondenkbaar dat mijn volk weer geconfronteerd gaat worden met niets ontziend geweld en alles overstijgende wreedheid. Ik houd mijn hart vast! Hieronder volgt een gedicht dat door mij werd geschreven opdat wij nooit vergeten!!!

Bezoek aan Auschwitz en Dachau.

Toch kan ik het nog niet geloven
al heb ik het zelf gezien,
die Auschwitz-Dachau’s dodenhoven
en de duivel bovendien.

Het kruipt waar het niet gaan kan,
onschuldig bloed besmet,
de wreedheid van de satan,
in de historie bijgezet.

Ontworstel mij aan het slechte!
Toon mij de nieuwe zon.
Want ik wil niet langer vechten,
door te doen wat ik nooit kon.

Ik wil in liefde baden.
In de hemel wil ik zijn.
In heilig water waden,
verlost van smart en pijn.

Ik weet dat er geen god is,
toch mis ik hem heel erg.
En dat er alleen een eind is,
maakt me koud,
tot op het merg.

Requiem aeternam, Dies irae – W.A. Mozart, Requiem d-moll

5 reacties

Opgeslagen onder Uncategorized

Palaces of Montezuma. Best wel romantisch als je van liefde houdt.

P1060847

Promises, promises!!!

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Uncategorized

WOB-fraude een symptoom van deze tijd.

DSC_0148

Sedert het begin van de jaren tachtig zijn we steeds meer onder invloed gekomen van het zogenaamde neoliberalisme. Deze utopische wereldbeschouwing die er vanuit gaat dat we t.z.t. allemaal makke commercieel aangestuurde consumptieverslaafden zullen zijn, is hard op weg om zich volledig te verwerkelijken. Er zal dan uiteindelijk sprake zijn van een economische elite en een volledig van deze elite afhankelijke schare van volstrekt kritiekloze volgers. Mensen die zelf totaal niet meer in de gaten hebben dat ze door de marketeers van de commercie voortdurend worden gehersenspoeld en dat ze met behulp van “brood en spelen” materieel totaal afhankelijk zijn geworden van eerdergenoemde economische elite. Deze mensen kunnen niet anders meer dan alleen nog maar denken en handelen binnen de kaders van het perfide neoliberalisme.
Deze houding maakt dat men probeert overal geld uit te wringen. Men weet niet beter dan dat het vechten om en graaien naar  geld teneinde nog meer luxe en overdaad te bemachtigen een absolute noodzaak is om een menswaardig leven te leiden. En iedereen die het tegendeel beweert zal voor krankzinnig worden uitgemaakt. Het neoliberalisme is namelijk volledig gebaseerd op de kwade trouw. “Voor niets gaat de zon op”, “Ieder voor zich en God voor ons allen”. Dus als je met een kwaadaardig, randcrimineel en volstrekt irrationeel verzoek aan de overheid een boel geld kunt vangen zul je, als je zo denkt, het zeker niet laten. De overheid deugt sowieso niet, in de ogen van al die egoïstische en te kwader trouw zijnde calculerende burgers.
Ik noem het gewoon diefstal, maar ik ben een roepende in de woestijn.

Nb. Ja, dit verhaal is gechargeerd en ik generaliseer. Leuk hè.

5 reacties

Opgeslagen onder Uncategorized

De muziek van Nick Cave and the Bad Seeds

DSC_0239

Dit is werkelijk prachtige muziek. Nick Cave is een kunstenaar naar mijn hart. Hij slaat telkens weer de spijker op zijn kop met zijn teksten. En hij weet de melancholie des levens een gezicht en een geluid te geven.

5 reacties

Opgeslagen onder Uncategorized

Een ontroerend stukje muziek. Van die goeie ouwe Verdi!

DSC_0167

Muziek is voor mij een onmisbaar onderdeel van mijn leven. Klassiek, populair, zelf gemaakt of anderszins, het maakt mij niet uit. Ik zet dit op mijn blog omdat ik net een blog van Fulpvalstar heb gezien en….gehoord met prachtige muziek van Bach en ik vind dat er meer muziek op OBA moet worden geplaatst.

Nb. De foto’s onthullen beide de onverzettelijkheid van het leven, terwijl ze tegelijkertijd de kwetsbaarheid van de menselijke vaardigheden feilloos bloot leggen. Let vooral op het schier bovennatuurlijke verdriet wat de operazangeres door hard te schreeuwen probeert te verbergen. Voor haar is het leven geen sinecure, dat kun je wel zien!

3 reacties

Opgeslagen onder Uncategorized